திருப்பூரின் வேலை, வணிகம், தொழிலின் இன்றைய நிலை- பேட்டி 2

வெற்றி வேண்டுமா போட்டுப் பாரடா எதிர்நீச்சல்~2

வளர்ச்சி என்பதனை நீங்கள் எப்படி பார்ப்பீர்களோ? எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அந்த வார்த்தையுடன் கொஞ்சம் மசாலா அயிட்டங்களைச் சேர்த்துப் பார்ப்பதுண்டு. வளர்ச்சி என்றால் அதன் மறுபெயர் மாற்றம் தானே? மாற்றத்தின் விளைவுகள் என்ன? அதன் தாக்கம் என்ன? இவற்றைப் பற்றி நாம் யோசிப்பதில்லை. நாம் வளர்ச்சி என்பதனை நம் குடும்பத்தை வைத்து அளவிடுகின்றோம். நம் அரசின் கொள்கைகள் நம் வாழ்க்கையை நேரிடையாக மறைமுகமாகப் பாதிப்பை உருவாக்குகின்றது என்பது எத்தனை பேர்களுக்குத் தெரியும் என்று நம்புகிறீர்கள்? நான் அரசாங்கத்தின் கொள்கை எப்படி வெல்கின்றது? என்பதனை நான் ஒவ்வொரு முறையும் என் பிறந்த ஊருக்குச் செல்லும் போது நான் சந்திக்கும் கிராமத்து நண்பரிடம் கேட்பேன்.

https://sanjigai108.com/?p=6434

•••••••••

முதல் பேட்டி

5 முதலாளிகளின் கதை

பெரியோர்களே... தாய்மார்களே....

நமக்குத் தெரிந்ததைப் பற்றிப் புனைவு அபுனைவு என்று எந்தப் பார்வையிலும் எழுத முடியும் என்கிற ரீதியில் இருக்கும் ஒரே விசயம் திருப்பூர். தொழில்,

மனிதர்கள், சமூக அமைப்பு, சிறு மீன்கள், விலாங்கு மீன்கள், திமிங்கிலம் என்று சொல்ல ஆயிரம் கதைகள் இங்குண்டு.

கொங்கு பாஷை மறந்து வடகிழக்கு மாநில பாஷை வரைக்கும் திருப்பூரை மாற்றியுள்ளது. இங்குள்ளவர்கள் உருவாக்கிய சட்டதிட்டங்களை வந்து இறங்கிய ஜனத்திரள் மாற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறது. உசிலம்பட்டி கருப்பும் மணிப்பூர் வெளுப்பும் ஒன்று சேர்ந்து புதிய தலைமுறையை உருவாக்கிக் கொண்டு இருக்கிறது.

இந்தப் பாதை எங்கே செல்லும்? என்பது எனக்குத் தெரியாது?

ஆனால் சாதி மற்றும் பணம் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட சாட்டாம்பிள்ளைத்தனம் இன்று அடித்து நொறுக்கப்பட்டுள்ளது என்பது மட்டும் உண்மை. இன்னமும் மாறும்.

எவர் தப்பிப் பிழைக்கப் போகின்றார்கள்? எப்படி இங்குள்ள சமூகம் தன்னை தக்க வைத்துக் கொள்ளப் போகின்றது? என்பது புரியாத புதிராக உள்ளது.

வலையில் எழுதத் தொடங்கிய போது சோர்ந்து விடாதே என்று என்னை அரவனைத்து என் பலகீனங்களை பொறுத்து இன்று வரையிலும் ஆதரிக்கிக்கும் இராஜராஜன் ஒரு பக்கம்.

இது போன்ற சூழலில் புத்தக ஆசை என்பது ஐந்து சதவிகிதம் இருந்தது. ஆனால் சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்து தமிழகம் வந்து இந்தக் கதை உலகம் முழுக்க சென்றே ஆக வேண்டும் என்று வடிவமைப்பு முதல் முதலீடு வரைக்கும் பார்த்துப் பார்த்து தன் குழந்தைகளைக் கவனிப்பது போலச் செய்து வெளிவரச் செய்த 4 தமிழ் மீடியா திரு மலைநாடன் அவர்களின் பங்களிப்பு பற்றி வெறுமனே வார்த்தைகளில் சொல்லிவிட முடியாது.

அவர் என் வாழ்நாள் முழுக்க தாயுமானவன்.

இன்று தொழில் வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்ட நகர்வுக்குக் கூட அவர் தூரத்திலிருந்து கொண்டு உதவுகிறார்.

இன்று கலைஞர் செய்திப்பிரிவு தொலைக்காட்சியின் முதன்மைப் பொறுப்பில் இருக்கும் திருமாவேலன் டாலர் நகரம் புத்தகத்திற்கு வழங்கிய விமர்சனப் பார்வையின் காரணமாகத் திருப்பூரில் உள்ள ஒரு பெரிய குழும நிறுவனம் மொத்தமாகப் புத்தகம் வாங்கி தன் நிறுவனத்தில் உள்ள அனைவரின் பார்வைக்கும் கொண்டு சென்றது போன்ற நிகழ்வுகள் அனைத்தும் என் தகுதிக்கு மீறிய செயலாகவே எனக்குத் தெரிந்தது. 

மனிதர்களின் கருத்துக்களும் கொள்கைகளும் சூழலுக்கு ஏற்ப மாறிக் கொண்டேயிருந்தாலும் ஆழ் மன அன்பு ஏதோவொரு வகையில் நம் வழிப்பாதை துணையாக ஒவ்வொரு சமயத்திலிருந்து வந்துள்ளது.

ஏற்கனவே டாலர் நகரம் என்ற புத்தகம் இங்கு சிவன் மலையில் மேலே நின்று கொண்டு திருப்பூரை நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டு யோசிப்பது போல அமைந்தது. விமர்சன ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும் சிறப்பான தொடக்கமாக இருந்தது.

2013 டிசம்பர் மாதம் நடந்த டாலர் நகரம் புத்தக வெளியீட்டு விழாவிற்கு வந்திருந்த கூட்டத்தையும், நண்பர்களையும் பார்த்து விட்டு அய்யா ஞானாலயா கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் மிரண்டு போய் பாராட்டிச் சொன்ன வாசகங்கள் இன்னமும் மனதில் உள்ளது.

ஒரு தொழிற்சாலையின் குறிப்புகள் திருப்பூரில் உள்ள தொழில், அது செயல்படும் விதம், பங்கெடுக்கும் பல விதமான மனிதர்களைப் பற்றிப் பேசியது.

அதனை இலவச மின் நூலாகக் கொடுத்து இருந்தேன். திருப்பூரில் உள்ள உள்ள ஒரு நண்பர் கோஷ்டி ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் வெளியாகும் போது அதனை வைத்து நாங்கள் விவாதம் செய்தோம். அந்த அளவுக்கு உளவியலுடன் கூடிய நிர்வாகவியல் என்பதனை தேன் கலந்து கொடுத்து இருந்தீர்கள் என்று ஒரு முறை சந்தித்த போது சொன்னார்கள்.

அதனை இன்னமும் மேம்படுத்தி கிண்டில் வழியாக வெளியிட்டேன்.

