Sunday, April 23, 2017

தண்ணீருக்கு கையேந்தும் நாள் வரும்?

வெளியே பேரருவி சப்தம் கேட்டது. தெருவில் இருந்த குழாயில் இருந்து கொட்டிக் கொண்டிருந்த தண்ணீர் மொத்தமும் அருகே இருந்த சாக்கடையில் கலந்து சென்று கொண்டிருந்தது. வீட்டின் இரண்டு கதவுகளையும் திறந்து கொண்டு வெளியே வருவதற்கு முன்பே எனக்குப் பதட்டம் வந்தது. 

நடைப்பயிற்சியைத் தொடங்குவதற்கு அன்று அதிகாலையில் எழுந்து விட்டேன். பக்கத்து வீட்டின் முன்பு இந்தக் காட்சியைப் பார்த்த போது கோபத்தில் நடைப்பயிற்சியை மறந்து விட்டு குழாய் அருகே சென்ற போது தான் புரிந்தது. அந்தக் குழாயில் மேல்பகுதி முழுவதும் கழட்டப்பட்டு இருந்தது. தண்ணீர் வரும் பகுதியில் ஒரு திருகாணி மட்டும் இருந்தது. அதுவும் நசுக்கப்பட்டு இருந்தது. வயல் பகுதிகளில் பயன்படுத்தும் பம்புசெட் ல் வருகின்ற நீரின் அளவைப் போல மொத்த தண்ணீரும் வீணாகிக் கொண்டிருந்தது. 

திருப்பூரில் நான் வசிக்கும் பகுதி வித்தியாசமானது. இன்று வரையிலும் தமிழகக் கிராமங்களில் தீண்டாமை கொடுமையுண்டு என்று ஆதங்கப்படுவோர் அநேகம் பேர்கள் உண்டு. அதுவே நகரமயமாக்கலில் படிப்படியாகக் குறைந்து கொண்டு வருகின்றது என்ற எண்ணம் கொண்டவராக இருந்தால் அதை நீங்கள் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். 

நகரங்களில் வசிப்பவர்களை அது வேறுவிதமாகத் தாக்கும். பெருநகரங்கள், தொழில்நகரங்கள், வளர்ந்து வரும் நகரங்களில் நீங்கள் வசிப்பவராக இருந்தால் உங்கள் வசிப்பிடங்களைச் சற்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் அதனை உங்களால் எளிதாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும். அதிகப் பணம் உள்ளவர்கள், பணம் உள்ளவர்கள், பணம் அன்றாட வாழ்க்கை வாழ மட்டும் சம்பாரித்துக் கொண்டு வாழ்பவர்கள், பணம் இல்லாதவர்கள் என்ற அடுக்கு நம் கண்ணுக்குப் புலப்படும். பெரும் கோடீஸ்வரர்கள் வாழும் பகுதிகளில் சாலை வசதிகள் முதல் தண்ணீர் மற்றும் சுகாதார வசதிகள் அரசாங்கத்தால் அன்றாடம் தெளிவாகப் பராமரிக்கப்படும். அதுவே படிப்படியாகக் குறைந்து கடைசியில் உள்ளவர்களுக்கு ஏனோதானோ என்று தான் அரசாங்க சேவைகள் கிடைக்கும். 

ஆனால் நாங்கள் வசிக்கும் பகுதியில் மேலே சொன்ன நான்கு அடுக்குகளும் கலந்து இருக்கின்றார்கள். இதனை நான் வேறு எங்கும் பார்த்தது இல்லை. கடந்த ஏழு ஆண்டுகளாக இங்கே வசிக்கின்றோம். நடைபயிற்சி தொடங்கிய போது தான் ஒவ்வொரு பகுதியில் இருந்த வீடுகளையும், மற்ற சமாச்சாரங்கள் அனைத்தும் முழுமையாகக் கண்டறிந்தேன். எத்தனை எத்தனை வேறுபாடுகள் என்பதனை உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. 

எங்கள் வீட்டுக்கு அருகே தொழிலாளர் குடியிருப்பு உண்டு. அங்கே பத்து ஓட்டு வீடுகளில் பல ஏற்றுமதி நிறுவனங்களில் பணிபுரிபவர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றார்கள். ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் மது போதையினால் உருவாகும் சண்டை சச்சரவுகளுக்குப் பஞ்சமிருக்காது. ஒவ்வொரு வாரமும் கவனித்தே வந்துள்ளேன். வீட்டுக்குள் இருந்தால் சந்தின் தொடக்கம் முதல் மற்றொரு சந்தின் இறுதிப் பகுதி வரைக்கும் கலந்து கட்டிய கெட்ட வார்த்தைகள் காற்றில் கலந்து வந்து கொண்டேயிருக்கும். இது வாரந்தோறும் நடக்கும் நிகழ்வு என்பதால் எங்கள் வீட்டுக்குச் சுற்றிலும் இருப்பவர்கள் கண்டும் காணாமல் கடந்து போய்க் கொண்டிருப்பார்கள். 

அலுவலகம் விட்டு வீட்டுக்கு வந்ததும் சாப்பாடு முடிந்து குழந்தைகளுடன் வெளியே அமர்ந்து அரட்டைக் கச்சேரி நடத்திக் கொண்டிருக்கும் போது சண்டை தொடங்கி விட்டால் மனைவி குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டுக்குள் சென்று விடுவார். நான் மட்டும் அங்கே அமர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கும் காட்சியின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் கவனித்துக் கொண்டிருப்பேன். அடிதடி, கூச்சல், இரைச்சல், பெண்களின் கதறல் என்று காட்சிகள் மாறிக் கொண்டேயிருக்கும். ஆனால் காலையில் பார்த்தால் நடந்த சுவடே இல்லாமல் இயல்பான வாழ்க்கைக்கு அனைவரும் திரும்பியிருப்பார்கள். 

மற்ற வீடுகள் அனைத்துக்கும் மாநகராட்சி வழங்கியுள்ள குடிநீர் குழாய் இருக்கும். வீட்டுக்குள் இல்லாதவர்களுக்குத் தெருவில் இருக்கும். குறிப்பிட்ட வீடுகள் இந்தக் குழாய் என்று பாகம் பிரித்து இருப்பார்கள். சற்று வசதிபடைத்தவர்களுக்கும் இந்தத் தொழிலாளர் குடியிருப்புக்கும் சண்டை சச்சரவாகவே இருந்து வந்தது. நான் பலமுறை அலுவலகம் செல்லும் போது பார்த்துக் கொண்டு செல்வேன். கணவன்மார்கள் அலுவலகத்திற்குக் காரில் சென்ற பிறகு சுகவாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பெண்கள் காலை எட்டு மணிக்குத் தொழிற்சாலைக்குள் நுழைந்தே ஆக வேண்டிய பெண்களுடன் மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருப்பார்கள். அது பலசமயம் கலவரமாக முடியும். 

ஒருமுறை நகர்மன்ற உறுப்பினர் எங்கள் சந்தின் வழியே வந்த போது எங்கள் வீட்டின் முன்னால் நின்று யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருக்கின்றார்? என்பதனை மனைவி என்னுடன் சொன்னபோது வேகமாக அவரிடம் சென்று தினந்தோறும் இங்கே தண்ணீருக்காக நடக்கும் பிரச்சனைகளைப் புரிய வைத்து "தொழிலாளர் குடியிருப்புக்கு அருகே ஒரு குழாய் அமைத்துக் கொடுங்கள்" என்று கோரிக்கை வைத்தேன். 

காரணம் தொழிலாளர்கள் ஒன்று சேர்ந்து அவரிடம் சொன்ன போது அது நடக்காமல் இருந்ததை உணர்ந்தே கொஞ்சம் அழுத்தமாகப் பேசினேன். அண்ணே நிச்சயம் செய்து தருகின்றேன் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றவரை தொடர்ந்து அலைபேசி வழியாக நினைவு படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். ஆச்சரியமாகச் சில வாரங்களில் குழாய் மாட்டப்பட்டு ஒரு சுபயோக தினத்தில் தண்ணீர் வரத் தொடங்கியது. அதன் பிறகு தான் பிரச்சனை வேறு விதமாக மாறத் தொடங்கியது. பத்துக் குடும்பங்கள் என்பதால் சற்று பெரிய அளவிலான குழாயை மாட்டிக் கொடுக்க அது பிரச்சனையின் ரூபத்தை அதிகமாக்கியது. 

ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இருந்த குடிநீர்க் குழாயை பராமரிக்கத் தனியாக ஒருவரை நகர் மன்ற உறுப்பினர் நியமித்திருந்தார். அவர் ஊமையும் கூட. இரவில், நள்ளிரவில்,அதிகாலையில், காலையில் என்று மிதிவண்டியில் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் அமைக்கப்பட்டு இருக்கும் திருகாணி போன்ற அமைப்பில் இருக்கும் சமாச்சாரத்தைத் திறந்து விட்டு அவர் வைத்திருக்கும் பெரிய விசில் மூலம் சப்தம் எழுப்புவார். அந்தச் சப்தம் கேட்டு அந்தப் பகுதியில் உள்ளவர்கள் தெருவில் உள்ள குழாய்க்கு ஓடி வருவர். இது நடைமுறையில் இருக்கும் சமாச்சாரம். 

அவர் சப்தம் எழுப்பிவிட்டு அடுத்தப் பகுதிக்குச் சென்று விடுவார். இங்குத் தான் பிரச்சனை தொடங்கியது. மற்ற இடங்களிலும் குடிநீர் குழாய் ஒழுங்காகப் பராமரிக்கப்பட்டு வந்தது. தொழிலாளர் குடியிருப்பில் உள்ள குழாயில் உள்ள மேல்பகுதி ஒரு குடிகாரன் போட்ட ஆட்டத்தில் தனியாகக் கழன்று விட்டது. அதை மறுபடியும் மாட்ட முடியாமல், வேறு வாங்கவும் முடியாமல் துணியைச் சில நாட்கள் கட்டி வைத்திருப்பார்கள். பல சமயம் அப்படியே வைத்திருக்கத் தண்ணீர் வந்ததும் அப்படியே கொட்டத் தொடங்கி விடும். 

மற்ற வீடுகளில் தொலைக்காட்சித் தொடர்களைப் பார்த்து விட்டுச் சுகமாகத் தூங்கிப் பழகிவிடும் பெண்கள் மத்தியில் இரவில், நள்ளிரவில் வேலை முடித்து வந்து படுக்கச் செல்லும் தொழிலாளர்கள் காலை நேரத்தில் குறிப்பாக விசில் சப்தம் கேட்டு எழுவதில்லை. சில நாட்கள் அவர்களிடம் பகல் நேரத்தில் அங்கேயிருந்தவர்களிடம் சொல்லிப் பார்த்தேன். சில சமயம் வீட்டுக்குள் சென்று கத்திப் பார்த்த போதும் எவரும் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தபாடில்லை. தன்னிலை மறந்து தூங்குபவர்களின் உலகம் வேறுவிதமாக இருந்தது. 

அன்று காலை பதட்டமாய் வேகமாகச் சென்று போராடிய போது அணிந்திருந்த உடைகள் அனைத்தும் நனைந்து விட்டது. ஐந்து நிமிடமாகப் போராடிக் கொண்டிருந்த போது என்னைப் பார்த்த மனைவி வீட்டுக்குள் இருந்த ஒரு ஆயுதத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அதனை வைத்து மேலே உள்ள வால்வு போன்ற பகுதியைத் திருகி தண்ணீர் வருவதை நிறுத்தினேன். 
அடுத்த உலக யுத்தம் என்பது தண்ணீரை அடிப்படையாக் கொண்டது என்று சூழலியாளர்கள் கணக்கீடு வைத்துச் சொல்கின்றார்கள். 

ஆனால் தமிழர்கள் போல உலகளவில் மடச்சாம்பிராணிகள் வேறெங்கும் இருப்பார்களா? என்பது சந்தேகம். இது தொழிலாளர்கள் குடியிருப்புச் சம்மந்தப்பட்ட விசயமல்ல. நடைபயிற்சியின் நான் பார்த்த வீடுகளில் ஒவ்வொரு இடங்களிலும் ஒவ்வொரு கொடுமையுண்டு. 

மாநகராட்சி வழங்கியுள்ள குடிநீர்க்குழாயை எந்திரம் வைத்து அளவுக்கு மீறித் திருடுபவர்கள், பெரிய அளவிலான குழாய் வைத்து அந்தத் தண்ணீரை வீட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் வாகனங்களைக் கழுவி கொண்டிருப்பவர்கள், வீட்டுக்குள் முன்னால் உள்ள தலைகளைத் தண்ணீர் வைத்துச் சுத்தம் செய்கின்றோம் என்று மொத்த நீரையும் வீணாக்குபவர்கள் என்று பட்டியல் பல மைல் நீளம். இங்குப் பணக்காரன் , ஏழை என்று இரண்டு பிரிவாக இருந்தாலும் சுயநலத்தின் அளவுகோல் இடத்திற்குத் தகுந்தாற் போல மாறியுள்ளதே தவிரத் தனி மனித சுயநலம் எந்த இடங்களிலும் குறைந்தபாடில்லை.

 நாம் அரசியல்வாதிகளைக் குறை சொல்ல எந்த அருகதையும் இல்லாதவர்கள். அடிப்படை வசதிகளுக்கு அலையவிட்டால் தான் நம்மை நோக்கி தேவையற்ற கேள்விகள் வந்து தாக்காது என்பதனை அவர்கள் தெளிவாக உணர்ந்தே வைத்துள்ளார்கள்.


முந்தைய பதிவுகள்








Friday, April 21, 2017

அரசியல் செய்து பழகு



டைபயில்வோம் தொடர் பதிவைக் கூடத் தொடர்ந்து எழுத முடியவில்லை. அலுவலகம் முடிந்து வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்ததும் பள்ளி விடுமுறையில் இருக்கும் மூன்று பெண்களின் உலகத்தைத் தாண்டி எழுத முடிவதில்லை. பகல் முழுக்கப் பஞ்சாயத்துச் செய்து ஓய்ந்து போன மனைவியின் நிலை பார்த்து நானும் சில மணி நேரம் நீதிபதியாக மாறியாக வேண்டிய தருணமாக உள்ளது. எனக்கான ஞாயிறு எனக்கானது இல்லை என்பதனை வீட்டின் மூத்தவர் உணர வைத்து விடுகின்றார். காரணம் அவர் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் கால்பந்து மைதானத்தில் கொண்டு போய் விட்டு வரும் காவல்காரனாக மாற வைத்துள்ளது. அப்புறம் எங்கே எழுதுவது? 

தமிழ்நாட்டு அரசியல் களம் மிக மிகச் சூடாக இருக்கிறது? நீங்கள் ஏன் எதுவும் எழுதாமல் இருக்கின்றீர்கள் என்று நண்பர் அழைத்து உரிமையுடன் கேட்ட போது பல விசயங்கள் நினைவில் வந்து போனது. பதிவில் எழுதமுடியவில்லையே தவிர முகநூலில் தோன்றும் போதெல்லாம் எழுதி வைத்து விடுகின்றேன். குறிப்பாகச் சமீபத்தில் பட்டாளி மக்கள் கட்சியைச் சேர்ந்து வழக்குரைஞர் திரு பாலு அவர்களின் முயற்சியால் உச்சநீதிமன்றம் தமிழ்நாட்டில் மதுக்கடைகளை மூடிய விவகாரம் பற்றி எழுதிய ஆச்சரியப்படத்தக்க வகையில் பல ஆயிரம் பேர்களின் பார்வைக்குச் சென்றது. முகநூலில் எழுதிய பலவற்றை இங்கே எழுதிவைக்க வேண்டும். 

காரணம் எனக்குத் தெரிந்த பல பேர்கள் முக நூல் என்பதனை தேவையற்ற ஒன்றாக இன்னமும் கருதிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். நாம் ஒன்றை எப்படிப் பயன்படுத்த கற்றுக் கொள்கின்றோம் என்பதனைப் பொறுத்தே அதற்கு நாம் கட்டுப்பட்டு இருக்கின்றோமோ? அல்லது அதனை நம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்கின்றாமோ? என்பதனை புரிந்து கொள்ள முடியும். 

••••••••••


ர் விட்டு ஊர் வந்து கை நிறையச் சம்பாரிக்கும் லட்சக்கணக்கான திருப்பூரில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தொழிலாளர்களுக்கு மறைந்த ஏ1 குற்றவாளி ஜெயலலிதா ஆணவத்தால், பிடிவாதத்தால் உருவான டாஸ்மாக் கலாச்சாரம் என்பது எந்த எழுத்தாலும் எழுத முடியாத துயரங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது. இன்று பா.ம.க. வழக்குரைஞர் திரு பாலு அவர்களின் இடைவிடாத போராட்டத்தின் காரணமாகத் தமிழ்நாட்டில் உள்ள 3400 மதுக்கடைகள் மூடப்பட்டது என்ற செய்தியை நானும் படித்து விட்டு இயல்பாகக் கடந்து வந்து விட்டேன். 