2019 அமேசான் கிண்டில் போட்டி ஒன்று அறிவித்துள்ளார்கள்.

மகளும் மனைவியும் நீங்க ரவுடி என்றால் இதில் கலந்து கொள்ளுங்கள் பார்க்கலாம் என்று உசுப்பேற்றி உள்ளனர். இது வரையிலும் 15 நூல்களை அமேசான் கிண்டில் வழியாக வெளியிட்டு உள்ளேன்.

தொடக்கத்தில் சீனிவாசன் மூலமாக இலவச மின் நூலாக வெளியிட்டு வந்தேன். அதனை மேம்படுத்தி பலவற்றைச் சேர்த்து அழகாக கோர்த்து புத்தக வடிவமாக்கி, முழு உழைப்பையும் செலுத்தி கிண்டில் வழியாக வெளியிட்ட போது அள்ளி அனைத்துக் கொண்டனர்.

அதிகமான சுய விளம்பரங்கள் செய்யாத போதும் கூட.

மயிலாடுதுறையில் புகைப்படத்துறையில் இருக்கும் தம்பி கணேஷ் அவர்களுக்குத் தமிழகத்தில் வாழும் நரசிம்மராவ் போல ஆட்சி செய்து வரும் அண்ணன் எடப்பாடி அவர்களிடம் பரிந்துரை செய்து சமஉ அல்லது பாஉ பதவி வாங்கிக் கொடுத்து ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டு. காரணம் ஒவ்வொரு அட்டைப்படத்தையும் அவர் வழங்கியது என்பது ரசனையின் உச்சம்.

இன்று வரையிலும் ஞாநி குறித்து எழுதிய அமேசான் பதிப்பு அட்டைப்படத்தைப் பற்றி யாராவது ஒருவர் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றார்கள்.

தொடக்கத்தில் மதுரை தமிழன் செய்து கொண்டு இருந்தார்.

தம்பி கணேஷ் இத்தனை நாள் பொறுத்து இருங்கள் என்று சொல்லிவிட்டுச் சரியாக அனுப்பி வைப்பார். நான் எழுதிய கட்டுரைகள் சோபை இழந்து விடும். அவர் படங்கள் மட்டுமே என் கண்களில் நிற்கும். ஒற்றிக் கொள்ளலாம் போல இருக்கும். அதீத திறமைசாலிகள் தமிழகத்தில் எங்கங்கோ இப்படி வெளியே தெரியாமல் இருக்கின்றார்கள். இந்தப் பதிவு எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணத்திற்கு நீங்கள் தான் காரணம் தம்பி. உங்களுக்கு வாழ்நாள் முழுக்க நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

அவரிடம் தான் சொல்லி உள்ளேன்.

வீட்டில் ஒரே களேபரமாக உள்ளது. கலந்து கொண்டே ஆக வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்கின்றார்கள். வெல்வது என்பது இரண்டாம் பட்சம். ஆனால் போட்டியில் நீங்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்கள் என்றேன். உடனே அட்டைப்படத்திற்கான தலைப்பு சொல்லுங்கள் என்றார். அப்போது தான் அந்த நிமிடம் தான் என் யோசனையில் வந்தது. நாம் எழுத நினைத்து ஒரு விசயம் இன்னமும் மீதி உள்ளது என்று யோசித்தேன்.

திருப்பூர் பற்றித் தெரியாதவர்கள், மோடி ஆட்சியை எதிர்த்தே ஆக வேண்டும் என்று மனதார விரும்புகின்றவர்கள் எடுக்கக்கூடிய ஆயுதங்களில் (தற்போது) ஒன்று திருப்பூர் வீழ்ந்து விட்டது.

காரணம் ஜிஎஸ்டி மற்றும் தவறான பொருளாதார கொள்கைகளை என்று பாராட்டுப் பத்திரம் வாசிக்கின்றார்கள். இது உண்மையாக என்றால் உண்மை தான். இது மட்டும் தான் உண்மையா என்றால் இல்லை. வளர்ச்சி என்பது பரவலாக வளராத எதுவும் எந்த காலத்திலும் நிலைத்து நிற்பது இல்லை. அந்தந்த காலகட்டத்தில் தங்களின் சுயநலத்துக்காக தங்களுக்குத் தேவைப்பட்ட வகையில் உருவாக்கிக் கொண்டு தாங்கள் மட்டும் வளர்ந்தால் போதும் என்று கருதினால் என்ன நடக்கும்? அது தான் இப்போது திருப்பூரைப் பதம் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கின்றது.

 இப்போது தான் தொடங்கியுள்ளது. இன்னமும் இதன் வீரியம் அதிகமாகும்.

5 முதலாளிகளின் கதை.

இது தலைப்பு. 

இதைத்தான் தம்பியிடம் சொல்லி உள்ளேன். 

நான் சந்தித்த ஐந்து முதலாளிகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றி முழுமையாக இதில் ஆவணப்படுத்தலாம் என்ற எண்ணம் உண்டு. இதில் படிப்பறிவு இல்லாமல், முறையாக நிர்வாக அனுபவம் இல்லாத போதும் வென்றவர்களின் வாழ்க்கைத் தடங்களின் வழியாகக் கடந்து போன அவர்களின் போட்டியில்லாமல் வாழ்ந்த தொழில் வாழ்க்கை மற்றும் சர்வதேச போட்டியாக ஆயத்த ஆடைத்துறை மாறிய போது அவர்கள் இழந்த லாபங்களைப் பட்டியலிட்டுச் சொல்லலாம் என்ற எண்ணமுண்டு.

இது வெறுமனே கருப்பு வெள்ளை என்ற இரண்டு நிறத்தைப் பற்றிப் பேசுவதல்ல. ஒரு தொழிலுக்குப் பின்னால், ஒரு தொழில் அதிபருக்குப் பின்னால் சாதனைகள், வேதனைகள், அடுத்த தலைமுறைக்குத் தொழில் கை மாறும் போது உருவாகும் மாற்றங்கள் என் பலவற்றையும் பேசும்.

பொதுவெளியில் தலைப்பை எழுதி வைத்து விட்டால் நாமே நம்மை ஒன்றுக்குள் சிக்கி வைத்துக் கொண்டால் எழுதியே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயம் வந்து விடும் அல்லவா?

சந்தைப் படுத்தலும், விளம்பரங்களும் நம்மை வெற்றிக் கோட்டின் அருகே அழைத்துச் செல்லும் என்பது எந்த அளவுக்கு உண்மையோ அதே போலத் தரம் இருந்தால் அது தானாகவே தன்னை சந்தையில் நிலைப்படுத்திக் கொள்ளவும் செய்யும் என்பது உண்மை தானே.

இன்னும் சில வாரங்களில் இந்தப் புத்தகத்தை வெளியிட்டு விடுவேன் என்று நினைக்கிறேன்.  நான் எப்போதும் இலவசமாக அனைவருக்கும் வாசிக்கக் கொடுப்பது என் வழக்கம். ஆனால் கிண்டில் எதிலும் வெளியிட்டுருக்கக்கூடாது என்ற கட்டளையிட்ட காரணத்தால் கிண்டில் வடிவ புத்தமாக வெளியிடுகிறேன்.  நண்பர்கள் ஆதரிக்க வேண்டுகிறேன்.

ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கை எப்படியிருக்கும் என்பதற்கு நேற்று மருத்துவர் சொன்ன வாசகத்தை இங்கே எழுதுவது பொருத்தமாக இருக்கும்?

உங்கள் ஆரோக்கியத்திற்கு நான் தரும் மதிப்பெண் 90. மீதி பத்து வேண்டுமென்றால் வெளியே பொறுக்கித் தின்பதைச் சுருக்கிக் கொள்ளுங்கள் என்றார்.

2019 தீபாவளி

• கணவன் என்ற பதவி

அங்கீகாரம்

ஃபேஸ்புக் Face book என்ற மாய உலகம்

அசுரன் பார்த்துட்டு தனுஷ் அம்மா கதறி அழுதுட்டாங்க - Producer Thaanu

ஊர்ப்பயணம் அக்டோபர் 2019

திருப்பூர் வாக்கத்தான் ஐந்து கிலோ மீட்டர் Tirupur Walkathan

இளையராஜா )( வைரமுத்து

சீனிவாசன் மற்றும் நித்யாவுக்கு வாழ்த்துகள்

படம் பார்த்து கதை சொல் (அக்டோபர் 2019)

அறிவு பெரிதா? அரசியல் பெரிதா?

• 
  

குதியாட்ட டாலரும் திருப்பூரின் இறக்குமதியும்

என்னப்பா இன்றைக்கு டாலர் டான்ஸ் ஆடுமா? இல்லை குதிக்குமா?

திருப்பூரில் நடைபயிற்சிக்கென காலையில் நடந்து செல்லும் ஏற்றுமதியாளர்களை நீங்கள் கடந்து செல்லும் போது நிச்சயம் இது போன்ற உரையாடல்களை கட்டாயம் கேட்கமுடியும்.  இன்று திருப்பூரில் உள்ள ஒவ்வொரு ஏற்றுமதியாளரும் காலையில் செய்தித்தாளை பிரித்ததும் முதலில் பார்ப்பதே இந்த டாலர் யூரோ பண மதிப்புகளைத் தான். 

அதற்குப்பிறகே திருப்பூரில் உள்ள எழவு செய்திகளை படிக்கத் தொடங்குகின்றார்கள்.  

முதலில் படிக்கும் செய்தியை வைத்து இன்று வங்கியில் ஆவணங்களை வங்கியில் கொண்டு போய் கொடுக்கலாமா? இல்லை நாளை டாலர் மதிப்பு ஏறியவுடன்  கொடுக்கலாமா? என்று யோசிக்கின்றார்கள்.  இரண்டாவது செய்தியை படித்தவுடன் தான் எப்போது குளிக்க வேண்டும் என்று முடிவுக்கு வருகின்றார்கள். 

ஏற்றுமதி தொழிலில் இருந்தால் ஏறிக்கொண்டிருக்கும் டாலர் மதிப்பால் நல்லது தானே என்ற எண்ணம் கொண்டவரா நீங்கள்?

அந்த நிறுவனம் திருப்பூரில் முக்கியமான நிறுவனம்.  ஆய்த்த ஆடை ஏற்றுமதி தொழிலில் முதல் இடத்தில் இருக்கும் நிறுவனமும் கூட. வாரத்திற்கு ஒரு முறை ஏற்றுமதி செய்து ஒன்று இரண்டு பில்களை (INVOICE) வங்கிகளில் கொடுக்கும் நிறுவனங்களைப் போலில்லாமல்   வங்கியின் அலுவலக தினங்களில் தினந்தோறும் இரண்டு மூன்று கோடிக்கான ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட ஆவணங்களை வங்கியில் கொடுப்பது வாடிக்கை.  

இது போன்ற நிறுவனங்களுக்கு அமெரிக்கன் டாலரின் ஏற்றம் என்பது பம்பர் லாட்டரி  அடித்தது போல இருக்கும்.  மொத்தமாக  இரண்டு லட்சம் அமெரிக்கன் டாலர் உள்ள பில்களைக் கொண்டு போய் வங்கியில் கொடுக்க, அன்றைய தினத்தின் அடிப்படையில் ஏறிய அமெரிக்க டாலர் மூலம் குறைந்தபட்சம் இந்திய பண மதிப்பில் பத்து லட்சம் ரூபாய் வரைக்கும் கூட தனியாக கிடைக்கும். இந்த தொகையின் அடிப்படையில் அரசாங்கம் கொடுக்கும் ஊக்கத் தொகையின் அளவும் எகிறும். மாதத்தில் 24 நாட்கள் என்று கணக்கு போட்டுப் பார்த்தால் கூட இந்த தொகையே இரண்டரை கோடி என்கிற அளவுக்கு அந்த நிறுவனத்திற்கு உபரி லாபமாக கிடைக்கும்.

ஆகா நல்லது தானே?  என்று சொல்பவர்கள் மட்டும் சற்று முன்னால் வாங்க. உங்களுக்கு மட்டும் ஒரு சின்ன ரகசியம்.  

இது போன்ற நிறுவனமும் இப்போது நிதிச் சுமையில் தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கின்றது.  ஆச்சரியமாக இருக்கின்றதா?  

உங்களை வெளியே ஓட விட்டு தாக்கினால் என்ன செய்வீர்கள்? முடிந்தவரைக்கும் வேகமாக ஓடி தப்பிக்கத்தானே பார்ப்பீர்கள். அதுவே ஒரு அறைக்குள் வைத்து அடிக்கத் தொடங்கினால்?  ஒன்று எதிர்த்து தாக்க வேண்டும் அல்லது அடியை வாங்கிக் கொண்டு அழுது கொண்டு தான் இருக்க வேண்டும்.  

தற்போது திருப்பூரில் உள்ள ஏற்றுமதியாளர்கள்  ஊமைக்காயங்களை வெளியே சொல்ல முடியாமல் முனங்கிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.  

தற்போது இந்தியாவில் தொழில் செய்து கொண்டிருப்பவர்களுக்கு நடப்பது இரண்டு முனை தாக்குதல் அல்ல.  நான்கு முனைத்தாக்குதல்களில் நாடி நரம்பெல்லாம் கழன்று போய் பேயை பார்த்தவன் கதையைப் போல் திண்டாடிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

மின்சார பற்றாக்குறை, எரிபொருளின் விலையேற்றம், ஆய்த்த ஆடைகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்ற வெளிநாட்டுப் பொருட்களின் விலையேற்றம், தொழிலாளர் பற்றாக்குறை என்று திரும்பிய பக்கமெல்லாம் திகில்பட காட்சிகள் போல இருக்கின்றது.

புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளை நரசிம்மராவ் ஆட்சியில் நிதி அமைச்சராக இருந்த மன் மோகன் சிங் கொண்டு வந்த போது வானாள புகழ்ந்தவர்கள் இப்போது அது திரும்பி தாக்க முழி பிதுங்கிப் போய் நிற்கின்றார்கள்.  

சற்று விபரமாக பார்ப்போம்.