ஆனால் கடந்த சில மணி நேரமாக நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரும் அழைத்துப் பேசிய பின்பு நான் வசிக்கும் பகுதியில் மதுக்கடைகள் இருந்த பகுதிகளுக்கு நடைபயிற்சி போலப் பல இடங்களுக்குச் சென்று பார்த்து விட்டு இதனை எழுதியே ஆக வேண்டும் என்பதால் எழுதுகிறேன். 

இது குறித்த செய்திகளை நான் வாசித்த போது தேசிய நெடுஞ்சாலைப் பகுதிகளில் உள்ள கடைகள் மட்டும் தான் மூடியிருக்கின்றார்கள் என்றே நினைத்தேன். ஆனால் மாநில சாலைகள் உள்ள (500 மீட்டர் அளவுக்குள் உள்ள ) கடைகள் அனைத்தும் மூடப்பட வேண்டும் என்பதை நேரில் பார்த்த பின்பே உணர்ந்து கொண்டேன். 

நான் பணிபுரியும் நிறுவனத்தில் நேற்று மதியத்திற்கு மேல் பாதி டைலர்கள் வர வில்லை. சாப்பிடச் சென்றவர்கள் அப்படியே சென்று விட்டார்கள். முக்கிய வேலைகள் அனைத்தும் நின்று விட்டது. 

தொழிற்சாலைக்குள் டெக்னிஷியன் சம்மந்தப்பட்ட துறை சார்ந்த எவர் வந்தாலும் அதிகபட்சம் நான்கு வாரங்களுக்கு மேல் தாக்குப் பிடிப்பதில்லை. காரணம் அவர்கள் உடம்பு ஒத்துழைப்பதில்லை. எட்டு மணிக்கு ஷிப்ட் முடிகின்றது என்றால் அவர்கள் கைகள் ஆறு மணிக்கு மேல் நடுங்கத் தொடங்கி விடும். 

பிரதமர் மோடி கொண்டு வந்த பணமதிப்பு இழப்பு விவகாரத்திற்குப் பின்பு ஒவ்வொரு வாரச் சம்பளமும் வங்கி வழியே தான் பரிவர்த்தனை செய்ய வேண்டியதாக உள்ளது. ஒவ்வொரு மாதத்திலும் இரண்டு சனிக்கிழமை வங்கி விடுமுறை என்பதால் நிரந்தரமாக வெள்ளிக்கிழமையே அவரவர் கணக்குக்கு சம்பளம் சென்று விடும். பணம் வந்ததும் சனிக்கிழமை முன் அறிவிப்பு இன்றி காணாமல் போய்விடுவார்கள். வாங்கிய பணத்தை சனி, ஞாயிறு அத்துடன் திங்கள் கிழமை வரை அழித்து முடித்து விட்டு செவ்வாய் கிழமை தான் உள்ளே வருவார்கள். 

ஒவ்வொரு நிறுவனத்திற்கும் இதனால் ஏற்படும் இழப்பு என்பது கணக்கில் அடங்கா. காரணம் இந்த மதுக்கடைகள். 

தொழிலாளர்கள், பணியாளர்கள் பாரபட்சமின்றிக் காலையில் வேலைக்கு உள்ளே வந்ததும் அருகில் நின்று பேசும் நிலை உருவானால் தொடர்ந்து பேச முடியாத அளவுக்கு முதல் நாள் அருந்திய மது வாடை கெட்ட நாற்றமாக நம் குடலை புரட்டச் செய்யும். 

ஆனால் இதனை, இந்தச் சூழ்நிலையை இனி மாற்றவே முடியாது என்று தான் நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். காரணம் மது லாபி என்பதும், இதன் மூலம் வருவாய் பார்த்த அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் எவரும் விட்டுக் கொடுக்கவே மாட்டார்கள் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் பா.ம.க பாலு அவர்கள் எப்படிச் சட்டப் போராட்டத்தின் மூலம் சாதித்தார்? என்பது ஆச்சரியமாகவே உள்ளது. இதனை நீடிக்க லாபி அரசியல் விடுமா? என்ற சந்தேகம் உருவாகிக் கொண்டேயிருக்கின்றது. 

திருப்பூரில் 100 கடைகளுக்கு மேல் 31ந் தேதி இரவோடு மூடியிருக்கின்றார்கள். அவினாசி ஊர் எல்லை தொடங்கும் பகுதி முதல் பல்லடம் ஊர் வரைக்கும் ஏறக்குறைய 20 முதல் 30 பேருந்து நிறுத்தம் உண்டு. இந்த 20 கிலோமீட்டர் பகுதியில் உள்ள அத்தனை கடைகளும் தூக்கப்பட்டு உள்ளது. நான் பார்த்த நாலைந்து இடங்களில் சாவுகளைப் போல ஆரவாரம் அனைத்தும் அடியோடு இல்லாமலே போய்விட்டது. நான் அங்குள்ள சிலரிடம் விசாரித்த போது பம்மிக் கொண்டு பதில் அளித்தார்கள். வேறு எங்கேயாவது வைத்து விற்கின்றார்களா? என்று பார்த்தேன். கப் சிப். இடையிடையே யார் யாரோ? வந்து விசாரித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றார்கள். 

ஒவ்வொரு குடிமகன்களும் பைத்தியம் பிடித்து வண்டியில் அலைந்து கொண்டேயிருக்கின்றார்கள். சிலர் பேருந்து வழியே விசாரித்துச் சென்று கொண்டிருக்கின்றார்கள். 

பா.ம.க கட்சி மகத்தான சாதனை செய்துள்ளது. எங்கே அடித்தால் என்பதனை உணர்ந்து அங்கே அடிக்க வேண்டும் என்பதனை மிகச் சரியாகச் செய்துள்ளார்கள். உணர்ச்சியைத் தூண்டி அரசியல் செய்பவர்கள் இனியாவது மூளையைப் பயன்படுத்தி அரசியல் செய்தால் வருங்காலத் தமிழகம் பிழைக்கும். 

#வாழ்த்துக்கள் வழக்குரைஞர் பாலு


•••••••••••••••

னக்குத் தட்டெழுத்துப் பயிலகத்தில் ஆசிரியையாக இருந்தவரை ஞானாலயா திரு. கிருஷ்ணமூர்த்தி அய்யா அவர்களின் மணி விழாவில் ஏறக்குறைய 25 வருடத்திற்குப் பிறகு திடீரெனச் சந்தித்தேன். இருவருக்கும் அதே ஆச்சரியம் ப்ளஸ் பரவசம். காரணம் திருக் கிருஷ்ணமூர்த்தி அய்யா அவர்களின் வீட்டுக்கருகே அவரின் வீடும் உள்ளது என்பதனை அன்று தான் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டேன். பலமுறை ஞானாலயா சென்ற போதும் எப்படி இவர்களை இத்தனை நாளும் கண்டு கொள்ளாமல் இருந்தேன் என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. 

இப்போது விசயம் இதுவல்ல. 

ஆசிரியையின் கணவர் புதுக்கோட்டையில் சுற்றியுள்ள அத்தனை கிராமங்களிலும் கிராம நிர்வாக அதிகாரியாகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். திருமணத்தின் போது அவரைச் சந்தித்தது. மீண்டும் அன்று தான் மீண்டும் சந்தித்தேன். அன்று தான் அறிமுகம் செய்து கொண்டு ஏறக்குறைய இரண்டு மணி நேரம் பேசிக் கொண்டு இருந்தேன். 

இந்த உரையாடல் நடந்து இரண்டு வருடங்களுக்கு மேலிருக்கும். அன்றைய அவரின் முழு உரையாடலும் இன்றைய ஹாட் டாப்பிக்கில் இருக்கும் அமைச்சர் விஜயபாஸ்கர் லீலைகளைப் பற்றியது. 

காரணம் விஜயபாஸ்கர் மருத்துவக்கல்லூரியில் நுழைவதற்கு முன்பு முதல் அவரின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் அருகே இருந்து அவர் ஊருக்கருகே, இருந்து பார்த்தவர். குடும்பம், பின்னணி போன்ற அனைத்தும் தெளிவாகத் தெரிந்தவர். இன்று பத்திரிக்கையில் வந்து கொண்டிருப்பது நூறில் ஒரு மடங்கு மட்டுமே. அன்று அவர் சொன்னதை எழுத வேண்டுமென்றால் பத்து அத்தியாயங்கள் எழுதினாலும் போதாது. 

சுற்றியுள்ள கிராமங்கள் வளைக்கப்பட்ட விதம் முதல் திமுக ஆட்சியில் கூட விஜயபாஸ்கர் நடத்தி வரும் கிரஷர் முதல் பல தொழில்களின் எவரெல்லாம் பங்குதாரராக இருந்தார்கள் போன்ற அனைத்தும் புள்ளி விபரங்களோடு சொன்ன போது எனக்கு அதிக ஆச்சரியம் அளிக்கவில்லை. 

இவர் கிராம நிர்வாக அதிகாரியாக இருந்த காரணத்தால் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் இவர் பார்வைக்கு வந்தே போகும் என்பதால் இவர் நேர்மையை அவர்களால் கடைசி வரைக்கும் விலை பேச முடியவில்லை. 

ஆனால் அமைச்சர் மற்றும் குடும்பம் மொத்த புதுக்கோட்டை சார்ந்த அத்தனை அரசுத் துறை சங்கங்களையும் விலைபேசி வைத்திருந்த காரணத்தால் இவரை எவருமே கண்டு கொள்ளவும் இல்லை. இவரும் கடைசி வரைக்கும் சகாயம் போலவே வாழ்ந்து முடித்து விட்டு வெளியே வந்து விட்டார். 

ஆனால் இவை அனைத்தும் புதுக்கோட்டைப் பகுதியைச் சார்ந்த அத்தனை திமுகப் பிரமுகர்களுக்கும் தெரிந்தாலும் எவரும் வாய் திறக்க மாட்டார்கள். காரணம் உனக்கு நான். எனக்கு நீ என்ற கூட்டணி தத்துவம் தமிழக அரசியலில் என்றுமே மாறாது. நாமும் இரண்டு வாரங்களுக்குக் காசு கொடுத்துக் கவர் ஸ்டோரி வாங்கிப் படித்து விட்டு அடுத்த அமைச்சரின் ஊழல் பற்றிப் படிக்கத் தயாராக இருப்போம். 

வாழ்க ஜனநாயகம்.

April 12 2017 

•••••••••••••

திமுக என்ற கட்சியின் வீழ்ச்சியும், அந்தக் கட்சியில் இருந்த கொள்ளைக்கூட்ட நபர்கள் நாள் தோறும் செய்து கொண்டிருக்கும் வேலைகளைப் பற்றி நானும் சராசரி வாக்காளன் என்ற முறையில் பார்த்துக் கொண்டே வருகின்றேன். 

தொலைக்காட்சியில் அதிமுகச் சார்பாகப் பேசுபவர்கள் ஏ1 குற்றவாளியை ஆதரிப்பதில் நியாயமுண்டு. காரணம் திருடனுக்குத் திருடன் உறுதுணையாய் இருக்க முடியும். இதைப் போலப் பத்திரிக்கைகள் இன்று வரையிலும்  நடந்சத தவறுகள் அனைத்துக்கும் காரணம் சசிகலா தான் என்று அவர் மேல் காட்டக்கூடிய வன்மம் கலந்த வெறுப்புணர்பில் கூட ஒரு தர்மம் உள்ளது. காரணம் பணத்திற்காக மலத்தை எடுத்து உண் என்று சொன்னாலும் செய்யக்கூடியவர்கள் பத்திரிக்கை நடத்தும் போது அது தான் சரி என்பதனை புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது. 

ஆனால் நான் சமீபத்தில் திருப்பூரைச் சுற்றிலும் உள்ள கிராமங்களின் உள்பகுதியில் சென்று வந்த போது மக்களின் மனதில் ஜெ. குறித்த வெறுப்புணர்வைப் பார்க்க முடியவில்லை. இன்னமும் அவர்கள் மனதில் உள்ள திமுகக் குறித்த கசப்புணர்வு மாறவில்லை. தமிழ்நாட்டில் இன்னமும் பல கட்சிகள் உள்ளது என்பதனைக் கூட உணரத் தயாராக இல்லை. இவர்களுக்கு நல்லவர்களை விடத் திருடர்கள் தான் ஆளச் சரியான நபர்கள் என்பதனை மனதிற்குள் குறித்து வைத்துக் கொண்டேன். 

•••••••••••••••••••••

றைந்த முன்னாள் பாரதப் பிரதமர் நரசிம்மராவ் முதல் மன்மோகன்சிங் வரைக்கும் இடையில் இந்தியா பல பிரதமர்களைக் கண்டது. சந்து கேப்பில் தேவகௌடா கூடப் பிரதமராக இருந்தார். இவர்கள் அத்தனை பேர்களுக்கும் ஒரே ஒற்றுமை உண்டென்றால் எவருமே களத்தில் இறங்கிப் பணியாற்றக்கூடியவர்கள் அல்ல. மக்கள் செல்வாக்கு இல்லாதவர்களாக இருந்தார்கள். எல்லோருமே காகிதப் புலிகள். ஆனால் தற்போதைய பிரதமர் நரேந்திரமோடி அடித்தளம் வரைக்கும் இறங்கி ஆடி அடிப்பவராக இருக்கின்றார். அமைதிப்படை அம்மாவாசைப் போலவே செயல்படுகின்றார். அரசியலில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற, அதனைத் தொடர்ந்து தக்கவைக்க என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்கிற கொள்கைக்குச் சொந்தக்காராக இருக்கின்றார். 

அதன்படியே தொடர்ந்து வெற்றிக் கோடுகளைத் தாண்டி வந்து கொண்டேயிருக்கின்றார். 

தேசிய அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் சர்வதேச அரசியலின் பாலபாடங்கள் தெரிந்து இருக்க வேண்டும். மாநில அரசியலில் ஜொலிக்க வேண்டுமென்றால் தேசிய அரசியலைக் கண்கொத்திப் பாம்பாகக் கண்டு கொண்டே வரவேண்டும். இன்றைய சூழ்நிலையில் ஒரு நாட்டின் அதிபர், பிரதமர், எவராக இருந்தாலும் சர்வதேச அழுத்தங்களை மீறி அவர்களால் தொடர்ந்து பதவியில் தொடர்ந்து இருக்க முடியாது. இதைப் போலவே இந்தியாவில் ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வர் மத்திய அரசாங்கத்தைப் பகைத்துக் கொண்டு நீண்ட நாட்கள் காலம் தள்ள முடியாது. மக்கள் செல்வாக்கு மிக்க எம்.ஜி.ஆராக இருக்கட்டும், கலைஞர் என்று இரு ஆளுமைகளும் தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வளைந்து நெளிந்து தான் வாழ்ந்தார்கள். 

உள்ளுரில் மக்களிடம் பேச வேண்டிய மொழி வேறு. மத்திய அரசாங்க அதிகாரத்திடம் பேச வேண்டிய மொழி வேறு. தனக்கு அந்தத் திறமை இல்லாத போது அதற்குண்டான நபர்கள் மூலம் தங்கள் அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து வைத்துக் கொள்ளும் கலையை இருவரும் கற்று வைத்திருந்தனர். ஆனால் தமிழ்நாட்டில் தற்போது நடக்கும் காட்சிகள் மொத்தத்திலும் வினோதமானது. அதிலும் சசிகலா தோற்றுப் போனது முதல் டிடிவி தினகரன் நான் ஒதுங்கிக் கொள்கிறேன் என்பது வரைக்கும் உள்ளே என்ன நடக்கின்றது? எதனையும் பொதுமக்கள் எவரும் அறிந்திருக்க நியாயமில்லை. 

இவர்களைப் பொறுத்தவரையிலும் எப்போதும் போல "டில்லிக்காரன் ஆப்பு மேல ஆப்பு சொறுகுகிறான்ப்பா" என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் கடந்து சென்று விடுகின்றார்கள். சமயம் வரும் போது இதனைப் பற்றி விரிவாக எழுதுகின்றேன். 

சசிகலா குறித்து நிலைத்தகவலில் (பிப்ரவரி 12, 15) எழுதிய இரண்டு விசயங்கள் இப்போது பொருத்தமாக இருப்பதால் அதனை மட்டும் இங்கே மீண்டும் எழுதி வைக்கின்றேன். 

•••••••• 

திரைக்குப் பின்னால் செயல்படுவர்கள், செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குப் பொறுமை, சகிப்புத்தன்மை போன்ற எதுவும் தேவையிருக்காது. நினைத்த காரியம் நினைத்தவாறு முடியவேண்டும் என்ற நோக்கம் மட்டுமே பிரதானமாக இருக்கும். 

ஆனால் அதிகாரவட்டத்திற்குள் உள்ளே நுழையும் போது ஆயிரம் தடைகள், அதிகாரத்தடைகள், கடைபிடித்தே ஆக வேண்டிய ஒழுங்கு முறைகள் இருந்தே ஆகும். ஜெ. வுக்குக் கடைசிவரைக்கும் அதைக் கற்றுக் கொள்ள எண்ணமும் இல்லை. அதை எந்த ஊடகமும் பெரிதுபடுத்திக் கொள்ளவும் இல்லை. ஆனால் சசிகலா கற்றுக் கொள்கிறாரோ இல்லையோ? அவர் பின்னால் இருந்து இயக்கும் எவருக்கும் இது குறித்த அடிப்படை அறிவு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அடியாள் வேலை மட்டும் பார்த்துப் பழகியவர்களுக்கு அது மட்டும் தான் சரியாக இருக்கும் என்பது வரலாறு சொல்லும் பாடம். 

•••••••••

இனியாவது சசிகலாவிற்குப் பின்னால் உள்ள உறவுகள் அரசியல் பால படங்களைக் கற்றுக் கொள்ளப் பழக வேண்டும். "புத்தி மட்டுமே செயல்படும் இடம்" என்பதனை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். ஊடகங்களைக்கூட எளிதில் மிரட்டிப் பணிய வைக்கக்கூட முடியும். ஆனால் உள்ளங்களை வாங்குவது அத்தனை எளிதல்ல என்பதனை உணர வேண்டும். இல்லாவிட்டால் சேர்த்து வைத்துள்ள சொத்துக்களும் கைவிட்டுப் போய்விடும் வாய்ப்புள்ளது. 

ஆத்திரம் அறிவுக்குச் சத்ரூ.


தொடர்புடைய பதிவுகள்



Thursday, April 13, 2017

போதி மரம்


"தயவு செய்து இந்தச் செடியை வெட்டி விடாதே" என்று மனைவியிடம் கெஞ்சலாகக் கேட்டு அந்தச் செடியைக் காப்பாற்றி வைத்திருந்தேன். நடைப்பயிற்சி தொடங்குவதற்கு முன்பு காலையில் கழிப்பறைக்குச் செல்லும் போது அந்தச் செடியைக் கண்டேன். சந்து போன்ற பகுதியில் சுவரின் ஓரமாகச் சிமெண்ட் தரையிலிருந்து அந்தச் செடி முளைத்திருந்தது. அதுவும் சுவரின் ஓரமாக அருகே இருந்த சிமெண்ட் பைப் விரிசலின் இடைவெளியில் கிடைத்த துளி அளவு ஓட்டைக்குள் இருந்து அந்த விதை ஜனனமாகியிருந்தது. ஒரே ஒரு பச்சை இலை என்னை வரவேற்றது. ஆச்சரியமாக இருந்தது. 

இரண்டு வாரங்கள் கழித்துப் பார்க்கும் போது நாலைந்து இலைகளுடன் அழகான ஒரு குறுஞ்செடியாக மாறி பச்சை பசேல் என்று என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தது. சுவரின் ஓரமாக அந்தச் செடி வளர்ந்த காரணத்தினால் சுவரில் விரிசல் வந்து விடுமோ? என்ற அச்சத்தில் மனைவி அந்தச் செடிக்கு தூக்குத் தண்டனை நாள் குறித்து இருந்தார். முதல் நாள் இரவில் வெளியே அமர்ந்து குழந்தைகளுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அவர் எண்ணத்தைச் சொன்ன போது திடுக்கிட்டுப் போனேன். 

சில வாரங்களுக்கு முன்னால் தான் வீட்டில் மற்றொரு படுகொலை நடந்திருந்தது. வீட்டுக்கு முன்னால் ஒரு பெரிய வேப்ப மரம் இருந்தது. வீட்டின் உரிமையாளர் பெண்மணி அந்த மரத்தைப் பற்றி அவ்வப்போது புலம்பலாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பார். தினந்தோறும் உதிரும் சருகுகள் அவருக்கு வேலை வைத்துக் கொண்டிருந்தது. என்னால் தினமும் கூட்டிப் பெருக்க முடியவில்லை. இந்த மரத்தை வெட்டினால் தான் சரியாக இருக்கும் என்று மனைவியிடம் சொல்லியிருக்க அந்தச் செய்தி என் காதுக்கு வந்து சேர்ந்த போது அதிர்ச்சியடைந்தேன். மறுநாளே அவரிடம் சென்று "அந்த மரத்தை வெட்டிவிட வேண்டாம்" என்று வேண்டுகோள் வைத்தேன். மனைவியும் அவரும் சிரித்தனர். 

ஒரு நாள் மதியம் வீட்டுக்குச் சாப்பிட வந்து சேர்ந்த போது சுத்தமாக மொட்டையடிக்கப்பட்டுத் தூர் மட்டும் மிஞ்சியிருந்தது. எங்கள் வீட்டின் சந்தின் முனையில் நுழைந்த எனக்குத் தூரத்தில் பார்த்த போதே எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இனி இவர்களிடம் பேசி பலன் இல்லை என்று நினைத்துக் கொண்டு இரண்டு நாட்கள் மனம் துக்கத்தை மனதிற்குள் கொண்டாடிவிட்டு கடந்து வந்து விட்டேன். பல வருடங்கள் வளர்ந்த மரம். நிழல் தந்து அந்த இடத்தையே குளுமையாக வைத்திருந்தது. சருகுகள் வேலை வாங்க ஒரே முடிவில் முடித்து விட்டார்கள். 

ஊரில் வாழ்ந்த போது அம்மா, அக்காக்கள் தோட்டத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு மரத்தின் சருகுகளையும் தினமும் கூட்டிப் பெருக்கும் நாட்கள் என் நினைவுக்கு வந்து போனது. நானும் தம்பிகளும் கூடப் பல முறை கூட்டிப் பெருக்கியிருக்கின்றோம். குளுமையாக இருந்த நாட்கள் இன்று வரையிலும் மனதில் பசுமையாக உள்ளது. ஆனால் நகர்ப்புறங்களில் வாழும் போது நாம் தினந்தோறும் இழக்கும் இழப்புகள் கணக்கில் அடங்கா? 

தாங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் மனிதர்களும் இங்குள்ள அமைப்புகளும் ஒவ்வொரு காரணம் வைத்துள்ளார்கள். அரசாங்கம் சாலை விரிவாக்கம் செய்கின்றோம் என்று 50 வருடங்கள் வளர்ந்த மரங்களை ஒரே நாளில் வெட்டிச் சாய்த்து விடுகின்றார்கள். இந்தச் செயலில் ஈடுபடும் அதிகாரிகளிடம் பேசிப் பாருங்கள்? முதலில் பேசவே மறுப்பார்கள். அப்படியே பேசினால் கூட எகத்தாளமாகப் பேசுவார்கள். ஈரம் என்றால் கிலோ என்ன விலை? என்று கேட்பார்கள்? நாம் இங்கே வாழ வேண்டுமென்றால் பலவற்றைப் பொறுத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். 

பேசிக் கொண்டிருந்த போது குழந்தைகளிடம் கேட்டேன். "அந்தச் செடியைப் பார்த்தீர்களா?" என்று. ஒருவர் மட்டும் கவனித்திருந்தார். ஆனாலும் அதனை அவர் பொருட்படுத்த தயாராக இல்லை. அடுத்த இருவரும் அப்போது தான் பார்க்க ஓடினார்கள். மனதில் குறித்துக் கொண்டேன். 

காலையில் தாமதமாக எழுவதும், மனைவியிடம் திட்டி வாங்கிய பின்பு ஆடி அசைந்து குளியல் அறைக்குச் செல்லும் இவர்கள் எதையும் கவனிப்பதில்லை என்பதனை உள்வாங்கிக் கொண்டேன். விடாத வேதாளம் போல மூவரிடமும் அலுவலகம் செல்லும் போது ஒரு கேள்வியைக் கேட்டு விட்டுச் சென்றேன். அந்தச் செடி மூலம் என்ன உணர்ந்தீர்கள்? என்ன கற்றுக் கொண்டீர்கள்? நான் அலுவலகம் முடித்து இரவு வந்ததும் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றேன். 

எப்போதும் போல நான் கேட்ட கேள்வியை மறந்து விட்டனர். இரவு சாப்பாடு முடிந்து தூங்கச் சென்றவர்களிடம் மறக்காமல் கேட்டேன். அப்போதும் நாளை பேசிக் கொள்ளலாம் என்று அவசரம் அவசரமாகத் தப்பிப்பதில் குறியாக இருந்தனர். அடுத்த இரண்டு நாட்கள் பொறுமையாக இருந்து காலைவேளையில் அந்தச் செடிக்கு அருகே நின்று கொண்டு வந்த ஒவ்வொருவரிடமும் இந்தச் செடி மூலம் என்ன கற்றுக் கொண்டீர்கள்? என்ற கேள்வியைக் கேட்ட போது இனி தப்பிக்க முடியாது என்பதனை உணர்ந்து கொண்டு ஒவ்வொருவரும் ஒரு பதிலைத் தந்தனர். 

மூத்தவர் மட்டும் நான் நினைத்திருந்ததற்கு அருகே வந்து பதில் அளித்தார். "போராடினால் வெற்றி நிச்சயம்" என்றார். அடுத்த இருவரும் "நிறையக் கஷ்டப்பட்டு வளர்கின்றது" என்றார்கள். சரி இரவு வந்ததும் பேசுகின்றேன் என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்து சென்று விட்டேன். 

உனக்கு அறிவு இருக்கா? உன் தலையில் களிமண்ணா இருக்கு? ஏன்டா இது கூட உனக்குப் புரியலையா? போன்ற கேள்விகளை நாம் படித்த பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியர் சொல்லி பல முறை கேட்டு கடந்து வந்திருப்போம். நம்முடன் படித்த பலரையும் பரிகசித்த ஆசிரியரை, சக மாணவ மாணவியரைப் பார்த்து பயந்த காலத்தை இப்போது யோசித்துப் பார்த்தாலும் வியப்பாகவே உள்ளது. இன்று வரையிலும் அறிவு என்றால் என்ன? அதன் அளவு கோல் தான் என்ன? என்பதனை இன்று வரையிலும் நம்மால் அறுதியிட்டுக் கூற முடியுமா? 

சிந்தனை செயலாக்கம் என்பது இயற்கையில் உருவாகக்கூடிய ஒன்றா? அல்லது சூழ்நிலையின் காரணமாக இயல்பாகவே வரக்கூடியதா? என்ற கேள்விக்கு ஒவ்வொரு சமயத்திலும் நான் பதில் தேடிக் கொண்டேயிருப்பதுண்டு.

படு பயங்கர மக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட பலரும் இன்று கோடீஸ்வர்களாக இருக்கின்றார்கள். படிப்பில் சுட்டி என்று சுட்டிக் காட்டப்பட்டவர்கள் இன்று மாதந்திர சம்பளத்திற்குள் வாழ்க்கையைப் பணயம் வைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். 

நாம் பார்க்கும் அரசியல்வாதியை நம்மால் திறமைசாலி என்று ஏற்றுக் கொள்ள முடிகின்றதா? ஒரு அமைச்சராவது ஒரு மாநிலத்தை நிர்வாகிக்கக் கூடிய திறமையுள்ளவர் என்று நம்மால் அடையாளம் காட்ட முடியுமா? இவர்கள் எப்படி ஐஏஎஸ் முடிந்தவர்களை, மற்ற அதிகாரிகளை வேலை வாங்க முடியும்? அவர்கள் எழுப்பும் வினாக்களை எப்படிச் சமாளிப்பார்கள்? எந்த அளவுக்கு நிர்வாகத்திறமையைக் கற்றிருப்பார்கள்? போன்ற பலவற்றை யோசித்தாலும் அத்தனையும் மக்களாட்சி தத்துவம் என்பதற்குள் அடங்கி விடுகின்றது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் படிக்காதவன் முதலீட்டில் கட்டப்பட்ட கல்லூரிகளில் படித்துப் பல பட்டங்கள் வாங்கியவர் மாத சம்பளம் தொடர்ந்து கிடைக்குமா? என்ற அச்சத்தில் தான் வாழ வேண்டியுள்ளது. 

இதனையே குழந்தைகள் விசயத்தில் பல சமயங்களில் யோசித்துப் பார்ப்பதுண்டு. இவர்கள் மூவரும் பிறந்த அந்தக் கணத்தில் அவர்கள் அழுகை என் காதில் விழுந்த நொடிப் பொழுது முதல் இன்று வரையிலும் அவர்களின் ஒவ்வொரு செயல்பாடுகளையும் கவனித்தே வருகின்றேன். எத்தனை பேர்களால் இப்படி முடியும்? என்று யோசித்துள்ளேன். 

அவர்களின் படிப்படியான வளர்ச்சியைக் கவனித்தவன் என்ற முறையில் இன்று ஏராளமான ஆச்சரியங்களும், அதிசியங்களும் ஒருங்கே எனக்குக் கிடைத்துள்ளது. "ஒரு குழந்தையை எப்படி வளர்க்க வேண்டும் என்பதனை அவனிடம் கற்றுக் கொண்டு வாங்க" என்று என் அம்மா எனக்குக் கொடுத்த உயர்ந்த பட்ச அங்கீகாரம் இன்று காற்றில் பறந்து விட்டது. காரணம் இவர்கள் முழுமையாக மாறியுள்ளார்கள். அதில் ஒரு படி தான் இப்போது இந்தச் செடி குறித்து அவர்களிடம் கேட்ட கேள்விகளும். 

எல்லாமே இவர்களுக்கு எளிதாகக் கிடைப்பதால், விரும்பிய அனைத்தும் இதுவரைக்கும் கிடைத்த காரணத்தால் இவர்களின் வாழ்க்கை முறை என்பது வேறு விதமாக அமைந்துள்ளது. கடைசியாக அவர்களிடம் சொன்னேன். "நான் பயன்படுத்துப் பீரோவில் ஒரு வாசகம் எழுதிய ஸ்டிக்கர் ஒட்டி வைத்துள்ளேன். அதனைப் படித்துப் பாருங்கள்" என்றேன். இருவர் வேகமாகச் சென்று பார்த்து விட்டு உரக்கப் படித்தார்கள். 

"பாறை இடுக்குகளில் வளர்வது தாவரமல்ல. தன்னம்பிக்கை". 

நடைபயில்வோம்........... 

முந்தைய பதிவுகள்



Tuesday, April 11, 2017

ஒரு சேவலும் நான்கு கோழிகளும்


அதுவொரு ஞாயிற்றுக்கிழமை......... 

அன்று தான் முதன் முறையாக நடைப்பயிற்சியைத் தொடங்கினேன். ஞாயிறு என்பது எனக்கு விசேட தினம். ஆறு நாட்கள் யாருக்கோ உழைத்து, எவருடனோ விருப்பமின்றி உறவாடி, பலவித வேடங்கள் போட்டு எனக்கான சுயத்தை மறந்து வாழும் எனக்கு ஞாயிறென்பது எனக்கான தினம். ஒவ்வொரு ஞாயிறும் அதிகாலையில் விழிப்பு வந்து விடும். முதல் நாள் இரவு எத்தனை மணிக்கு வந்து படுத்தாலும் மனம் சொல்லிவைத்தாற்போல ஐந்து மணி அளவில் உடம்பை எழச் செய்துவிடும். 

சனிக்கிழமையன்றோ வீட்டில் நான்கு பேர்களும் ஒரு வசனத்தைத் தூங்கப் போவதற்கு முன்பு மறக்காமல் சொல்வார்கள். "நாளைக் காலை எங்கள் யாரையும் ஏதாவது தொந்தரவு செய்தால் நடப்பதே வேறு?" என்று மிரட்டல் தொனியில் எச்சரிப்பார்கள். காரணம் ஒவ்வொரு ஞாயிறும் அவர்களுக்கு அதிக நேரம் தூங்க வேண்டும் என்பது அவர்களின் கொள்கை. 

ஏற்றுமதி நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் பெண்கள் மீது எப்போதும் எனக்குக் கனிவுப் பார்வை உண்டு. எட்டரை மணிக்கு உள்ளே வந்து மீண்டும் எட்டரைக்கு வீட்டுக்குச் செல்லும் இவர்களின் மற்ற கடமைகளை எப்படி முழுமையாகச் செய்ய முடியும்? என்பதே இதன் அடிநாதம். அவசரம் அவசரமாக ஓடிவந்து, உள்ளே வந்து கைரேகை பதித்துப் பத்தரை மணிக்கு விடப்படும் தேநீர் இடைவேளையில் அவசரகதியில் அமர்ந்து அவர்கள் கொண்டு காலை உணவை உண்ணும் போது மனம் வலிக்கும். ஆனால் வெளியே காட்டிக் கொள்ள முடியாது. மணிச் சப்தம் ஒலிக்கும் போது பாத்திரங்களைக்கூடக் கழுவ நேரமிருக்காமல் ஓடி வருவார்கள். 

பல முறை கவனித்துள்ளேன். அதையே வீட்டுக்கு வந்து குழந்தைகளிடம் வந்து சொல்லும் போது எளிமையாகப் பதில் சொல்வார்கள். "நீங்க தானே மேனேஜர். உங்கள் முதலாளியிடம் சொல்லி கூடுதலாக நேரம் கொடுக்க வேண்டியது தானே?" பதில் பேசாமல் நகர்ந்து விடுவேன். 