இந்த கட்டுரையை எழுதும் நாளில் அமெரிக்கன் டாலரின் மதிப்பு 70 ரூபாய். ஆனால் திருப்பூரில் உள்ள ஏற்றுமதியாளர்கள் வைத்துள்ள ஒவ்வொரு ஒப்பந்தங்களும் குறைந்தபட்சம் 90 நாட்களுக்கு முன் எடுக்கப்பட்டு அது அன்றைய தின அமெரிக்கன் அல்லது யூரோ நாணய மதிப்பில் எடுக்கப்பட்டவையாக இருக்கும்.  சிலர் பார்வேர்ட் காண்ட்ராக்ட் போட்டு வங்கியுடன் குறிப்பிட்ட நிலையான பண மதிப்பை பெற்றிருப்பர்.  சிலரோ ஏறப்போகும் அமெரிக்கன் டாலரை நினைத்து வழி மேல் விழி வைத்து காத்திருப்பர்.  

முன்பு ஏறி இறங்கி என மாறிக் கொண்டிருக்க அமெரிக்கன் டாலரின் மதிப்பு தற்போதைய இந்திய பொருளாதார மேதைகளின் செயல்பாட்டால் சர் என்று எகிறிக் கொண்டிருக்கின்றது. இனி இறங்க வாய்ப்பில்லை என்கிற அளவுக்கு பல ஏற்றுமதியாளர்களுக்கும் உருவான மகிழ்ச்சி நிலையானதாகவும் இல்லை.  காரணம் பையில் வைப்பது போல வைத்து அப்படியே எடுத்துக் கொண்டது போல கிடைத்த லாபமெல்லாம் கண் திறப்பதற்குள் காணாமல் போய்விடுகின்றது.

இந்த தொழிலில் உள்ள ஒவ்வொரு பகுதிகளையும் சற்று விபரமாக பார்ப்போம்.

இன்று பஞ்சாலை தொழில் முற்றிலும் நவீனமாக்கப்பட்டு விட்டது. 80 சதவிகித எந்திரங்கள் வெளிநாடுகளிலில் இருந்தே இறக்குமதியாகின்றது.  வளர்ந்த நிறுவனங்கள் முற்றிலும் குளிரூட்டப்பட்ட இடத்தில் மொத்த நிறுவனமும் இயங்கும் அளவுக்கு வளர்ந்துள்ளது. 

ஆனால் இந்த எந்திரங்களுக்கு பயன்படுத்தப்பட்ட வேண்டிய உதிரிப்பாகங்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட வேண்டிய நிலையில் இருப்பதால் அவ்வப்போது மாறிக் கொண்டிருக்கும் டாலர் மதிப்பில் கிடைக்கும் லாபங்கள் டான்ஸ் ஆடத் தொடங்குகின்றது. இந்தியாவில் உள்ள பஞ்சாலை தொழிற்சாலை மற்றொரு பிரச்சனையில் தவிக்கின்றது. 

இந்தியாவில் வெங்காயத்தின் விலை தங்கம் போல எகிற வெங்காயத்தை வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யக்கூடாது என்ற போது நம் சரத்பவார்  நாம் ஏற்றுமதி செய்யாவிட்டால் மற்ற ஒப்பந்தங்கள் பாதிக்கப்படும்.  இந்திய பொருளாதாரத்தின் நம்பகத்தன்மை போய்விடும் என்ற அழகான வசனத்தை நாம் படித்து விட்டு மறந்து போயிருப்போம்.  

ஆனால் பஞ்சாலை தொழிலில் உள்நாட்டு நிறுவனங்களுக்கே பற்றாக்குறையாக இருக்கும் பஞ்சு அனைத்தும் வெளிநாடுகளுக்குத் தான் ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றது. உடனடி லாபத்தை கணக்கில் கொண்டும், உடைக்க முடியாத லாபியும் சேர்ந்து இந்த பஞ்சு வெளியே பறக்க காரணமாக இருக்கின்றது.  

வாங்கிப் போட்ட கோடிக்கணக்கான வெளிநாட்டு எந்திரங்களில் உற்பத்தியாகும் நூலும் கூட பல இடங்களில் நூறு சதவிகித ஏற்றுமதி நிறுவனம் என்ற பெயரில் கடல் கடக்கத்தான் பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

இன்று பின்னலகம் என்று சொல்லப்படுகின்ற நிட்டிங் துறையில் உள்ள எந்திரங்களும் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட நவீன ரக எந்திரங்கள் மூலமே துணியாக மாறுகின்றது. இந்த எந்திரங்களுக்குத் தேவைப்படும் உதிரிப்பாகங்கள் தவிர தினந்தோறும் தேவைப்படும் பலதரப்பட்ட ஊசிகள் அனைத்தும் இன்று வெளிநாட்டு நிறுவனங்களை சார்ந்தே இந்த துறை இயங்குகின்றது. மாதம் தோறும் இந்த ஊசி சந்தை என்பது பல கோடிகளைத் தாண்டும். ஜெர்மனி, தைவான், கொரியா , சீனா போன்ற நாடுகளே இதில் முன்னிலையில் இருக்கின்றது.

சாயப்பட்டறையில் பயன்படுத்தப்படும் சாப்ட் புளோ எந்திரங்களின் நவீனம் என்பது நாளுக்கு நாள் வளர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றது. சாயமேற்ற பயன்படுத்தும் முக்கிய சாயங்கள் இரண்டு நிலையில் உள்ளது.  ஒன்று உள்நாட்டு சந்தையில் உற்பத்தியாவது.  

ஆனால் அதன் முக்கிய மூலக்கூறுகள் அனைத்தும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களையே சார்ந்து இருப்பது. மற்றொன்று வெளிநாடுகளில் இருந்து நேரிடையாக பலவித சாயங்கள் இந்தியாவிற்கு இறக்குமதியாகிக் கொண்டிருக்கின்றது.  

இந்திய ரூபாய் பண வீழ்ச்சியின் காரணமாக நேரிடையாக விரைவாக பாதிக்கப்பட்டது இந்த சாயத்துறையே. தற்போது விற்கப்படும் அனைத்து ரக சாயங்களின் விலைகளும் 50 சதவிகிதம் விலையேறி உள்ளது. இதற்கு மேலாக செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட தட்டுப்பாடு என்பது இதன் விலையேற்றத்தை மேலும்  அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கின்றது.  

அரசாங்கம் உருவாக்கிய கொள்கையின்படி சுத்திகரிக்கப்பட்ட சாய நீரை உருவாக்க சுத்திகரிப்பு நிலையத்தில் முக்கியமாக மெம்பரேன் என்றொரு சமாச்சாரம் தேவைப்படுகின்றது.  இது உப்பின் அளவை கட்டுப்படுத்தி அதை பிரிக்க உதவும் ஒரு சமாச்சாரம்.  சவ்வூடு பரவல் என்று பள்ளிக்கூடங்களில் படித்த விசயத்தை இப்போது நினைவுக்கு கொண்டு வந்தால் இந்த மெம்பரேன் குறித்து உங்களால் எளிதாக புரிந்து கொள்ள முடியும்.  தண்ணீரில் உள்ள உப்புத்தன்மையை கட்டுப்படுத்துவது. 