இங்கு ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பாத்திரப்படைப்புச் சமூகம் உருவாக்கி வைத்துள்ளது. அதுவொரு வேடம் என்றாலும் அந்த வேடத்தில் எந்தளவுக்குத் திறமையாக நடிக்கக் கற்றுக் கொண்டவர்களால் மட்டுமே தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும். நடிக்கத் தொடங்கும் போது சுயம் கழன்று விடும். அறம் என்பது மறந்து விடும். அதிகப் பணமிருப்பவர்களுக்கும் அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பணத்தைத் தேடுபவர்களுக்கு மத்தியில் நாம் வாழ்ந்தாக வேண்டும் என்றால் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் போது உடைகள் மாற்றத் தொடங்கும் போதே உள்ளே உள்ள நடிகனுக்குத் தேவைப்படும் ஒத்திகையையும் ஒரு முறை பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். 

பல நாட்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் தொழிற்சாலையில் வேலையிருக்கும். நான் கிளம்பும் வரைக்கும் மூன்று பேரும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருப்பார்கள். ஆச்சரியமாகவும், அயர்ச்சியாகவும் இருக்கும். 

தொடக்கத்தில் குறைந்தபட்சம் குழந்தைகளையாவது இந்தப் பழக்கத்தில் மாற்றிவிட முடியுமா? என்று முயற்சித்த போது குடும்பம் மொத்தமாக எதிரணியில் நின்று நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம் நிறைவேற்றி குண்டுக்கட்டாகத் தூக்கி சபையை விட்டு வெளியே அனுப்பி வைத்து விட்டார்கள். அப்பொழுதே புரிந்து விட்டது. சபாநாயகர் மனைவியின் சோம்பேறித்தனத்திற்கு மூன்று உறுப்பினர்களும் ஒட்டு மொத்த ஆதரவு தெரிவித்த பின்பு சுயேச்சை உறுப்பினர் நான் மட்டும் என்ன செய்ய முடியும்? 

இதுவும் ஒரு வகையில் நல்லதாகப் போய்விட்டது. 

காலைக்கடன்கள் முடித்து விட்டு எழுதத் தொடங்கினால் அந்த வாரத்திற்குத் தேவையான விசயங்களை அடுத்த நான்கு மணி நேரத்தில் எழுதி முடிக்க வசதியாக இருந்தது. அவர்கள் ஒவ்வொருவராக முழித்து வெளியே வந்து நிற்கும் போது நான் பிழைகள் திருத்திக் கொண்டிருப்பேன். இடையிடையே அந்த வாரத்தில் வந்த அரசியல் சார்ந்த காணொலிக் காட்சிகளைப் பார்த்து முடித்து இருப்பேன். 

மற்ற நகரங்களில் எப்படியோ? ஆனால் திருப்பூரில் தொழிலாளர்கள் மட்டுமல்ல, பெரும்பணம் படைத்த முதலாளிகளும் தொடர்ந்து வேலை செய்து கொண்டேயிருப்பது என்ற பழக்கத்திற்கு அடிமையாகத் தான் உள்ளனர். மற்ற துறைகளில் உள்ள முதலாளிகள் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கப் பல வித முன்னேற்பாடுகளை மாதந்தோறும் வருடந்தோறும் செய்து அதன்படி வாழ்ந்தாலும் இங்குள்ள முதலாளிகள் பதட்டமும் பரபரப்புமாகவே வாழ்க்கையைக் கழிக்கின்றனர். 

இந்தக் கூட்டத்தில் பழகியே தொடர்ந்து வேலை செய்வது என்ற பழக்கம் எனது இயல்பான குணாதிசியமாகவே மாறிவிட்டது. இது தான் எங்கள் வீட்டுச் சபாநாயகருக்கும் எனக்குக் கருத்து வேறுபாடுகள் உருவாக முக்கியக் காரணமாகவும் அமைந்து விடுகின்றது. 

இதே பழக்கம் இன்று குழந்தைகளுக்கும் தொற்றி ஞாயிறென்றால் பத்து மணி வரைக்கும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். பல முறை ஆச்சரியமாக ஆழ்ந்து தூங்கும் இவர்களைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டே நின்று கொண்டிருப்பேன். ஒரு சலனம் இருக்காது. வெளியே ஒரு உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது. வாகனங்களின் சப்தங்கள் எதுவும் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யாது. அப்போது தான் தூங்கச் சென்றது போல இவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். 

பள்ளி செல்லும் நாட்களில் நாள் தோறும் அதிகபட்சம் பத்து மணிக்குள் ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்குள் சென்று விடும் இவர்கள் சரியாக ஆறு மணிக்கு எழுந்து தங்கள் கடமைகளைச் செய்யத் தொடங்கி விடுவார்கள். எட்டு மணி நேரமும் முழுமையான தூக்கம். ஆனால் இதனையும் மீறி ஞாயிற்றுக் கிழமையென்றால் கூடுதல் போனஸ். இவர்களை மாற்ற வேண்டும் என்பதற்காக வாக்கிங் செல்ல அழைப்பு விடுப்பேன். அது காற்றில் கேட்ட கேள்வியாக மாறிவிடும். கேலியாக மாறுவதற்குள் வெளியே நடக்கத் தொடங்கி விடுவேன். 

வீட்டுக்குள் பலவற்றை மாற்ற முயற்சித்துள்ளேன். ஆனால் பலன் என்னவோ பூஜ்யம் தான். காரணம் ஒரு சேவலும் நான்கு கோழிகளும் இருந்தாலும் என்னவாகும்? ஒவ்வொரு முறையும் சேவலில் கம்பீரமான கொக்கரக்கோ சப்தம் கூடக் கெக்கெக்கே என்று சிரிப்பொலியில் மறைந்து விடுகின்றது. 

இருந்தாலும் இவர்களை மாற்ற வேண்டும் என்பதற்காகவே வீட்டுக்குள் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் போதிமரத்தை அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தேன்.

நடைபயில்வோம்.............

முந்தைய பதிவு

Sunday, April 09, 2017

நடைபயிற்சி



திடீரென்று பைத்தியம் பிடித்து விடும்? என்ன காரணமென்று மனம் உணர்வதற்குள் விருப்பங்கள் ஆர்வமாய் மாறி உடலும் உள்ளமும் அதே சிந்தனைக்குத் தயாராகிவிடும். திருமணத்திற்கு முன்பு தங்கியிருந்த இடத்திற்கு அருகே இரவு நேரங்களில் மதுக்கடைகளுக்கு அருகே மீன் பொறித்து விற்கும் வண்டிகள் அதிகமாக இருக்கும். என்னுடன் அறையில் இருந்தவர் தீவிர அசைவ பிரியர். கூட்டலும் கூட்டலும் சேர்ந்தால் என்னவாகும். பையில் உள்ள பணமெல்லாம் கழித்தல் ஆகும் தானே? 

விடாமல் தினந்தோறும் வெறித்தனமாகத் தின்று தீர்த்தோம். காலமாற்றத்தில் அருகே உள்ள அணையில் உள்ள தண்ணீர் வற்ற இப்போது தெருவுக்குத் தெருவுக்குப் பிராய்லர் கோழித் துண்டை பலவிதங்களில் வண்டிக்கடைகளில் பொறித்து விற்கின்றார்கள். தினந்தோறும் இரவு அலுவலகம் விட்டு வரும் வழியில் பலவித கோழிக்கடைகளைக் கடந்து தான் வீட்டுக்கு வந்து சேர வேண்டும். பலவிதமான வாசனைகளைக் கடந்து வீட்டுக்கு வந்து சேர்கின்றேன். சில சமயம் என்னை நானே கட்டுப் படுத்த முடியாமல் ஒவ்வொரு கடையாக ஏறி சுவையறிந்து, எரிச்சலாகி வெறுத்து ஒதுக்கி இப்போது எந்தக் கடைக்கும் போவதில்லை.

அமெரிக்காவை வாழ வைத்துக் கொண்டிருக்கும் எண்ணெய் அரசியல் என்பது பெட்ரோல் ஆகும். இதைப்போல இந்தியாவில் தற்போது நடுத்தரவர்க்கம், ஏழை மக்கள் என்ற பாரபட்சமின்றிச் சுத்திகரிக்கப்பட்ட எண்ணெய் என்றொரு விஷ யுத்தம் நடந்து கொண்டிருக்கின்றது. உள்நாட்டு எண்ணெய் வித்துக்களை அழித்து ஒழித்துச் சூரியகாந்தி எண்ணெய், தவிட்டு எண்ணெய் என்று பலவித எண்ணெய்கள் சந்தையில் நாள்தோறும் கவர்ச்சிகரமான பெயருடன், விளம்பரங்களுடன் அணிவகுத்து வருகின்றது. சராசரி குடும்பத்தின் அடிப்படை உணவு பழக்கத்தையே வந்து கொண்டிருக்கும் விளம்பரங்கள் மாற்றி விட்டது. ஒவ்வொரு சுத்திகரிக்கப்பட்ட எண்ணெய் என்பதும் 90 சதவிகிதம் குரூட் ஆயிலில் இருந்து தயாரிக்கப்படுவது என்பது எத்தனை பேர்களுக்குத் தெரியும்? ஆனால் அந்த எண்ணெய்யைக் கூடப் பயன்படுத்திக் கீழே கொட்டி விட மனசு இல்லாத வண்டிக்கடைக்காரர்கள் திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்தும் போது வாங்கித் தின்னும் உணவின் தரம் எப்படியிருக்கும் என்பதனை யோசித்துப் பாருங்கள்?

பொறிக்கும் எண்ணெய் என்பது காலாவதியாக வேண்டியது என்பதனை மாற்றி அதனையே தொடர்ந்து பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். திரும்பத் திரும்ப அதே எண்ணெய் பயன்படுத்தும் போது அது விசமாக மாறிவிடுகின்றது. உணராத மக்கள் கோழியில் சேர்க்கும் நிறமூட்டிகள் மற்றும் சுவைகளுக்காக விசத்தை விழுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். 

என்ன சாப்பிட்டாலும் உள்ளே தங்க விடாத அளவுக்குக் கட்டுப்பாடுகள் எனக்கு இருப்பதால் உடல் ரீதியான பிரச்சனைகள் வருவதில்லை. ஆனால் வயதாகும் போது எச்சரிக்கை மணி அடிக்குமே? 

அப்படித்தான் நடைப்பயிற்சி என்ற பழக்கம் சில மாதங்களுக்கு முன்னால் மனதில் உருவானது. 

பள்ளியில் படித்த காலம் முதல் இன்று வரை விளையாட்டு, உடற்பயிற்சி சார்ந்த எந்த விசயங்களிலும் ஈடுபாடு வந்ததே இல்லை. எனக்கு மட்டுமல்ல. குடும்பத்தில் எவரும் அந்தப் பக்கம் தலைவைத்து படுத்ததே இல்லை. கடைசித் தம்பி மட்டும் கல்லூரியில் படிக்கும் போதே என்சிசி பக்கம் சென்று உடற்பயிற்சி, ஓட்டப்பயிற்சி என்று தடம் மாறி கடைசியில் இந்திய ராணுவத்தில் அலுவலகப் பணிக்கு தேர்வான போது எனக்கே கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஆனாலும் எனக்கு உணவில் மேல் இருந்த ஈடுபாடு இதுபோன்ற உடல் சார்ந்த பயிற்சியில் உருவானதே இல்லை. இப்போது உருவானதற்குக் காரணம் அலுவலகத்தில் ஒருவர் தனது அலைபேசியில் வைத்திருந்த செயலியைக் காட்டி பேசிக் கொண்டிருந்தார். 

ஸ்போர்ட்ஸ் ட்ராக் என்ற செயலியின் செயல்பாடுகளைப் பற்றிச் சொன்ன போது கொஞ்சம் ஆர்வம் பிறந்தது. எத்தனை கிலோ மீட்டர் நடக்கின்றோம்? எத்தனை அடிகள் நடந்தோம்? இது போன்ற பல சமாச்சாரங்கள் அதில் இருக்கச் சிறிதாக ஆர்வம் உருவானது. நாளை முதல் காலை நான் வாக்கிங் போகப் போகிறேன்? என்று வீட்டில் வந்து சொன்ன போது பெரிய நகைச்சுவை சமாச்சாரத்தைக் கேட்டது போல நான்கு பேர்களுமே சிரித்தார்கள். காரணம் நம் ஜாதகம் அப்படி. 

எனக்கே கொஞ்சம் சந்தேகமாக இருந்தது. ஆகா....... இவர்கள் சிரிக்கின்றார்களே? என்று காலையில் எழுந்து முதல் வேலையாகச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை முடித்து விட்டு சிறிய இலக்காகத் தீர்மானித்து விட்டு ஸ்போர்ட்ஸ் ட்ராக்கர் செயலியை இயக்கிவிட்டு என் நடைப்பயிற்சியைத் தொடங்கினேன். 

வீட்டுக்கருகே உள்ள பாதையைத் தீர்மானித்து விட்டு தினந்தோறும் வந்து செயலியைக் கவனித்த போது அதிகபட்சமாக நான்கு கிலோமீட்டர் என்று காட்டியது. அது சார்ந்த பல சமாச்சாரங்களைக் (எரித்த கலோரிஅளவுகள்) காட்டியது. வீட்டில் இதனைக் காட்டி பெருமையாகச் சொன்ன போது மற்றொரு பிரச்சனை உருவானது. எரித்த கலோரிக்குச் சமமாகக் குழந்தைகளுக்கு வாங்கி வைத்துள்ள திண்பண்ட சமாச்சாரங்களை எடுத்த விளாசித் தள்ள ஒவ்வொரு நாளும் குழந்தைகள் தூங்கும் போது மறக்காமல் தங்கள் திண்பண்ட சமாச்சாரங்களை எடுத்து ஒளித்து வைத்து விட்டே தூங்கத் தொடங்கினார்கள். மனைவி சிரிக்க என் நடைப்பயிற்சி சில வாரங்களில் முடிவுக்கு வந்தது. 

நாம் கற்ற அறிவு எந்த அளவுக்கு நம்மைத் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் வளர்த்திருந்தாலும் நம்மிடம் உள்ள அடிப்படை அறிவு என்பது என்றுமே மாறாது. ஒவ்வொரு சமயத்திலும் அது வெளிப்பட்டே ஆகும். அது குடும்பம், வாழ்ந்த சூழ்நிலை, பழகும் மனிதர்கள் உருவாக்கும் தாக்கம், நமக்கு நாமே கற்பித்துக் கொள்ளும் நியாயங்கள். அதன் மூலம் உருவாகும் தர்க்க வாதங்கள் என்று நமக்கு நாமே நம்மையறியாமல் குறிப்பிட்ட மாற்ற முடியாத குணாதிசியங்களை வாழ் நாள் முழுக்க வளர்த்துக் கொண்டே வருகின்றோம். இதைத்தான் இன்று ஜாதியின் பெயரால் இழிவுப் படுத்துகின்றார்கள். மதத்தின் பெயரால் சுட்டிக் காட்டுகின்றார்கள். வணங்கும் கடவுளை வைத்துப் பரிகாசம் செய்கின்றார்கள். 

மொத்தத்தில் எல்லா இடங்களிலும் மனிதன் என்பவன் ஒவ்வொரு காலகட்டத்தில் தனித்தீவாகத் தான் இருக்கின்றான். கட்டாயத்தின் பேரில் குடும்பம் என்ற அமைப்பும், அதன் மூலம் உருவாகும் சமூக நிர்ப்பந்தம் நம்மை விலங்கிலிருந்து வித்தியாசப்படுத்திக் காட்டுகின்றது. இந்த வித்தியாசங்களை ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு செயல்பாடுகளிலும் நான் உணர்ந்தே வந்துள்ளேன். நான் குறுகிய காலம் நடைப்பயிற்சி என்ற பெயரில் நான் வேடிக்கை பார்த்த அந்த அதிகாலை சமூகத்தை உங்களிடம் தொடர் எழுத்து மூலம் பகிர்ந்து கொள்ளப் போகின்றேன்

நடை பயில்வோம்.............

Saturday, March 25, 2017

பெண் குழந்தைகளும் பயமும்


சென்ற பதிவான என் டைரிக்குறிப்புகளை வாசித்த நண்பர்கள் பல கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தனர். பெண் குழந்தைகள் என்பதால் உருவாகும் பயம், மாறும் வாழ்க்கை குறித்த புரிதலற்ற தன்மை, எதிர்மறை சிந்தனைகள் என்று ஒவ்வொருவரும் அவரவர் பார்வையை விமர்சனங்களாகத் தந்து இருந்தனர். ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி பதில் பதிவு எழுத உத்தேசம். ஆனால் இதற்கு முன்பு இந்தக் கவிதையை நண்பர்கள் பார்வைக்குப் பகிர்கின்றேன். 

சமூகவலைத்தளங்கள் பலருக்கும் அவர்களின் தனிப்பட்ட திறமைகளை நொடிப் பொழுதில் உலகம் முழுக்கக் கொண்டு போய்ச் சேர்த்துக் கொண்டிருக்கின்றது. ஆனால் எழுதியவர் யார் என்றே தெரியாமல். பகிர்பவர்கள் கவனமாக எழுதியவர்களின் பெயரை தவிர்த்து விடுகின்றனர். எழுதியவருக்கே வந்து சேரும் போது வாசித்த பின்பு அழுவதா? சிரிப்பதா? என்று தெரியாமல் தவிக்கக்கூடும். இந்தக் கவிதையைச் சில வாரங்களுக்கு முன்பு நான் முகநூல் வழியாக வாசித்த போது பிரமித்துப் போனேன். கல்லூரி காலத்திற்குப் பின்பு கவிதை என்ற வஸ்துவை நான் சீண்டியதில்லை. கவிதை என்றால் காதல் என்பது மட்டும் தான் என்று மாறிய கொடுமையினால் அந்தப் பக்கம் தலை வைத்துப்படுப்பதில்லை. 

அதையும் தாண்டி இந்தக் கவிதை சமூகம், பெண், ஆண், குழந்தைகள், வாழ்க்கை, மனம், வாழ்க்கைத் தடுமாற்றம், புத்தி மாறுதல், சுய பச்சாதாபம், கழிவிரக்கம், பாவத்தைக் கரைத்தல், குழந்தைகளின் உலகம் போன்றவற்றை அழகாக எடுத்துச் சொல்கின்றது. 

எழுதியவர் யார் என்று தெரியவில்லை என்று பகிர்ந்தவர் எழுதியிருந்தார். மற்ற தளங்களில் நாம் வேகமாகச் செயல்பட்டாலும் நாம் எழுதிய பழைய விசயங்களை அவ்வளவு எளிதாக எடுத்து விட முடிவதில்லை. பதிவுலகத்தில் தேவையான சமயத்தில் தேவையானதை நாம் எடுத்துக் கொள்ள முடியும். 

முகநூல், டிவிட்டர், கூகுள் ப்ளஸ் ல் பழைய பதிவுகளைத் தேடிப் பெற முடிவதில்லை. இதன் காரணமாக நண்பர்களின் கேள்விகளுக்கு அடுத்தடுத்த பதிவுகளில் பதில் அளிப்பதற்கு முன்பு இந்தக் கவிதையை இங்கே என் விருப்பத்தின் பொருட்டு இங்கே பகிர்கின்றேன். இந்தக் கவிதையை எழுதிய நண்பருக்கு என் நன்றி.





வாழைத்
தோட்டத்திற்குள்
வந்து முளைத்த...

காட்டுமரம் நான்..!

எல்லா மரங்களும்
எதாவது...
ஒரு கனி கொடுக்க ,

எதுக்கும் உதவாத...
முள்ளு மரம் நான்...!

தாயும் நல்லவள்...
தகப்பனும் நல்லவன்...

தறிகெட்டு போனதென்னவோ
நான்...

படிப்பு வரவில்லை...
படித்தாலும் ஏறவில்லை...

இங்கிலீஷ் டீச்சரின்
இடுப்பைப் பார்க்க...

இரண்டு மைல் நடந்து
பள்ளிக்கு போவேன் .

பிஞ்சிலே பழுத்ததே..
எல்லாம் தலையெழுத்தென்று
எட்டி மிதிப்பான் அப்பன்...

பத்து வயதில் திருட்டு...
பனிரெண்டில் பீடி...

பதிமூன்றில் சாராயம்...
பதினாலில் பலான படம்...

பதினைந்தில்
ஒண்டி வீட்டுக்காரி...
பதினெட்டில் அடிதடி...

இருபதுக்குள் எத்தனையோ...
பெண்களிடம் விளையாட்டு...

இரண்டு ,மூன்று முறை கருக்கலைப்பு...

எட்டாவது பெயிலுக்கு...
ஹெட்மாஸ்டர் வேலையா கிடைக்கும் ?

மண்லாரி ஓட்டினால் லோடுக்கு...
நூறு தருவார்கள .

வாங்கும் பணத்துக்கு...
குடியும் கூத்தியாரும் என...

எவன் சொல்லியும் திருந்தாமல்...
எச்சிப் பிழைப்பு பிழைக்க ...

கை மீறிப்
போனதென்று...
கால்கட்டுக்கு ஏற்பாடு செய்தனா் .

வேசிக்கு காசு
வேணும் ...

வருபவள் ஓசிதானே...

மூக்குமுட்டத் தின்னவும்...
முந்தானை விரிக்கவும்...
மூன்று பவுனுடன் ...

விவரம் தெரியாத ஒருத்தி...
விளக்கேற்ற வீடு வந்தாள் .

வயிற்றில் பசித்தாலும்...
வயிற்றுக்குக் கீழ் பசித்தாலும்...
வக்கணையாய் பறிமாறினாள்...

தின்னு கொழுத்தேனே தவிர...
மருந்துக்கும் திருந்தவில்லை...

மூன்று பவுன் போட
முட்டாப் பயலா நான்...

இன்னும் ஐந்து வேண்டுமென்று ,
இடுப்பில் மிதித்து அனுப்பி வைக்க ...

கறவை மாட்டை சந்தைக்கு அனுப்பி ,

நான் கட்டினவளை வீட்டுக்கு அனுப்பினான் ,
சொந்தம் விட்டுப்போகாமல் இருக்க...

மாமனாரான மாமன்...!

பார்த்து வாரமானதால்...
பசிக்கிறதென்று கைப்பிடிக்க..,

தள்ளிப் போனதென்று தள்ளி விட்டாள்...
சிறுக்கிமவ .

இருக்கும் சனி...
போதாதென்று
இன்னொரு சனியா..?

மசக்கை என்று சொல்லி...
மணிக்கொரு முறை வாந்தி..,

வயிற்றைக் காரணம் காட்டி...
வாய்க்கு ருசியாய் சமைப்பதில்லை..,

சாராயத்தின் வீரியத்தால்...
சண்டையிட்டு வெளியே அனுப்ப..,

தெருவில் பார்த்தவரெல்லாம்
சாபம் விட்டுப்
போவார்கள் .

கடைசி மூன்று மாதம்...

அப்பன் வீட்டுக்கு
அவள் போக..,
கறிவேப்பிலைக்காரி ஒருத்தி...

வாசனையாய் வந்து போனாள்..,

தர்ம ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்துள்ளதாக...
தகவல் சொல்லியனுப்ப..,

ரெண்டு நாள் கழித்து...
கடமைக்கு எட்டிப் பார்த்தேன்...

கருகருவென
என் நிறத்தில்...

பொட்டபுள்ள..!

எவன் கேட்டான் இந்த மூதேவியை... ?

'கள்ளிப் பால் கொடுப்பாயோ ...
கழுத்தை திருப்புவாயோ...
ஒத்தையாக வருவதானால் ...
ஒரு வாரத்தில்
வந்து விடு '

என்று சொல்லி திரும்பினேன் .

ஆறு மாதமாகியும் அவள் வரவில்லை...

அரசாங்க மானியம்
ஐயாயிரம்...
கிடைக்குமென்று

கையெழுத்துக்காகப்
பார்க்கப் போனேன் ,

கூலி வேலைக்குப் போனவளைக்
கூட்டி வரவேண்டி...

பக்கத்து வீட்டு பாப்பா ஓடிச் செல்ல...

ஆடி நின்ற ஊஞ்சலில்...
அழுகுரல் கேட்டது..,

சகிக்க முடியாமல்
எழுந்து ...
தூக்கினேன் ...

அதே அந்த பெண்
குழந்தை..!

அடையாளம் தெரியவில்லை ...
ஆனால் அதே கருப்பு...

கள்ளிப் பாலில்
தப்பித்து வந்த அது ,
என் கைகளில் சிக்கிக் கொண்டது..,

வந்த கோபத்திற்கு...
வீசியெறியவே தோன்றியது...

தூக்கிய நொடிமுதல்...
சிரித்துக் கொண்டே இருந்தது,

என்னைப் போலவே...
கண்களில் மச்சம்,

என்னைப் போலவே
சப்பை மூக்கு,

என்னைப் போலவே
ஆணாகப்..,
பிறந்திருந்தால் இந்நேரம் இங்கிருக்க
வேண்டியதில்லை...,

பல்லில்லா வாயில்...
பெருவிரலைத் தின்கிறது,

கண்களை மட்டும்..,
ஏனோ சிமிட்டாமல் பார்க்கிறது,

ஒரு கணம் விரல் எடுத்தால்...
உதைத்துக் கொண்டு அழுகிறது,

எட்டி... விரல் பிடித்துத்..
தொண்டை வரை வைக்கிறது,

தூரத்தில்
அவள் வருவது கண்டு...
தூரமாய் வைத்து விட்டேன்...

கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டு...
கடைசி பஸ்ஸுக்கு திரும்பி வருகிறேன்,

முன் சீட்டில் இருந்த குழந்தை...

மூக்கை எட்டிப் பிடிக்க
நெருங்கியும்...
விலகியும் நெடுநேரம்...

விளையாடிக் கொண்டு இருந்தேன்!

ஏனோ அன்றிரவு ...
தூக்கம் நெருங்கவில்லை,

கனவுகூட
கருப்பாய் இருந்தது,

வெளிச்சம் வரும்வரை காத்திருந்தேன்...

போட்ட கையெழுத்துப் பொருந்தவில்லை...
என்ற பொய்த்தனத்தோடு ,

இன்னொரு கையெழுத்துக்கு...
மீண்டும் சென்றேன்,

அதே கருப்பு,
அதே சிரிப்பு,

கண்ணில் மச்சம்,
சப்பை மூக்கு...

பல்லில்லா வாயில்
பெருவிரல் தீனி...

ஒன்று மட்டும் புதிதாய் ...

எனக்கும் கூட
சிரிக்க வருகிறது ...

கடைசி பஸ், ஆனால் பேருந்தில்...
எந்த குழந்தையும் இல்லை .

வீடு நோக்கி நடந்தேன்,

பாதி வழியில் கறிவேப்பிலைகாரி...

கைப் பிடித்தாள்
உதறிவிட்டு நடந்தேன்...

தூக்கம் இல்லை
நெடுநேரம்...

பெருவிரல்
ஈரம் பட்டதால் ...
மென்மையாக
இருந்தது ...

முகர்ந்து பார்த்தேன் ....

விடிந்தும் விடியாததுமாய்...
காய்ச்சல் என்று சொல்லி...

ஊருக்கு
வரச் சொன்னேன்,

பல்கூட விளக்காமல் ...
பஸ் ஸ்டேண்டுக்கு சென்று விட்டேன்,

பஸ் வந்ததும் லக்கேஜை
காரணம் காட்டி...
குழந்தையைக் கொடு என்றேன் !

பல்லில்லா வாயில் பெருவிரல் !

இந்த முறை பெருவிரலைத் தாண்டி... ஈரம் எங்கோ
சென்று கொண்டு இருந்தது...

தினமும் என் மீது படுத்துக்கொண்டு...
பொக்கை வாயில் கடிப்பாள்,

அழுக்கிலிருந்து
அவளைக் காப்பாற்ற...

நாளுக்கு நாலைந்து முறை குளிப்பேன்,

பான்பராக் வாசனைக்கு...
மூக்கைச் சொரிவாள் ,விட்டு விட்டேன் ...

சிகரெட் ஒரு முறை..,
சுட்டு விட்டது
விட்டு விட்டேன்...

சாராய வாசனைக்கு...
வாந்தியெடுத்தாள் ...விட்டு விட்டேன்,

ஒரு வயதானது ...

உறவுகளெல்லாம்...
கூடி நின்று ,

'அத்தை சொல்லு '
'மாமா சொல்லு '
'பாட்டி சொல்லு '
'அம்மா சொல்லு 'என்று...

சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்...

எனக்கும் ஆசையாக இருந்தது,
'அப்பா 'சொல்லு
என்று சொல்ல,

முடியவில்லை ......
ஏதோ என்னைத் தடுத்தது,

ஆனால் அவளை எதுவும் தடுக்கவில்லை...

அவள் சொன்ன முதல் வார்த்தையே...

'அப்பா'தான்!

அவளுக்காக எல்லாவற்றையும்...
விட்ட எனக்கு ,

அப்பா என்ற
அந்த வார்த்தைக்காக...

உயிரைக்கூட விடலாம் என்று தோன்றியது,

அவள் வாயில் இருந்து வந்த..,

அந்த வார்த்தைக்காக மீண்டும் பிறந்தேன்,

இந்த சாக்கடையை...
அன்பாலேயே கழுவினாள்...

அம்மா சொல்லித் திருந்தவில்லை,

அப்பா சொல்லித் திருந்தவில்லை ,
ஆசான் சொல்லித் திருந்தவில்லை ,

நண்பர்கள் சொல்லித் திருந்தவில்லை ,
நாடு சொல்லியும் திருந்தவில்லை,

முழுசாய் மூன்று வார்த்தை பேச வராத ...

இந்த முகத்தை பார்த்து திருந்தி விட்டேன்..

வளர்ந்தாள்..,
நானும் மனிதனாக வளர்ந்தேன்...

படித்தாள்,
என்னையும் படிப்பித்தாள்...

திருமணம்
செய்து வைத்தேன் ,

இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயானாள்,

இரண்டு குழந்தைகளுமே...
பெரியவர்களாய் வளர்ந்து விட்டார்கள்,

நானும்கூட தாத்தாவாகி விட்டேன் ,

என்னை மனிதனாக்க...
எனக்கே மகளாய் பிறந்த...

அந்த தாய்க்காகக் காத்திருக்கிறது ...

#இந்த_கடைசி_மூச்சு..!

ஊரே ஒன்று கூடி..,
உயிர்த் தண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்,

எனக்குத் தெரியாதா என்ன?

யாருடைய பார்வைக்கப்புறம்...

பறக்கும் இந்த உயிரென்று?

வானத்தை பார்த்துக் காத்திருக்கிறேன்...

......................வாசலில் ஏதோ சலசலப்பு,

நிச்சயம் என் மகளாகத்தான் இருக்கும்..,

என் பெருவிரலை யாரோ
தொடுகிறார்கள் ,

அதோ அது அவள்தான்,
மெல்ல சாய்ந்து ...

என் முகத்தை பார்க்கிறாள் ...

என்னைப் போலவே...

கண்களில் மச்சம்,
சப்பை மூக்கு,
கருப்பு நிறம்,
நரைத்த தலைமுடி,
தளர்ந்த கண்கள்,

என் கைகளை முகத்தில் புதைத்துக் கொண்டு,

'அப்பா அப்பா' என்று குமுறிக் குமுறி அழுகிறாள்,

அவள் எச்சில்
என் பெருவிரலிட,

உடல் முழுவதும் ஈரம் பரவ...

ஒவ்வொரு புலனும் துடித்து...

#அடங்குகிறது....................
.......................

"தாயிடம் தப்பி வந்த
மண்ணும்...
கல்லும்கூட ,

மகளின் ..
கை பட்டால் காந்தச் சிலையாகும்! "

Sunday, March 19, 2017

என் டைரிக் குறிப்புகள்

ரு நாள் பொழுதில் 13 மணி நேரம் பணிபுரியும் அலுவலகம் விழுங்கி விடுகின்றது. எட்டு மணி நேரம் தூக்கத்திற்காக என்று கணக்கில் வைத்துக் கொண்டால் ஒரு நாளைக்கு மூன்று மணி நேரம் தான் குடும்பத்துடன் செலவிட முடிகின்றது. உரையாடல் இல்லை. விருப்ப பகிர்வுகள் இல்லை. பெரும்பாலான தொடர்புகள் அறுந்து விட்டது. வாசிப்பு அறவே இல்லை. வாங்கும் பத்திரிக்கைகள், வார இதழ்கள் ஒவ்வொன்றும் நம்பிக்கைத்தன்மை இழந்து நாளாகி விட்டது. பத்திரிக்கைகள் என்பதே தாங்கள் சம்பாரிக்க விரும்பும் விளம்பரங்களுக்காக என்று மாறிய பின்பு இடையிடையே வரும் குறிப்பிட்ட செய்திகளை இனம் கண்டு பிடித்து வாசிக்கப் பொறுமை இல்லை. 

மாறிய உலகில் தாக்குப்பிடிப்பது மிகவும் சவாலானது. நமக்கான அடையாளத்தைத் தொலைத்து விடாமல் பாதுகாப்பது அதை விடக் கடினமானது. எழுதும் பழக்கம் கூட நம்மை விட்டுச் சென்று விடுமோ? என்று அச்சமாக உள்ளது. இத்தனை எதிர்மறைகள் இருந்தாலும் அன்றாட வாழ்க்கையில் பல சுவாரசியங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றது. பணிபுரியும் அலுவலகம் மற்றும் தொழிற்சாலையில் உள்ள பலதரப்பட்ட மனிதர்களுடன் பழகுவது என்பது ஆயிரம் பத்திரிக்கைகளையும் தினமும் படிப்பது போல உள்ளது. 

டிமட்ட தொழிலாளர் முதல் அதிகாரம் செலுத்தும் மனிதர்கள் வரைக்கும் பழக வேண்டிய சூழ்நிலையில் இருப்பதால் எழுதுவதற்கு ஏராளமான விசயங்கள் மனதில் தோன்றியபடியே உள்ளது. ஏற்கனவே நான் எழுதிய தொழிற்சாலையின் குறிப்புகள் மின் நூல் போல அதன் இரண்டாவது பாகத்தை எழுத வேண்டிய நிலை உருவாகிக் கொண்டு இருக்கின்றது. எத்தனை மனிதர்கள்? எத்தனை துன்பங்கள்? எத்தனை சுவாரசியங்கள்? இத்துடன் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் அரசியல். 