இந்த மெம்பரேன் என்பது வெளிநாட்டு நிறுவனங்களைச் சார்ந்து இறக்குமதி மூலமே பெறுவதால் மாதம் தோறும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் இந்த தொழிலில் புழங்குகின்றது.  

சாயம் தேவைப்படும் மற்றொரு துறை பிரிண்ட்டிங் துறைகளும் பெரிதாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.  இந்த பிரிண்ட்டிங் துறையில் பயன்படுத்தப்படும் சாயமும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களை சார்ந்திருப்பதால் இறக்குமதி செய்யப்படும் அளவு நாளுக்கு நாள் உயர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றது.

மேலே சொன்ன துறைகளைப்போல எம்ப்ராய்ட்ரி துறையில் பயன்படுத்தப்படும் எந்திரங்கள் முதல் முக்கியமாக தேவைப்படும் நூல் வரைக்கும் இறக்குமதி மூலமே அதிக அளவு பெறப்படுகின்றது. மொத்தத்தில் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களின் ஒத்துழைப்பு இல்லாவிட்டால் இன்றைய சூழ்நிலையில் இங்கே ஒரு ஆடை கூட வெளியே வராது என்கிற அளவுக்கு எங்கெங்கு காணினும் புதிய பொருளாதார மாற்றங்கள் உருவாக்கிய நவீன வளர்ச்சியடா என்று நாம் வளர்ந்துள்ளோம்.  

ஆய்த்த ஆடையில் உற்பத்திக்கான ஒவ்வொரு அடியிலும் இன்று வெளிநாட்டு எந்திரங்களின் பங்களிப்பும், அவர்களின் ஒத்துழைப்பும் இல்லாவிட்டால் முடங்கிப் போய்விடும் அபாயத்தில் தான் இன்றைய திருப்பூர் ஏற்றுமதி நடந்து கொண்டிருக்கின்றது. 

இந்த மாற்றங்கள் எல்லாம் ஏமாற்றத்தை தந்து கொண்டிருப்பது எப்படி?

இன்று பஞ்சு முதல் துணியாக மாறி வருவதற்குள் இத்தனை பிரச்சனைகளை கடந்து வந்த போதிலும் தற்போது நிலவிக் கொண்டிருக்கும் மின்சார பற்றாக்குறையைப் போக்க ஒவ்வொரு நிறுவனமும் குறைந்தபட்சம் எட்டு மணி நேரம் டீசல் மூலம் தான் நிறுவனத்தை நடத்த வேண்டிய சூழ்நிலையில் உள்ளார்கள்.  

இன்று பெட்ரோலிய நிறுவனங்களின் தன்னிச்சையான வானாளாவிய அதிகாரத்தினால் வாரந்தோறும் விலை எகிற இருப்பு வைப்பதா இல்லை இருப்பதை விற்று விடுவதா என்கிற நிலையில் தான் ஒவ்வொரு ஏற்றுமதியாளர்களும் விழி பிதுங்கிப் போய் நிற்கின்றார்கள். 

(செப்டம்பர் 2013 ஆழம் மாத இதழில் வெளியான கட்டுரையின் விரிவாக்கம்.)

தொடர்புடைய பதிவுகள்

நாறும் உள்ளாடைகள்

நம்ப முடியாத இந்தியாவின் வளர்ச்சி -- ஆனால் இன்று?

திருப்பூர் தொழில் பாதுகாப்பு குழு சார்பாக , இந்திய பொருளாதாரம் - இன்றும் நாளையும் - கருத்தரங்கம் - திரு. எஸ். குருமூர்த்தி அவர்களின் சிறப்புரை (02.10.2013)நடந்தது-

இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தைப் பற்றி முழுமையாக புரிந்து கொள்ள இந்த பேச்சு உங்களுக்கு உதவக்கூடும்.

வாழ்க்கை தந்த பஞ்சு

குறைந்தபட்சம் ஐந்தாண்டுகளுக்குள் ஏராளமான மாற்றம் இங்கே உருவாகிக் கொண்டே இருக்கின்றது.  பயன்படுத்திய எந்திரங்கள், உடனிருந்த மனிதர்கள், பணிபுரிந்த நிறுவனங்கள், மாறிய தொழில் நுட்பங்கள் என்று ஒவ்வொன்றும் படிப்படியாக மாறி காலவெள்ளத்தில் கரைந்து போயிருக்கும். புதிதாக சில உருவாகியிருக்கும். தப்பி பிழைத்தவர்களே வாழத் தகுந்தவர்கள். 

இந்த வலைபதிவில் திருப்பூர் குறித்து அதிகமாக எழுத அதுவே டாலர் நகரம் என்ற புத்தகமாக மாறியது. எழுதாத விசயங்கள் அதிகமாக இருந்தாலும் ஆய்த்த ஆடைகள் மற்றும் இதன் ஏற்றுமதி துறை சார்ந்த ஒவ்வொரு விசயத்தையும் பல பதிவுகளில் எழுதியுள்ளேன்.

இருபது வருடங்களாக இந்த துறையில் இருந்தாலும் இதில் உள்ள ஒவ்வொரு துறையிலும் நாம் இருந்துள்ளோம் என்பதை ஆவணப்படுத்தும் பொருட்டு எடுத்த புகைப்படங்கள்.  தொழிலும் வாழ்வும் 

பஞ்சு முதல் பஞ்சமாபாதகம் வரைக்கும்

நான் பிறந்த இராமநாதபுரம் மாவட்டம் சிவகங்கை மாவட்டமாக மாறிய போது கொஞ்சூண்டு வளர்ச்சி கண்டது. விரல் விட்டு எண்ணும் அளவிற்கு புதுக்கோட்டை செல்லும் வழியில்,திருப்பத்தூர் செல்லும் வழியில் குறிப்பிடத்தக்க பஞ்சாலைகள் இருந்தன. அதனை பஞ்சுமில் என்றே அழைத்தனர். ஆனால் திருப்பூர் வந்து ஆடைத்துறையில் உள்ள ஒவ்வொரு பிரிவையும் பார்த்த போது இருந்த சூழ்நிலையை இப்போதுள்ள வளர்ச்சி பெற்றுள்ள சூழ்நிலையை ஒப்பிடும் போது தலைகீழ் மாற்றங்கள்.

சின்ன நூல் கண்டா நம்மை சிறைபடுத்தும்?

நவீன எந்திரங்கள் ஏராளமான மாற்றங்களை இங்கே உருவாக்கி உள்ளது. தொடக்கத்தில் கோவையில் லஷ்மி மில் பஞ்சாலைக்குத் தேவைப்படும் எந்திரங்களை தயார் செய்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. இது தவிர விலை குறைந்த எந்திரங்களை லூதியானா தந்து கொண்டிருந்தது.

வருடக்கணக்கில் காத்திருந்த சூழ்நிலை மாறி கையில் பணம் இருந்தால் உலகில் எந்த மூலையில் உள்ள நவீன எந்திரங்களையும் இங்கே கொண்டு வந்து விடலாம் என்கிற அளவுக்கு மாறியுள்ளது.