தொழிற்சாலையில் காலை ஆறு மணிக்கு உள்ளே வந்து பத்தரை மணி வரைக்கும் ஒவ்வொரு பகுதியாகச் சுத்தம் செய்து விட்டு நின்று கொண்டிருக்கும் வயதான பெண்மணியிடம் எந்த ஊருமா நீங்க? என்று விசாரிக்கும் போதும், காலை உணவு நீங்க எத்தனை மணிக்கு சாப்பிடுவீர்கள்? என்று கேட்கும் போது அவர் முகத்தில் ஒரு பிரகாசம் தோன்றுவதைக் கவனிக்க வேண்டுமே? அவர்கள் எதிர்பார்க்கும் அங்கீகாரம் அது மட்டுமே என்பதனை புரிந்து உரையாடலைத் தொடர்ந்தால் அவர்கள் ஊரில் வாழ்ந்த கதையும், வாக்கப்பட்டு வந்து பின்பு பட்ட பாடுகளையும் விவரிக்கும் பாங்கை அமைதியாகக் கேட்கும் போது தான் நாம் எதற்குப் புலம்ப வேண்டும்? என்று தோன்றுகின்றது. 

டந்த ஜனவரி மற்றும் பிப்ரவரி மாதங்களில் திருப்பூரில் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்குக் குளிர் அதிகமாக இருந்தது. 20 வருடங்களுக்கு முன்பு நான் திருப்பூரில் பார்த்த ஊட்டிக் குளிர் போல இருந்தது. காலை பத்து மணி வரைக்கும் குளிர் உடலைத் தழுவ மனதில் இனம் புரியாத ஆச்சரியம் இருந்தது. ஏனிந்த மாற்றம்? ஆனால் கடந்த சில வாரங்களாக வெப்பம் பொசுக்கும் நிலையைப் பார்த்தால் அடுத்த இரண்டு மாதங்களில் வாணலியில் வைத்து நம்மைச் சூரிய பகவான் வதக்கப் போகின்றார் என்பது மட்டும் உறுதியாகத் தெரிகின்றது. 

குளிர் சாதன வசதிகளை எந்த இடங்களிலும் பயன்படுத்த விரும்பாத காரணத்தால் ஆரோக்கியம் இயல்பாக உள்ளது. ஆனால் மனதிற்கும் உடலுக்கும் நடக்கும் யுத்தம் என்பது 45 வயதுக்கும் மேல் தொடங்கியே தீரும். பெண்களும், ஆண்களும் கவனமாக இருக்க வேண்டிய வயது இது. நடைமுறை வாழ்க்கையில் நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பல பிரச்சனைகளின் அடிநாதமே பாலியல் ரீதியாகத்தான் உள்ளது. உறுப்புகள் செயல் இழக்கும் போது அதனைப் புரிந்து கொள்ள மறுப்பவர்களுக்கும், வெறுப்புகளை மட்டும் வளர்த்து வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் உருவாகும் பிரச்சனைகள் குடும்ப வாழ்க்கையைக் காவு வாங்கி விடுகின்றது. 

ரண்டு நாடுகளுக்கிடையே எதிர்காலத்தில் போர் வருமா? என்று தெரியாது. ஆனால் ஒவ்வொரு குடும்ப உறவுகளும் படிப்படியாகச் சிதைந்துவிடும் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். மாறிய தொழில் நுட்ப வசதிகள் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் ஏராளமான அக்கப்போர்களை உருவாக்குகின்றது. 

வீட்டில் எட்டாவது படிக்கும் மகள் எனக்கு ஒரு ஆண்ட்ராய்டு வேண்டும் என்றார்? எதற்காக என்று கேட்டால் "எங்கள் தோழியர் எல்லோரும் ஒரு குரூப் உருவாக்கியிருக்கின்றோம்? நான் மட்டும் இன்னும் சேரவில்லை. உடனே எனக்கு வேண்டும்" என்று கோரிக்கை வைக்கப் பல வாரங்கள் இழுத்தடித்துக் கடைசியில் "என் போனை பயன்படுத்திக் கொள். பள்ளி விட்டு வந்ததும் பார்த்துக் கொள்" என்றேன். உடனே மற்றொருவரும் அவர் பங்குக்குக் கோரிக்கை வைக்க அவர் சார்ந்த குரூப் ஒன்றும் அதில் உருவானது. அலுவலகம் விட்டு வந்ததும் இவர்கள் செய்ய வேண்டிய அனைத்தையும் விட்டு விட்டு அதில் கவனம் செலுத்துவதைக் கவனித்தபடியே உள்ளேன். 25 வருட இடைவெளியில் நான் பார்க்க விரும்பும் உலகம் என்பது அவர்கள் பழக விரும்பும் உலகத்திற்கு எதிராக உள்ளது. 

மக்கான அடையாளம் என்ன? நாம் எதனை இங்கே விட்டுச் செல்லப் போகின்றோம்? என்ற கேள்வியைப் பெரும்பாலும் எவரும் தனக்குள் கேட்டுக் கொள்வதில்லை. விரும்புவதும் இல்லை. அதிகபட்சமாகச் சொந்த வீடு, சுகமான வாழ்க்கை வாழத் தேவைப்படும் அதிகப்படியான வசதிகள், இத்துடன் அடக்க முடியாத தேவையற்ற ஆசைகள் என்று பட்டியலுடன் வேறு எதையும் நினைப்பதில்லை. வயதான பலரையும் சந்திக்கும் போது, எதிர்காலம் குறித்த ஆச்சரியங்களும் அச்சங்களும் மனதில் உருவாகின்றது.

வசதிகள் இல்லாதவர்கள் அடிப்படையான வாழ்க்கை வாழவே அல்லாடுகின்றார்கள். அவர்ளுக்கு நினைவுகள் என்பது இறப்பு வரைக்கும் தேவையில்லாமலே போய்விடுகின்றது. வசதிகளுடன் இருப்பவர்கள் சுற்றியுள்ள உறவுகள் மற்றும் அடுத்தத் தலைமுறைகள் தன்னைப் புறக்கணிப்பதை உணர்ந்து தவிக்கின்றார்கள். பணம் சார்ந்த எண்ணங்களில் அவர்கள் நினைத்தபடியே வாழ்ந்து இருந்தாலும் இருப்பியல் மற்றும் விருப்பங்கள் சார்ந்த விசயங்களில் தோற்றவராக இருக்கின்றார்கள். அவர்களின் கடைசி வாழ்க்கை பரிதாபமாக உள்ளது. 

ந்திரம் போல வாழ வேண்டியுள்ளதே என்று பலமுறை யோசித்ததுண்டு. ஆனால் சில வாரங்களுக்கு முன்பு என் மின் நூலைப் படித்து விட்டு ஒரு வாசகர் எழுதிய கடிதம் பார்த்து நானும் இவ்வுலகில் குடும்ப விருப்பங்களையும் மீறி எனக்கென்ற ஒரு அடையாளத்துடன் வாழ்ந்துள்ளேன் என்று நம்பிக்கையை எனக்கு உருவாக்கியது. 

வணக்கம் சார், 
உங்களுடைய படைப்புகளான "வெள்ளை அடிமைகள்" மற்றும் "ஈழம் வந்தார்கள் வென்றார்கள்" வாசித்தேன் பிரமிப்பாய் இருந்தது. அதில் உங்களது மெனக்கெடல்கள் தெரிந்தது. எத்தனை எத்தனை தகவல்களைக் கோர்த்தளித்திருக்கிறீர்கள். நிச்சயமாக இரண்டு மிகச்சிறந்த புத்தகங்களை வாசித்த திருப்தி. உங்களது மற்ற படைப்புகளையும் நேரம் கிடைக்கும் போதலில், நேரத்தை ஒதுக்கி வாசிப்பேன் சார். "வெள்ளை அடிமைகள்" புத்தகத்தில் என்னைமிகவும் கவர்ந்த கட்டுரை "பண்ணை அடிமைகள்" அதில் நீங்கள் சொல்லியிருக்கும் தகவல்களை மையமாக வைத்து பத்து பக்கமளவுள்ள ஒரு சிறுகதை எழுத நினைத்திருக்கிறேன் அப்படிச் செய்வது சரியா தவறா எனவும் தெரியவில்லை தான். நிறைய வாசிக்கிறேன், கொஞ்சம் எழுதுவேன். எழுதுவது மனதுக்குகந்த பொழுதுபோக்கு முகநூலில் தான் சில சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். உங்கள் எழுத்துக்கள் மிக உயர்வானவை. அதனால் தான் உங்களை மனதிலும் மிக உயர்வாக வைத்திருக்கிறேன் நன்றிகள் சார். 
அன்புடன், 
H. ஜோஸ் 

Sunday, March 12, 2017

(அவசியம்) வாசிக்க வேண்டிய பேட்டி


என்னுடைய கட்டுரைகள் நடுநிலையானவை அல்ல! - ப.திருமாவேலன் நேர்காணல்

ஜூனியர் விகடன் ஆசிரியர், அரசியல் விமர்சகர், 'பெரியோர்களே... தாய்மார்களே!', 'ஊழலுக்கு ஒன்பது வாசல்' போன்ற நூல்களையும் எண்ணற்ற அரசியல் கட்டுரைகளையும் எழுதியவர். அவருடனான ஒரு சந்திப்பிலிருந்து...

அரசியல் கேள்விகளுக்குச் செல்லும் முன், உங்களைக் குறித்து ஒரு கேள்வி. ஒரு அரசியல் விமர்சகராக நீங்கள் ஆகவேண்டும் என்பதற்கான தூண்டுகோல் எது? ஒருவர் அரசியல் விமர்சகர் ஆகவேண்டும் என்றால் எவ்வாறு தன்னைத் தயார் செய்துகொள்ள வேண்டும்?

அதை தீர்மானித்ததும் அரசியல்தான். அரசியல் ஆர்வம், சமூக அக்கறை, தமிழ்ப் பற்று என்று செல்ல செல்ல, ஒருகட்டத்தில் நாம் சார்ந்த இனத்தின் பயன்பாட்டிற்காக நாம் என்ன செய்கிறோம், என்ற அடிப்படையான கேள்வி எழும். அந்தப் புள்ளியில்தான் நமக்கான அரசியல் உதயமாகிறது. அந்த அரசியல் ஆர்வம்தான் என்னை அரசியல் விமர்சனம் நோக்கிச் செலுத்தியது.

அடிப்படையாக அந்த ஆர்வம் ஒரு அரசியல் விமர்சகருக்கு வேண்டும். அடுத்ததாக, அந்த ஆர்வத்தை செயலாக மாற்றும் ஈடுபாடு இருக்க வேண்டும். எல்லோருக்கும் ஒரு அரசியல் இருக்கிறது. அரசியல் பற்றி எவரும் பேசலாம்; ஆனால் அந்த அரசியலின் பன்முகத்தன்மையை அறிய மெனக்கெட வேண்டும். அரசியல் ஒரு கடல்; தகவல்கள் கொட்டிக்கொண்டே இருக்கும், அதுபோக இன்னும் கூடுதலாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும், என்ற முனைப்பு இருந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். நிறைய நேரம் ஒதுக்கி நூலகங்களுக்குச் சென்று வாசிக்க வேண்டும்.

இப்பொழுதும் நான் எழுதும்போது திடீரென்று நான் பதினைந்து பதினாறு வயதில் வாசித்தவையெல்லாம் நினைவிற்கு வந்து போகும். நமக்கான வேர் என்பது நம் இளவயது வாசிப்புதான். என் தந்தை ஒரு தமிழாசிரியர், அதனால் வீட்டில் தமிழ்ப்புத்தகங்கள் நிறைய வாசிக்கக் கிடைத்தன. அவர் திருவள்ளுவர் மன்றம் என்று ஒன்றை நடத்தினார். சிறுவயதில் அந்தக் கூட்டங்களுக்குச் சென்று பல பேச்சுகளைக் கேட்டதில் எனக்கு அரசியல் மீது பெரும் ஆர்வம் வந்தது. ஆனால் இந்த ஆர்வம் மட்டுமே போதுமா என்றால் இல்லை. என்னிடம் வந்து சேர்ந்த அரசியல் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும், என்ற ஈடுபாடு இருந்தது. அந்த ஈடுபாட்டுடன் நாம் வாசித்துக்கொண்டே இருந்தால் ஒரு கட்டத்தில் நம் சிந்தனைப் பரப்பு விரிவடைந்தது தெரியவரும். அதோடு நிற்காமல் மேலும் இந்த அரசியல் கடலில் பயணித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

நடுநிலையான அரசியல் விமர்சனம் என்கிறார்களே? நடுநிலை என்றால் என்ன?

நடுநிலையான அரசியல் விமர்சனம் என்று ஒன்று இருக்கவே முடியாது. தர்மத்துக்கும் அதர்மத்துக்கும் இடையிலான போராட்டத்தில், நியாயத்திற்கும் அநியாயத்திற்குமான போராட்டத்தில், நீதிக்கும் அநீதிக்குமான போராட்டத்தில் நாம் ஒரு சரியான நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டும். நாம் நீதியின் பக்கம் நிற்கப்போகிறோமா அநீதியின் பக்கம் நிற்கப்போகிறோமா, ஒடுக்கப்பட்டவனின் பக்கமிருந்து எழுதப்போகிறோமா ஒடுக்கியவனின் பக்கமிருந்து எழுதப்போகிறோமா, என்பதுதான் இங்கு கேள்வி. இதில் இரண்டிற்கும் இடையே நடுநிலையாக இருப்பேன், என்று சொல்வதே ஒரு போலியான வாதம். இரண்டு பேரையும் குறை சொல்லி, இரண்டு தரப்பையும் நியாயப்படுத்தி, அல்லது இரண்டு தரப்பையும் எதிர்த்து, ஒரு விமர்சனம் எழுதிவிட முடியாது. அது தப்பித்தல்வாதம். என்னுடைய கட்டுரைகள் எவையுமே நடுநிலையான கட்டுரைகள் அல்ல! அவை அனைத்தும் என் மனசாட்சிக்கு உட்பட்டு சமூகநீதி சார்ந்து ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுத்து எழுதப்பட்டவைதான். என் எழுத்தை வாசிப்பவர்கள் அவை ஒரு பக்கச் சார்பாக இருக்கின்றன என்று விமர்சித்தால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளுபவனாகத்தான் நான் இருக்கிறேன்.

அப்படியென்றால் எதுதான் நடுநிலை? என்னை எடுத்துக்கொண்டால், மற்ற சித்தாந்தங்களை விட திராவிட இயக்க சித்தாந்தத்தின் மீது எனக்கு அதிகமான ஈடுபாடு உண்டு. அதே நேரத்தில், திராவிட இயக்க சித்தாந்தத்தில் இருக்கிற கோளாறுகளையும், அதில் இருக்கிறவர்களின் தவறுகளையும் நான் விமர்சிக்கிறேன் அல்லவா? அதுதான் நடுநிலை என்று சொல்வேன். பெரியாரின் மீது எனக்கு விமர்சனங்கள் உண்டு. திராவிட இயக்கத்தின்மீது விமர்சனங்கள் உண்டு. இந்த ஐம்பது ஆண்டு கால திராவிட கட்சிகளின் ஆட்சியின்மீது மிகக் கடுமையான விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனால் இதை ஒரு இந்துத்துவா தரப்பு வைப்பதற்கும் நான் வைப்பதற்கும் வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. அவர்கள் வைக்கும் விமர்சனங்கள் மேலோட்டமானவை. ஆனால் உண்மையான திராவிட இயக்க ஆதரவாளர்களும் சார்பாளர்களும் வைக்கிற விமர்சனங்கள் தீர்க்கமானவை. தன் சுயம், தன் சமூகம், தன் தந்தை, தான் சார்ந்த மதம், சாதி, நாடு, தவறு செய்யும்போது ஒருவருக்கு அதைப் பற்றிய விமர்சனம் எழுந்தால்தான் அவர் நடுநிலையாளர்.

அவை ஒரு உரிமையுடன் வைக்கப்படுகிற விமர்சனமாக இருக்கும்.

ஆம். நம் அடிப்படைக் கொள்கையிலிருந்து நீ விலகிவிட்டாய், என்று என்னைப் போன்றவர்கள் சொல்வது அக்கறையினால். ஆனால் கொள்கைகளை விட்டுவிட்டுப் பிழைப்புவாதியாக மாறிவிட்டாய், என்று இந்துத்துவா தரப்பு சொல்வது மகிழ்ச்சியில். “அண்ணா திராவிட நாடு கோரிக்கையைக் கைவிட்டார். அண்ணா தேர்தல் அரசியலுக்காக அடிப்படைக் கொள்கையை விட்டுக்கொடுத்துவிட்டார்”, என்பது திராவிட இயக்க ஆதரவாளர்களின் விமர்சனமாக இருக்கும். ஆனால் “அண்ணாவிற்கு எந்த விதமான நிலைப்புத்தன்மையும் கிடையாது, ஒரு பக்கம் அடைந்தால் திராவிட நாடு இல்லையேல் சுடுகாடு, என்று சொல்லிவிட்டு அவற்றை விட்டுக்கொடுத்துவிட்டுப் போய்விட்டார், அப்படிப்பட்ட ஆள்தான் அவர்”, என்று அண்ணாவைக் கொச்சைப்படுத்துவதன் மூலம் இந்துத்துவாவாதிகள் தங்களின் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துவார்கள். ஆக நீங்கள் கேட்ட நடுநிலையான விமர்சனம் என்பது இதுதான். திராவிட இயக்க ஆட்சி மீதான என் விமர்சனங்கள் என்னைப் பொறுத்தவரை நடுநிலைமை.

இது மாற்றுக்கொள்கையோர்க்கும் பொருந்தும்தானே?

நிச்சயமாக! ஒரு விமர்சகருக்குப் பொதுவுடைமை இயக்க சார்பு நிலை இருக்கலாம், ஆர்.எஸ்.எஸ். சார்பு இருக்கலாம், திராவிட இயக்க சார்பு நிலை இருக்கலாம். அது அவரது சொந்த அரசியல் விருப்பு சார்ந்தது. ஆனால், தான் சார்ந்துள்ள அமைப்புகளையும் அந்த சித்தாந்தத்தில் உள்ள கோளாறுகளையும் விமர்சிக்கக்கூடியவராக அவர் இருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்தால்தான், அவர் ஒரு நடுநிலையான ஆள் என்று கொள்ள முடியும்.

ஓமந்தூர் ராமசாமி to எடப்பாடி பழனிச்சாமி. இந்த 70 ஆண்டு கால தமிழக அரசியலை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

முதலில் இந்த ஒப்பீட்டை நினைத்துப் பார்த்தாலே நாம் எவ்வளவு மோசமான காலகட்டத்திற்கு வந்திருக்கிறோம் என்பதை உணர முடிகிறது. பொதுவாக ஒரு நிலம் கரடுமுரடாக இருக்கும்; அதைப் பண்படுத்தித்தான் நல்ல நிலமாக ஆக்குவோம். ஆனால் நம்மூரில்தான் ஏற்கனவே நன்றாக இருந்த நிலத்தை நாசப்படுத்தி, ஒன்றுக்கும் உதவாத நிலமாக ஆக்கியிருக்கிறோம். இயற்கைக்கே முரணான வளர்ச்சி நம்முடைய அரசியல் வளர்ச்சி. பெரியாரின் உதாரணத்தை சொல்ல வேண்டுமென்றால், “கெட்டதிலிருந்து கழிசடைக்கு மாறுவதுதான் நம்முடைய வளர்ச்சி”. தனிமனித ஒழுக்கமாகட்டும், தத்துவங்களின் உள்வாங்கல் ஆகட்டும், கொள்கை சார்ந்த முடிவுகளாகட்டும், அறிவுப்பூர்வமான விவாதங்களாகட்டும், ஓமந்தூர் ராமசாமி காலத்து அரசியலுக்கும், எடப்பாடி பழனிச்சாமி காலத்து அரசியலுக்கும் ஒட்டோ உறவோ எந்த விதத்திலும் கிடையாது. இது மாதிரியான ஒப்பீட்டை வேறு ஒரு மாநிலத்தில் செய்தால், அது இந்தளவிற்குக் கேவலமாக இருக்குமா என்பதே சந்தேகம்தான். நம்முடைய அரசியல் சீரழிவு அப்படிப்பட்டது.

இதைப் பற்றிய பேச்சு வந்தால், ஐம்பதாண்டு கால திராவிட ஆட்சிதான் தமிழகத்தை மொத்தமாக சீரழித்துவிட்டது, என்று ஒரு வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறதே?

இல்லை, இந்த வாதத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டுவிட முடியாது. மேட்டுக்குடியினரிடம் இருந்த அரசியலையும் அதிகாரத்தையும் ஜனநாயகப்படுத்தியதுதான் திராவிட இயக்க அரசியலின் மிக முக்கியமான சாதனை. நிலச்சுவான்தார், தொழில் நிறுவனர், பணம் படைத்தோர், பேருந்து முதலாளிகள், இவர்கள் மட்டும்தான் அரசியல் செய்ய முடியும் என்று இருந்த காலத்தில், சாமானியர்களும் அரசியலுக்கு வர முடியும், அமைச்சராக முடியும், என்ற நிலையை உருவாக்கியது திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சிதான். இரண்டாவது, திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சியில்தான் பிற்படுத்தப்பட்ட, மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு கல்வியும், வேலை வாய்ப்பும், பொருளாதார வளர்ச்சியில் முன்னுரிமையும் வழங்கப்பட்டன.

ஐம்பதாண்டு கால திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சி என்று நோக்கும்போது, ஐம்பதாண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தியாவில் வேறொரு மாநிலம் எப்படி இருந்தது, அது இப்பொழுது அடிப்படை உள்கட்டமைப்பு வசதியில், கல்வியில், சுகாதாரத்தில், பொருளாதாரத் தன்னிறைவில் எப்படி இருக்கிறது என்று அளவுகோல் வைத்து ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாலே, தமிழகத்தின் வளர்ச்சிக்கு திராவிடக் கட்சிகளின் பங்களிப்பு எத்தகையது என்று தெரிந்துவிடும். மற்ற மாநிலத்தவர்கள் பொறாமைப்படும் அளவிற்குப் பல்வேறு துறைகளில் தமிழகம் முன்னேறியிருக்கிறது. இவையெல்லாம் திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சியில் கிடைத்த பயன்கள்.

திராவிட இயக்க ஆட்சியின்போது நடந்த மிகப்பெரும் வீழ்ச்சி என்று நான் ஐந்து விஷயங்களைக் குறிப்பிடுவேன். தனிமனிதத் துதிபாடல்கள், கட்சியில் குடும்ப ஆதிக்கம், ஊழல், சர்வாதிகாரம், ஏகபோக அரசியல், இந்த ஐந்துதான் திராவிட இயக்க ஆட்சியைக் கெடுத்தது. ஆனால் திராவிட இயக்கம் தமிழகத்தில் இருந்ததால்தான் இவை ஐந்தும் தமிழகத்தில் நடந்தன, என்ற வாதம் மிகத் தவறானது. இவற்றிற்கெல்லாம் திராவிட இயக்கம்தான் காரணம் என்றால், தமிழ்நாட்டைத் தவிர பிற மாநிலங்களில் இந்த ஐந்தும் இருந்திருக்கக் கூடாது. ஆனால் கருணாநிதி, ஜெயலலிதாவைவிட மோசமான அரசியல் தலைவர்கள் ஆந்திராவைத் தாண்டி காஷ்மீர் வரை இருக்கிறார்களே? எனவே இதை திராவிடக் கட்சிகளின் குணமாகப் பார்க்க முடியாது. அரசியலின் குணமே அதுதான். இங்கே கருணாநிதியைத் துதிபாட ஒரு கூட்டமென்றால் உ.பி.யில் முலாயம் சிங்கைத் துதிபாட ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது. மோடி எதை செய்தாலும் கேள்வி கேட்காமல் ‘ஆமாம்’ போட ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது. சோனியா காந்தி, லல்லு பிரசாத், சரத் பவார், என இது எல்லா இடத்திலும் இருக்கிறது. அதனால் இப்பிரச்னைகளுக்கான வேராக திராவிட இயக்கத்தைக் கைகாட்டி, திராவிட இயக்கத்தின் பண்பே இதுதான் என்று அடையாளப்படுத்துவது தவறானது.

திராவிடக் கட்சிகள் தமிழகத்தில் வலுவிழந்தால், தேசியக் கட்சிகளின் தாக்கம் எவ்வாறு இருக்கும்?

திராவிடக் கட்சிகளின் செல்வாக்கு தமிழகத்தில் குறைந்துவிட்டது, என்ற வாதத்தை ஏற்க முடியாது. அது இன்றுவரை மெய்ப்பிக்கப்படவில்லை. ஒரு கோடியே இருபது லட்சம் பேர் திமுக-விற்கு வாக்களிக்கிறார்கள். ஒரு கோடியே எழுபது லட்சம் பேர் அதிமுக-விற்கு வாக்களிக்கிறார்கள். பிற கட்சிகளுக்கு அறுபதிலிருந்து எழுபது லட்சம் பேர் வரை வாக்களிக்கிறார்கள். தமிழகத்தில் நான்கு கோடி பேர் வாக்களிக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொண்டால், திராவிடக் கட்சிகள் என்று அறியப்படும் திமுக-வும் அதிமுக-வும் மட்டும் மூன்று கோடி வாக்குகளைப் பெறுகின்றன. ஆக திராவிடக் கட்சிகள் வலுவிழந்துவிட்டன என்று சொல்ல முடியாது. அதேபோல் தேசியக் கட்சிகளின் செல்வாக்கு அதிகரிக்கிறது, என்ற வாதமும் இன்னும் நிரூபிக்கப்படவில்லை.

காங்கிரஸ், பாஜக, இரண்டும் தமிழகத்தில் தனியாகத் தேர்தலில் நின்று வெற்றி பெற வாய்ப்பில்லை. வரலாற்றைப் பார்த்தாலும் கூட, அகில இந்திய அளவில் ராஜீவ் காந்தியோ, மன்மோகன் சிங்கோ, சோனியா காந்தியோ ஒரு அரசியல் முகமாகத் தங்களின் கட்சிக்கு வாக்குகளைப் பெற்றபோது, அதே உத்தி தமிழ்நாட்டில் பலிக்கவில்லை. அகில இந்திய அளவில் நரேந்திர மோடியை முன்னிறுத்தி மிகப்பெரும் வெற்றியைப் பெற்ற பாஜக தமிழகத்தில் வென்ற தொகுதிகள் ஒன்றுதான். அதுவும் தேமுதிக, மதிமுக, பாமக போன்ற கட்சிகளின் உதவியுடன்தான் சாத்தியம் ஆனது. அதனால் இப்போதைக்கு தேசியக் கட்சிகளின் வளர்ச்சி என்பதைத் தமிழ்நாட்டில் பார்க்க முடியாது. திராவிடக் கட்சிகளின் வீழ்ச்சி, தேசியக் கட்சிகளின் வளர்ச்சி, இரண்டுமே நிரூபிக்கப்படவில்லை.

நான் கேட்க விரும்பியது, 1950-களில் தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் வலுவிழந்தபோது ஒரு வெற்றிடம் உருவானது. அந்த வெற்றிடத்தைத் திமுக நிரப்பியதுபோல், வருங்காலத்தில் ஏதோ ஒரு திராவிடக் கட்சி வலுவிழக்கும்போது, வேறு எந்தக் கட்சி அந்த இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்ளும், என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள் என்பதையே. திமுக ஆட்சியைப் பிடிக்க பதினெட்டு ஆண்டுகள் ஆயின‌. அதுபோல் இன்றிருக்கும் உதிரிக் கட்சிகள் மெதுவாக மக்களின் ஆதரவைப் பெறலாமே?

1950-களில் காங்கிரசுக்கு மாற்றாக தமிழகத்தில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிதான் இருந்தது. ஆனால் மதராஸ் ஸ்டேட் மொழிவாரியாகப் பிரிக்கப்பட்டதும் அவர்கள் ஆட்சியமைக்கும் செல்வாக்கை இழந்தார்கள். அப்போது அவர்கள் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில்தான் அதிகளவில் இயங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதன் பிறகு சில ஆண்டுகள் காங்கிரஸ் கட்சி தனிப்பெரும்பான்மையுடன் வலம் வந்தது. பிறகு திராவிட இயக்கத்தின் எழுச்சி, காங்கிரசுக்கு மாற்றாக திமுக என்னும் கட்சியை முன்வைத்தது. அதன் பிறகு திமுக-விற்கு மாற்றாக அதற்குள்ளிருந்தே அதிமுக என்ற கட்சி வந்தது. அதுதான் இன்றுவரை தொடர்கிறது. நீங்கள் எதை வெற்றிடம் என்று சொல்கிறீர்கள்?

தமிழகத்தில் அரசியல் என்பது என்றுமே ஏதேனும் இரண்டு பெரும் தலைவர்களுக்குள்தான். தற்போது ஜெயலலிதா இறந்துவிட்டார், கருணாநிதி படுத்துவிட்டார். அரசியல் முகங்களுக்குப் பழகிப் போன தமிழ்நாட்டில் தற்போது அவற்றுக்குத் தட்டுப்பாடு நிலவுவதால், ஒரு வெற்றிடம் ஏற்பட்டதுபோன்ற தோற்றம் ஏற்படுகிறது, அவ்வளவே. திமுக-விற்கு ஸ்டாலின் ஒரு பலம். அதிமுக-விற்கு இரட்டை இலை என்ற சின்னம் பலம். இந்த இரண்டு பலத்திற்கு இடையேதான் தமிழ்நாட்டின் வருங்கால அரசியல் இருக்கும். ஜெயலலிதாவுக்கு நிகரான தலைவர் அதிமுக-வில் இல்லை, கருணாநிதிக்கு நிகரான தலைமையாக ஸ்டாலினால் வர முடியாது, ஆனால் திமுக-வில் கட்சிக் கட்டமைப்பு வலுவாக இருக்கிறது. தலைமையில் ஆரம்பித்து செயல்தலைமை வரை ஒரு தனிப்பட்ட உறவு இருக்கிறது.

மேலும் அதிமுக-வைவிட திமுக-வில் அதிகாரப்பரவல் அதிகம் அல்லவா?

ஆம். அது அந்தக் கட்சியைக் காப்பாற்றிவிடும். அதிமுக-வைப் பொறுத்தவரை, கிராமங்களில் இன்றும் எம்ஜிஆர், ஜெயலலிதா, இரட்டை இலை போன்ற பிம்பங்கள் உடையாமல் இருக்கின்றன. “லட்சக்கணக்கான பிரதிகள் விற்கும் பத்திரிகைகளில் கட்சிக்கு எதிராக எவ்வளவு எழுதினாலும், அந்தக் கட்சி கிராமங்களை அடைந்துவிட்டால், அந்தக் கட்சியை யாராலும் வீழ்த்த முடியாது”, என்று எழுதினார் எம்ஜிஆர். அதுதான் நடந்திருக்கிறது. அந்த இரட்டை இலை என்பது யாருக்கும் இல்லாமல் பிரிக்கப்பட்டால், அப்பொழுதுதான் அதிமுக இருந்த இடத்தில் நீங்கள் கேட்டதுபோல் ஒரு வெற்றிடம் உருவாகும். ஸ்டாலினுக்கு எதிராக யார் முன்னே நிற்கப்போகிறார், என்ற கேள்வி அப்பொழுதுதான் எழும். மாறாக, இரட்டை இலை பிரிக்கப்படாமல் இருந்தால், அதற்கான வாக்கு வங்கி என்பது அப்படியேதான் இருக்கும். இன்று பொதுவாகவே, ஒரு சட்டமன்றத் தேர்தலில் ஒரு கட்சிக்கு ஐம்பது லட்சம் வாக்குகளுக்கு மேல் குறைந்தாலோ கூடினாலோதான் அது வீழ்ச்சியோ வளர்ச்சியோ. இல்லையென்றால் வாக்கு வங்கி அப்படியேதான் இருக்கிறது என்று பொருள்.

இதுவரை இரண்டு கட்சிகளும் இந்த வாக்கு வங்கி வீழ்ச்சியை சந்திக்கவில்லை. வருங்காலத்தில் இரட்டை இலை என்பது கேள்விக்குறியானால், அதுதான் முதல் வெற்றிடமாக அமையும். அப்படி வெற்றிடம் அமைந்தால், அதைக் கைப்பற்றக்கூடிய பலம் இன்று யாருக்குமே இல்லை என்றுதான் சொல்வேன். ஒவ்வொரு கட்சிக்கும் ஐந்து லட்சம், பத்து லட்சம் என்ற வீதத்தில் அந்த வாக்கு வங்கி சிதறித்தான் போகுமே தவிர வேறொரு கட்சி அந்த வாக்குகளைப் பெரும்பான்மையாகப் பெறவே பெறாது. அந்த வாக்கு வங்கியைக் கைப்பற்றக்கூடிய, மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்ற தலைமையாக வைகோவோ, விஜயகாந்தோ, காங்கிரஸோ, பாஜகவோ, சீமானோ இன்னும் உருவாகவில்லை. திமுக, அதிமுக - இரண்டு கட்சிகளுக்கும் ஓட்டுப் போட மாட்டேன் என்று நான் முடிவு செய்தால், வேறு யாருக்கு நான் ஓட்டு போடுவேன்? அதுதான் ஒரு சராசரி வாக்காளரின் குழப்பமாக இருக்கும்.

விஜயகாந்திற்கு ஆரம்பத்தில் அந்த வாய்ப்பு இருந்தது...