புதிய தலைமுறையில் ஆயுதம் செய்வோம் என்ற பகுதியில் வந்த பஞ்சாலை தொழிற்சாலையின் ஒரு பகுதியும், சுயசார்புத்தன்மையை நாம் வளர்க்காமல் வளர்ந்து கொண்டிருப்பதன் மற்றொரு கோணத்தையும் இந்த காணொளி காட்டுகின்றது. 

 

ஆடைகளுக்குப் பின்னால் என்ன உள்ளது?

ஒரு ஆய்த்த ஆடை தொழிற்சாலை எவ்வாறு இயங்குகின்றது என்பதை காட்டும் பதிவுகள்

நூலாகிப் போனவர்கள் - நூறு நாட்கள்

"அம்மா திருப்பூருக்கு வருகிறாயா?" என்று கேட்டுவிட்டு தம்பி குழந்தைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்க அம்மா "எத்தனை மணிக்குடா கிளம்பனும்?" என்ற போது எனக்கே சற்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. 

எங்கும் கிளம்பாத மனுசி டக்கென்று சொன்னதும் எனக்கு சற்று வியப்பாக இருந்தது. கிளம்பும் வரைக்கும் பேசாமல் இருந்தவர் பேரூந்தில் அமர்ந்த போது தான் கேட்டார்.

"என்னடா திருப்பூர் கம்பெனியெல்லாம் மூடி விட்டார்களாமே?" என்றார்.

ஆமாம்..... என்று பொதுப்படையாகச் சொல்லிவிட்டு ஜன்னலின் வெளியே ஓடிக்கொண்டிருந்த காட்சிகளை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  அதற்கு மேல் பேச்சை வளர்க்க விரும்பவில்லை என்பதை விட ஆர்வத்துடன் வந்தவரிடம் திருப்பூர் குறித்த விசயங்களை இந்த சூழ்நிலையில் சொல்லி பயமுறுத்த விரும்பவில்லை. . 

அவசரமாய் கிளம்பி வரவேண்டுமென்று ஊரிலிருந்து அழைப்பு வந்த போது அடுக்கடுக்கான ஆச்சரியங்கள் என்னை தாக்கிக் கொண்டிருந்தது.  

முன்பதிவு இருக்கை இருக்கிறதா? என்று நண்பரிடம் அழைத்து கேட்ட போது முதல் ஆச்சரியம் தொடங்கியது. காரணம் 15 நாளைக்கு முன் கேட்டாலே இல்லை என்று பதில் வரும்.  ஆனால் இப்போது 6 மணி நேர இடைவெளியில் இருக்கை இருக்கிறதா?  என்று கேட்டால் என்ன சொல்வார் என்று யோசித்துக்கொண்டு தொலைபேசியை காதில் வைத்திருந்த போது " அண்ணே ஒண்ணு போதுமா இல்லை நாலைந்து சீட்டு தேவைப்படுமா? என்றார்.  காரணம் கடந்த மூன்று மாதங்களாக அரசாங்க பேரூந்துகளே காத்தாடிக் கொண்டு தான் செல்கின்றது. .

திருப்பூர் பழைய பேரூந்து நிலையத்தில் அரைமணி நேர இடைவெளியில் திருச்சி, மதுரை மார்க்கத்திற்கு செல்லும் எந்த பேரூந்திலும் இடம் பிடித்து உட்காருவது என்பது அத்தனை சுலபமாக இருக்காது.  ஒவ்வொரு பேரூந்தும் பேரூந்து நிலையத்திற்குள் உள்ளே நுழையும் நேரத்தில் வழியில் காத்திருப்பவர்கள் ஓடும் வண்டியில் உயிர்பயம் மறந்து இடம் பிடித்து விடுவார்கள். முடியாதவர்கள் நின்று கொண்டே பயணிப்பதும் வாடிக்கையான காட்சியாகும். ஏதோவொரு வழியில் பேரூந்தின் உள்ளே இடம் கிடைத்தால் போதுமானது என்று பயணிக்கும் தொழிலாளர்கள் இன்று திருப்பூருக்குள் யாருமில்லை. 

திருப்பூருக்குள் தொழில் ரீதியாக வந்து போய்க் கொண்டிருக்கும் கூட்டமும் குறைந்து விட்டது. திருப்பூரை நம்பி இன்று பயணிப்பவர்கள் எவருமில்லை.   மதுரை திருச்சியிலிருந்து வரும் வாகனங்கள் கூட பல சமயம் பாதி காலி இருக்கையோடு வந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது. .

ஜனவரி 28 2011

உச்சநீதி மன்றம் 'மொத்த சாயப்பட்டறைகளையும் மூடி விடவும்' என்ற தீர்ப்பு வந்த நாள் திருப்பூர் என்ற ஊரின் அஸ்திவார முண்டுக்கல் உருவப்பட்டு இன்று மொத்த ஊரும் முக்காடு போடப்பட்ட ஊராக மாறிவிட்டது. 

திரைப்படங்களுக்கு மட்டும் தான் நூறு நாள் கொண்டாட்டம் கொண்டாட முடியுமா? இங்கும் நீதிமன்ற தீர்ப்பு வந்து நூறு நாளைக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. ஆராவாரத்துடன் அடுத்தடுத்த இலக்குளை நோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தவர்களின் வாழ்க்கை அய்யோ பாவம் என்று முடிவுக்கு வந்து விட்டது. இனி இங்கே வாழ முடியாது என்று உணர்நத் உழைப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை நூறில் தொடங்கி ஆயிரங்களில் தொடர்ந்து கடந்த மூன்று மாதங்களில் லட்சக்கணக்கான மக்கள் வெளியே சென்றுவிட்டனர். எங்கே சென்றார்கள்? கேட்பவர் யாருமில்லை என்பதோடு இவர்களை கிளப்பினால் போதும் என்ற நிறுவனங்களே அதிகம்.

மாறிவரும் விஞ்ஞான மாற்றத்தை தங்கள் தொழிலில் கொண்டு வர முடியாதவர்களும், விரும்பாதவர்களும் சேர்ந்து செயல்பட்ட திருப்பூர் உலகம் இப்போது திருட்டு உலகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.  " வாகனங்களை வெளியே நிறுத்தும் போது கவனமாக பார்த்து சரியான இடத்தில் நிறுத்தி பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்க" என்றார் நண்பர்.  காரணம் தினந்தோறும் பத்து முதல் இருபது வாகனங்கள் கொத்து கொத்தாக திருட்டு போய்க் கொண்டிருக்கிறது.  பெரும்பாலான வீடுகளில் வாடகைக்கு விடப்படும் என்ற வாசகம் அடங்கிய அட்டை நிரந்தரமாக பல மாதங்கள் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.  ஆயிரம் ரூபாய் கூட குறைத்துக் கொள்ள மாட்டேன் என்று அடம் பிடித்த வீட்டு முதலாளிகள் காலியாக இருக்கும் வீடுகளுக்கு ஏதாவது ஒரு வழியில் ஆட்கள் வந்து விடமாட்டார்களா? என்று அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

முக்கிய சாலைகளில் பகல் நேரங்களில் ஊர்ந்து கொண்டு தான் போக்குவரத்து நெரிசலை கடந்து செல்ல வேண்டும்.  ஆனால் இப்போது அத்தனையும் தலைகீழ்.  பல சமயம் ஞாயிறு போலவே சில சாலைகள் வெறிச்சோடிக் கிடக்கின்றது.  ஓடாத நிறுவனங்கள், ஓட்ட முடியாத நிறுவனங்களின் பட்டியல்கள் நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக் கொண்டிருக்க பெரிய நிறுவனங்களில் ஆள்குறைப்பு நடவடிக்கைகள் வெகு துரிதமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. முப்பதாயிரம் சம்பளம் வாங்கி நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு சற்று மேலாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தவர்களின் சமூக வாழ்க்கை இப்போது சங்கட வாழ்க்கையாக மாறிவிட்டது.  சிறு,குறு நிறுவனங்களை வைத்து வாழ்ந்த பெரு நிறுவனங்களின் வாழ்க்கை பெரும்பாடாகி விட்டது. இறக்குமதியாளர்கள் விரும்பியபடி உருவாக்கப்பட்டிருந்த நவீன வசதிகள் இன்று நாதியத்து கிடக்கின்றது. ஒவ்வொன்றுக்கும் வங்கியில் வாங்கிய வட்டி கட்ட முடியாத நிலைக்கு மாறி நிறுவனங்களிடமிருந்து வசூலிக்க முடியாத கடன் தொகைகள் வங்கி அதிகாரிகளை படுத்தி எடுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. 

அரசாங்கம் நீதி மன்ற தீர்ப்பை காட்டி ஒதுங்கி விட வேறு வழியே தெரியாமல் எடுத்த ஒப்பந்தங்களை அனுப்பியே ஆக வேண்டும் என்று நடந்து கொண்டிருக்கும் நிறுவனங்களின் சாயமேற்ற வேண்டிய துணிகள் பாகிஸ்தான் அருகே உள்ள பஞ்சாப் மாநிலத்த்தில் உள்ள அந்த சிறிய கிராமங்கள் வரைக்கும் போய் வந்து கொண்டிருக்கிறது. தாமதமாய் தயாராகும் ஒப்பந்தங்கள் விமானம் வழியே பறக்க இருக்கும் நட்டத்தில் உருவாகும் நட்டங்கள் நடுத்தெருவுக்கு கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறது. ஈரோடு, சேலம், என்று சுற்றுவட்டார பகுதியில் திருட்டுத்தனமாக சாயப்பட்டறைகளை உருவாக்கி செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களையும் அடக்கி ஒடுக்கிவிட ஒலமாய் ஒலிக்கும் குரல் பல இடங்களில் ஒப்பாரியாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது.

தமிழ்நாடடே வரப்போகும் தேர்தல் முடிவை எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் திருப்பூர் முதலாளிகள் வந்து உட்காரப்போகும் ஆட்சியாளர்கள் எடுக்கப் போகும் கொள்கை முடிவுகளுக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கொள்கைகள் சரியான முறையில் அமையாவிட்டால் திருப்பூர் என்பது கொள்ளையர்களின் கூடாரமாக மாறிவிடும் போலிருக்கு.

சட்டம் முக்கியம்.  அதைவிட சமான்யர்களின் வாழ்க்கை முக்கியம் என்பதை உணராத அதிகார கூட்டம் எப்போதும் போல தங்களது பதவிக்கு அடித்துக் கொண்டு சாக இங்கே செத்துக் கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையை கவனிப்பவர் எவருமில்லாமல் எங்கே செல்லும் இந்தப் பாதை என்பதாக போய்க் கொண்டிருக்கிறது. ஒப்பாறி வீட்டில் கிடைத்தது வரைக்கும் லாபம் என்ற நோக்கில் இந்த சூழ்நிலையில் பெரும் பணம் படைத்த கூட்டம் மறைமுகமாக அடுத்த கட்ட நகர்வுக்காக பெரும் முதலீடுகளை தூத்துக்குடி கடலூர் பகுதிகளில் முடக்கி செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் வேகத்தைப் பார்த்தால் மொத்த திருபபூரையும் தங்களது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர இவர்களுக்கு என்னமோ திட்டமிருக்கு? என்று எண்ணத் தோன்றுகின்றது.  

நூலை நம்பி மட்டுமே வாழ்ந்தவர்களின் வாழ்க்கை இன்று நொந்து நூலாகிப் போனது தான் மிச்சம். திருப்பூருக்குளே இன்று கூட ஒற்றுமையில்லாமல்  தங்களது சொத்துக்கு பங்கம் வந்துவிடக்கூடாது என்கிற நோக்கில் எது குறித்தும் அலட்டிக் கொள்ளாதவர்கள் சங்கப் பொறுப்பில் இருக்கும் முதலாளி வர்க்கத்தினர் இருக்கும் வரைக்கும் இன்னும் நிறைய காட்சிகள் அரங்கேற இருக்கின்றது என்பதே எதார்த்தம்.

ஜட்ஜ் அய்யா ஜட்டி போடுவாரா?

சமீப காலமாக ஒவ்வொரு நாடுகளிலும் மக்கள் புரட்சி தீ போல் பரவிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தியாவிலும் இது போன்று வருமா? ஆட்சியாளர்களுக்கு அடிவயிற்றில் சுரக்கும் அமிலம் போல உள்ளே இருந்து கொண்டு தான் இருக்கும்.  காரணம் இன்றைய இணைய வழி தொடர்புகள்.  இணையம் மூலம் புரட்சி உருவாகின்றதோ இல்லையோ அந்தந்த நாடுகளில் நடந்து கொண்டிருக்கும் அடக்குமுறை அராஜகங்களை வெகு எளிதாக வெளி உலகத்திற்கு கொண்டு வர முடிகின்றது.

சில நாட்களுக்கு முன் மகளிர் தினத்தில் திருப்பூரிலும் ஒரு அதிசிய புரட்சி நடந்தது. இந்த புரட்சி அடித்தட்டு மக்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டதல்ல.  முழுக்க முழுக்க சுகவாசிகயாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்த சாயப்பட்டறை முதலாளிகளின் மனைவிமார்களும் அவர்களைச் சார்ந்தவர்களும் உருவாக்கியதாகும்.

குறிப்பிட்ட சாயப்பட்டறைகளில் பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கும் பெணக்ளும் ஒன்று சேர்ந்து திருப்பூர் டவுண்ஹால் என்ற பகுதியில் சாலையில் திடுமென வந்து உட்கார்ந்து விட்டனர். இந்த பகுதி சென்னையில் உள்ள அண்ணாசாலை போலவே முக்கியமான வாகன போக்குவரத்து நிறைந்த பகுதியாகும். அருகே ரயில் நிலையம் இருப்பதால் பரபரப்புக்கு என்றும் பஞ்சமிருக்காது. அருகே உயர்ந்து செல்லும் மேம்பாலமும் ஒன்று சேர அமைந்து இருந்த காரணத்தால் வந்து போய்க் கொண்டிருக்கும் வாகன வரிசைகள் தடுமாறி நிற்க அதிகாரவர்க்கத்தினர் அணிவகுக்கத் தொடங்கினர். கூட்டத்தில் இருந்த பெண்களிடம் சமாதான பேச்சு வார்த்தைக்கு வாருங்கள் என்றனர். .

பிரபல சாயப்பட்டறை உரிமையாளரின் மனைவி உருவாக்கிய திட்டத்தின்படி ஏறக்குறைய 24 மணிநேரத்தில் வாய்வழி செய்திகள் பரப்பப்பட்டு முக்கிய சாயப்பட்டறை உரிமையாளர்களின் மனைவிமார்களும் நடுவீதியில் அமர பரபரப்பு தொற்றிக் கொண்டது. நீதிமன்றம் தலையிட்டு திருப்பூரில் உள்ள மொத்த சாயப்பட்டறைகளையும் மூட உத்தரவு பிறபித்த காரணத்தால் கடந்த இரண்டு மாதங்களாக திருப்பூரை நம்பி வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்களின் வாழ்க்கையை இருள் பரவத் தொடங்கியுள்ளதை எந்த ஆட்சியாளர்களும் கண்டு கொள்ளவில்லை.  காரணம் இது தேர்தல் சமயம் என்பதால் ஊடகங்கள் கூட இந்த பிரச்சனையை துணுக்குச் செய்தியாகவே போட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

கடந்த இரண்டு மாதங்களில் 35 000 பேர்கள் தங்களுடைய குடும்ப அட்டையை (ரேசன் கார்டு) முகவரி மாற்றிக் கொண்டு நகரத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.  மேலும் இரண்டு லட்சம் பேர்கள் முகவரி மாற்றத்திற்காக விண்ணப்பித்துள்ளார்கள்.  கடந்த பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாக இதே தொழிலை மட்டுமே நம்பி வாழ்ந்தவர்களின் வாழ்க்கை இனி எப்படி இருக்கும் என்பது மிகப் பெரிய கேள்விக்குறி?

இந்த சாயப்பட்டறையைச் சார்ந்த தொழிலில் மூன்று விதமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். தொழிலாளார்களாக, அலுவலக பணியாளர்களாக நிர்வாகத்தில் உயர்பதவியில் இருப்பவர்கள் என்று மூன்று வகையினருக்கும் இனி எந்த தொழிலை கற்றுக் கொண்டு எங்கே செல்ல முடியுமோ? கிராமப் பகுதிகளில் இருந்து வந்து வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் இளைஞர்கள் இப்போது சாயப்பட்டறை முதலாளிகளிடம் சொல்வது என்ன தெரியுமா?

"எங்களுக்கு வேறு வேலை எதுவும் தெரியாது?  ஊரில் போய் இருக்கவும் முடியாது.  எங்களுக்கு மூன்று வேளை சோறு மட்டும் போடுங்க. பிரச்சனை முடிந்தவுடன் சம்பளம் கொடுங்க" என்கிறார்கள்.

சாயப்பட்டறை முதலாளிகளுக்கு வங்கி ஒரு பக்கம். இது போன்ற தொழிலாளர்களின் நெருக்கடி மறுபக்கம். அரசாங்க சட்டதிட்டத்தின்படி செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கும் பேரிடியாக நீதிமன்ற தீர்ப்பு அமைந்துள்ளது.

2006 ஆம் ஆண்டு இந்த பிரச்சனை சூடுபிடிக்கத் தொடங்கிய போது இந்த மனைவிமார்கள் எவரும் தங்கள் கணவர்களுக்கு அறிவுரை எதுவும் சொல்லியிருப்பார்களா என்று தெரியவில்லை.  முதல் நாள் நடுத்தெருவில் உட்கார்ந்து தங்கள் எதிர்ப்பைக் காட்டிய பெண்கள் அடுத்த நாள் மாவட்ட ஆட்சியர்களுக்கு தங்களது கோரிக்கைகளை கொடுக்க ஊர்வலமாக வந்த கூட்டத்தில் பாதி பெண்களை காணவில்லை. குளுகுளு வசதியில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு கொளுத்தும் உஷ்ணம் அதிகமாக இருந்த காரணத்தால் ஆளைவிட்டால் போதும் என்று பாதிப்பேர்களை காணவில்லை. 

மற்றொரு ஆச்சரியம் இந்த போராட்டத்திற்கு ஆதரவாக சாயப்பட்டறை சங்கம் மட்டுமல்ல ஏற்றுமதியாளர் சங்கம் முதல் திருப்பூரில் உள்ள மற்ற எந்த துறை சார்ந்த சங்கமும் ஆதரவு கொடுக்கவில்லை.  கலந்து கொள்ளவும் இல்லை.  நடு இரவில் எந்தந்த சாய்ப்பட்டறைகள் ஆற்றில் சாயத்தண்ணீரை கலந்து விடும் போது கூட எவரும் கண்டும் காணாமல் இருக்க "இன்று உன்னால நான் கெட்டேன். என்னால நீ கெட்டாய் "என்று நடுத்தெருவுக்கு கொண்டு வந்து விட்டுள்ளது.

ஒருவருக்கு ஒருவர் ஒற்றுமையும் இல்லை. உண்மையான அக்கறையும் இல்லாத காரணத்தால் காலம் கடந்தும் இந்த தெருமுனைப் போராட்டம் வெறும் கேலிக்குறியாகவே போய்விட்டது. மொத்தத்தில் தவறான சமயத்தில் சரியான விழிப்புணர்வு.

வளம் கொழிக்கும் டாஸ்மார்க்கை அரசாங்கம் எடுத்து நடத்தும்.  ஆனால் இது போன்ற சுத்திகரிப்பு நிலையங்களுக்கு அரசாங்கம் ஆதரவு அளிக்க முன்வருவதில்லை.  காரணம் உள்ளேயிருக்கும் முதலாளிகளுக்கிடையே உள்ள ஆயிரத்தெட்டு அரசியல் நிலைப்பாடுகள் இருப்பதால் எட்டு திசையிலும் 64 குதிரைகள் பூட்டி இந்த பிரச்சனைகள் தொடக்கம் முதல் வெவ்வேறு பாதையில் சென்று கொண்டிருக்கிறது.  நீதிமன்றம் ஆப்பு சொருகிய பிறகு இனி எந்த ராஜா வந்த ஆப்பை கழட்டப் போகிறாரோ?  அதற்குள் இன்னும் எத்தனை லட்ச குடும்பங்கள் நடுத்தெருவுக்கு வரப்போகின்றதோ?

அதைத்தான் கூட்டத்தில் பேசிய ஒருவர் இப்படிச் சொன்னார்

"ஜட்ஜ் அய்யா ஜட்டி போடுவாரா?  அந்த தீர்ப்பை எழுதுவதற்கு முன்பு இந்த பிரச்சனையில் தமிழ்நாட்டு அரசாங்கம் என்ன செய்தது என்று பார்த்து எழுதியிருக்கக்கூடாதா? "என்றார்.

இதன் தொடர்பான முந்தைய கட்டுரைகள்

சாயமே இது பொய்யடா

அழுவாச்சி காவியம் கதாநாயகன்