திமுக, அதிமுக-விற்கு மாற்றாக விஜயகாந்த் வந்தபோது ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருந்தது உண்மைதான். 1990-களில் வைகோ வந்தபோதும் ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. தன்னை திமுக அதிமுக-விற்கான மாற்றாக முன்னிறுத்திக்கொள்பவர்கள், மீண்டும் அதே திமுக அதிமுக-வுடன் கூட்டணி அமைக்கும் அந்த கணத்தில், மக்களின் நம்பிக்கையை இழக்கிறார்கள். இதுதான் திமுக, அதிமுக-வின் தந்திரமே. தனக்கான மாற்று என்று அரசியல் செய்பவர்களைக் கூட்டணியில் இணைத்துக்கொண்டு காலி செய்வதுதான் அவர்களின் உத்தி. கருணாநிதியை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; இவர்களால் தன் கட்சிக்கு ஒரு நன்மையும் இல்லை, என்று அவருக்கு நன்றாகவே தெரியும். இருந்தாலும் தன்னை நல்லவன் என்று சொல்வதற்காக ஒரு நான்கு பேரைக் கூட்டணியில் வைத்திருப்பார்.

ஒரு தேர்தலில் கருணாநிதிதான் முதலமைச்சர், ஜெயலலிதாதான் முதலமைச்சர் என்று வாக்கு கேட்டுவிட்டு, பிறகு நாங்கள்தான் மாற்று என்று மக்கள் முன்னால் போய் நின்றால் அவர்கள் கேலிப்பொருளாக ஆகாமல் வேறென்ன ஆவார்கள்? அதோடு அரசியலில் அவர்களின் அத்தியாயம் முடியும். இவ்வாறு மாற்று சக்திகளை வரவிடாமல் திமுக-வும் அதிமுக-வும் தடுத்துவிட்டன. அதனால்தான் கமல்ஹாசன் ஒன்று சொன்னதும் அவர்தான் அடுத்த முதலமைச்சர், என்று ஒரு கூட்டம் கிளம்புகிறது. ஹிப் ஹாப் தமிழா ஆதிதான் அடுத்த முதலமைச்சர், சகாயம் சி.எம் ஆகணும்...

ரஜினிகாந்த்...

நல்லவேளை அவரை இப்போது விட்டுவிட்டார்கள். மாற்று சக்திகள் இல்லாததால் தனக்கான தலைவனை மக்கள் இவ்வாறு அவசர அவசரமாகத் தேடுகிறார்கள்.

இன்றைக்கு தமிழ்ச் சமூகம் மறந்துவிட்ட, ஆனால் கட்டாயம் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டிய தலைவர் என்று யாரைக் குறிப்பிடுவீர்கள்?

நிச்சயமாக பெரியார்தான். வெறும் கடவுள் மறுப்பாளராகவும் பார்ப்பன எதிர்ப்பாளராகவும் மட்டுமே நாம் பெரியாரை அடையாளப்படுத்துகிறோம். அதையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் விமர்சிக்கிறோம். பெரியார் பல்வேறு தளங்களில் இயங்கினார், அவற்றுள் இரண்டுதான் மேலே சொன்னது. அவரை அதற்குள் அடக்குவதே தவறான கற்பிதம். பெரியாரின் அடிப்படைக் கொள்கைகள் இரண்டு. ஒன்று சாதி ஒழிப்பு, மற்றொன்று பெண் உரிமை. இவற்றிற்கு எவையெல்லாம் தடையாக இருந்தனவோ அவற்றையெல்லாம் எதிர்த்தார். சாதியை எதிர்த்தார், அதை மதம் காப்பாற்றுகிறது என்றார்கள். மதத்தை எதிர்த்தார், மதம் தன் கொள்கைகளை வேதத்திலிருந்து எடுத்துக்கொள்கிறது என்றார்கள். வேதத்தை எதிர்த்தால் அது சாத்திரங்கள் என்றார்கள். அந்த சாத்திரத்தை யார் உருவாக்கியது என்று கேட்டால் கடவுள் என்றார்கள். சாதியை உருவாக்குகிற, மக்களைப் பிளவுபடுத்துகிற ஒரு கடவுளும் இருக்கமுடியுமா, என்று அப்போதுதான் அந்தக் கடவுளை எதிர்த்தார். பெரியாரின் கடவுள் மறுப்பை இப்படித்தான் நாம் நோக்க வேண்டும். இந்தப் படிநிலைகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, அவர் கடவுள் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டார் என்று விமர்சிப்பது மேம்போக்கானது.

‘Second Sex' என்ற புத்தகம்தான் இன்று உலகில் பெண்ணியத்திற்கான அறிக்கைபோல. அந்த புத்தகம் வருவதற்கு இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே ‘பெண் ஏன் அடிமையானாள்’ என்ற புத்தகத்தை எழுதியவர் பெரியார். அவர் அன்று எதையெல்லாம் சொன்னாரோ அதுதான் இன்று நடக்கிறது. ஆண் பெண் வித்தியாசமின்றி வளர்க்க வேண்டும், என்றார். பெண்கள் நீளமாகத்தான் முடி வளர்க்க வேண்டுமா, என்று கேட்டார். யாரெல்லாம் பாப் கட்டிங் செய்கிறீர்களோ அவர்களுக்கு ஐந்து ரூபாய் தருகிறேன், என்றார். பெண்களும் லுங்கி அணியலாம் என்றார். அழகைவிட சவுகரியமே முக்கியம், என்றார். இன்று நைட்டி, மிடியெல்லாம் லுங்கியின் வடிவங்கள்தானே? நகையை மாட்டும் ஸ்டேண்டாக இருக்காதீர்கள், என்றார். பிள்ளைகளை வளர்ப்பதிலேயே உங்கள் வாழ்க்கை செலவாகிறது, அதனால் அதிகப்படியாகப் பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளாதீர்கள், என்றார். இவை அனைத்துமே இன்று பேசப்படுகின்றன. தன் காலத்து சமூக விழுமியங்களோடு மற்றும் நின்றுவிடாமல், நூறாண்டு காலம் தாண்டிப் பார்க்கும் அந்தப் பார்வை இருக்கிறதே? அந்தப் பார்வைதான் பெரியார் என்ற தலைவனின் அடையாளம்.

பெரியார் மீது கொள்கை ரீதியாகப் பலருக்குப் பல்வேறு வேறுபாடுகளும் விமர்சனங்களும் இருக்கின்றன. ஆனால் அவற்றைத் தாண்டி, ஒரு தலைவன் என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும், ஒரு தத்துவத்தில் எவ்வாறு கடைசிவரை பிடிப்புடன் இருக்க வேண்டும், அந்தத் தத்துவத்தை எவ்வாறு பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும்,  அந்தத் தத்துவத்தின் வெற்றிக்காக எவ்வாறு இறுதிவரை போராட வேண்டும், அந்தத் தத்துவத்திற்கான இயக்கத்தை எவ்வாறு கட்டமைக்க வேண்டும், அந்த அமைப்பிலுள்ள ஆட்களை எவ்வாறு வழிநடத்த வேண்டும், கொள்கை ரீதியான எதிரிகளை எவ்வாறு மதித்து மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும், என்று பன்முக ஆளுமையும் தனிமனித ஒழுக்கமும் கொண்ட தலைவர் பெரியார். தமிழகத்தில் எல்லோராலும் பின்பற்ற ஏதுவான ஒரு தலைவராகவே நான் பெரியாரைப் பார்க்கிறேன்.

பார்ப்பன ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக வெற்றிகரமான இயக்கத்தை திராவிட இயக்கம் நடத்தியது. ஆனால், இன்று இடைநிலை சாதிகள் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மேல் நிகழ்த்தும் அடக்குமுறையை அது கண்டும் காணாதது போல் நடந்துகொள்வதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே? இன்றைய திராவிடக் கட்சிகளின் உட்கட்சி அரசியல் பெரும்பாலும் இடைநிலை சாதிகளால்தானே தீர்மானிக்கப்படுகிறது?

திராவிட இயக்கத்தின் சித்தாந்தம் என்பது தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள் அனைவரும் இணைந்ததுதான். ஆனால் நடைமுறைச் செயல்பாடுகளில் அது சாத்தியம் ஆகவில்லை என்பது உண்மைதான். இடைநிலை சாதிகளைச் சார்ந்தவர்கள் திமுக-விலும் அதிமுக-விலும் கோலோச்சியதால், தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் அதிலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டார்கள். தேர்தல் மையவாத நிலைப்பாடு அப்படித்தான் செயல்பட வைக்கும்.

'பறையன் பட்டம் போகாமல் சூத்திரப்பட்டம் போகாது', என்றவர் பெரியார். பிராமணர்களை விமர்சித்தது போலவே இடைநிலை சாதிகளையும் பெரியார் விமர்சித்தார். ஆண்ட பரம்பரை என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களை, 'காவல்காரன் எல்லாமே ஆண்டபரம்பரை தான்' என்றவர் பெரியார். ஆனால் அதனை திராவிட இயக்கத்தின் மற்ற தலைவர்கள் பின்பற்றவில்லை. இதற்கு நிச்சயம் அவர்கள் பொறுப்பேற்கத்தான் வேண்டும்.

தமிழகத்திற்குத் தேவைப்படும் தலைவராக பெரியாரை முன்வைத்தீர்கள். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை இணைத்துக்கொள்ளாதது திராவிட இயக்கத்தின் தோல்வி என்றும் சொன்னீர்கள். இந்நிலையில், பெரியாரை மீட்டுருவாக்கம் செய்து, பெரியார் வெர்ஷன் 2.0 என்ற அடையாளத்துடன் 21-ம் நூற்றாண்டில் பெரியாரியத்தை முன்னெடுத்தால் எப்படி இருக்கும்? சமூக ஊடகத்தில் சிலர் அப்படி ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

நிச்சயமாக! அனைத்து அமைப்புகளிலும் இருக்கும் நல்ல விஷயங்களைத் தனதாக்கிக் கொள்வார் பெரியார். காலத்திற்கேற்றார்போல் பெரியாரியத்தைப் புதுப்பிக்கப்போகும் அந்த இயக்கம், பொதுவுடைமைக் கருத்துகளையும் தேசிய இயக்கத்தின் உணர்வுகளையும் ஒன்றிணைத்துக்கொண்டு போராடக்கூடிய அமைப்பாக இயங்க வேண்டும். ரஷ்யாவிற்குச் சென்று வந்து, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையை முதன்முதலாகத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து, 1931-ல் குடியரசு பத்திரிகையில் வெளியிட்டார் பெரியார். 1932-ல் ‘காம்ரேட்’ என்ற சொல்லைத் தமிழ்ப்படுத்தி, இனி ஒருவரையொருவர் ‘தோழர்’ என்றே விளிக்க வேண்டும், என்று எழுதினார். மே தினம் கொண்டாடினார். எனவே பொதுவுடைமை இயக்கத்திற்கும் பெரியாரியத்திற்கும் பெரிதளவில் முரண்பாடுகள் கிடையாது. பெரியார் துவக்கத்தில் தேசிய இயக்கத்தில் இருந்தவர்தான். நாட்டு விடுதலை மட்டும் போதாது, சமூக விடுதலைக்கும் அதே அளவு முக்கியத்துவம் தரப்பட வேண்டும், என்றுதான் வேறுபட்டார். எனவே, தேசிய இயக்கத்தின் குணங்களையும், பொதுவுடைமை இயக்கத்தின் குணங்களையும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்களையும் இணைத்துக்கொண்டு அந்த இயக்கம் பயணிக்க வேண்டும்.

தாழ்த்தப்பட்டோருக்கும் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கும் மோதல் வந்தால், தாழ்த்தப்பட்டோரின் பக்கம் நின்றவர் பெரியார். அதை இந்த இயக்கமும் கடைபிடிக்க வேண்டும். 2.0 என்ற அடையாளத்துடன் பெரியாரை நிச்சயமாக இந்த நூற்றாண்டில் கொண்டுவந்து நிறுத்த வேண்டும். அதுதான் எதிர்காலத்திற்கு உகந்ததாக இருக்கும்.

அதே நேரத்தில், தமிழகத்தில் சாதியமும் வலுவடைந்து வருவதுபோல் தெரிகிறதே? பெரியாரின் தாக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு சமூக நீதியில் நாம் மீண்டும் பின்னோக்கி செல்கிறோமோ?

அடிப்படையில் சாதி என்பது நிலத்தில் இருக்கிறது. நிலத்திலிருந்து மனதிற்கு குடிபெயர்ந்து சாதிப் பெருமையாக மாறுகிறது. “சாதியமைப்பைக்கூட ஒழித்து விடலாம், இந்த சாதிப் பெருமையை ஒழிப்பதுதான் கடினம்”, என்றார் பெரியார். ஒருவன் வேலையில்லாதவனாக இருப்பான், அவன் வீட்டில் எந்த வசதியும் இருக்காது, ஆனால் அந்த வீண் ஜம்பம் மட்டும் இருக்கும். “நாங்க இந்த ஆள் தெரியும்ல?”, என்ற ஒரு வீண் பெருமை இருக்கும். இந்த சாதியை அதிகம் காப்பாற்றி வருவது கிராமங்கள்தான். அதனால்தான் கிராம சீர்திருத்தம் பற்றிய விவாதம் வந்தபோது, கிராமங்களை ஒழிக்க வேண்டும் என்றார் பெரியார். காந்தி உட்பட இந்தியத் தலைவர்களில் பெரும்பாலானோர் கிராமத்தின் வளர்ச்சியைப் பற்றித்தான் அதிகம் பேசினார்கள். அந்த அமைப்பில் உள்ள அழுக்குகளை அம்பேத்கரும் பெரியாரும்தான் சுட்டிக்காட்டினர். 

சாதியைத் தற்போதைய கல்வியாலோ வேலையாலோ மட்டும் ஒழித்துவிட முடியாது. மனோபாவ ரீதியாக மக்களிடையே மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும். இன்று முகநூலில் அதிகப்படியான வன்மம் சாதி சார்ந்ததாகத்தான் இருக்கிறது. அவர்கள் அனைவரும் படித்தவர்கள்தான். ஒரு கருத்தைப் பதிவிட்டால், அந்தக் கருத்தைப் பார்க்காமல், இந்த ஆள் என்ன சாதியைச் சேர்ந்தவனாக இருப்பான் என்று ஆராய்வதில்தான் புத்தி செல்கிறது. ஒரு தலைவரை விமர்சனம் செய்தால், ஒரு இயக்கத்திற்கு ஆதரவு தெரிவித்தால், சமூக விழுமியங்களைக் கேள்வியெழுப்பினால், இப்படி எதைச் செய்தாலும் முதலில் எழுகிற கேள்வி இந்தப் பதிவர் எந்த சாதியாக இருப்பார் என்பதுதான். இந்த மனோபாவத்தைக் கல்வியால் ஒழிக்க முடியவில்லையே? “அது அவங்க வீடு, அங்கே போகாதே”, என்று படித்த பெற்றோரே குழந்தைகளுக்கு சொல்லிக்கொடுக்கிறார்களே? காலம், வாழ்க்கைச் சூழல், தேவை, இவற்றிற்கேற்றவாறு நம்மிடம் இருக்கும் கற்பிதங்களை நாம் விலக்கியபடி இருக்க வேண்டும். சாதி மாதிரியான ஒரு சமூக நோய்க்கு 21-ம் நூற்றாண்டில் என்ன வேலை? அதை அனைவரும் தூக்கி எறிய வேண்டும்.

இது எனக்குள் குடைந்துகொண்டிருக்கும் கேள்வி. அடையாளம் இல்லாமல் ஒரு மனிதனால் வாழ்ந்துவிட முடியுமா? நான் சாதிக்காக கேட்கவில்லை.

புரிகிறது. அடையாளங்கள் இல்லாமல் ஒரு மனிதனால் வாழவே முடியாது, ஆனால் அடையாளங்கள் இல்லாத இல்லாத வாழ்க்கையை நோக்கி நாம் சென்றுகொண்டே இருக்க வேண்டும். நம்முடைய எழுத்தில் ஒரு அடையாளத்தை வலிந்து திணிக்கிறோம் என்றால், அதற்கு நாம்தான் பொறுப்பு.

எனக்கான அடையாளங்கள் நான் விரும்பியவாறு இருப்பதில்லை, அதனால்தான் கேட்கிறேன்.

அது நிச்சயமாக இருக்காது. சமூகம்தான் நம் அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் அந்த அடையாளத்தைப் புறம் தள்ளி வாழ நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ரஷ்யாவின் ஸ்டாலின் சொல்வதுபோல், “வெறுக்கப்படுபவனே வெற்றி பெறுவான்”. உன் சமூகத்தை நீ விமர்சித்தால், அந்த சமூகம் உன்னை வெறுக்கும். அந்தக் கணத்தில் நீ வெற்றி பெறுகிறாய், என்றார். வ.உ.சி.யை பிள்ளைவாள் சங்கம் எடுத்துக்கொள்கிறது. முதலியார் மாநாட்டில் அண்ணாவின் படத்தை வைக்கிறார்கள். இன்று பார்ப்பனர் சபைகளில் ராஜாஜி பேசப்படுகிறார். நாடார்கள் காமராஜரைத் தனதாக்கிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் தெலுங்கு மகாஜன சபை எங்காவது பெரியார் படத்தை வைக்கிறதா? அதுதான் ‘வெறுக்கப்படுபவனே வெற்றி பெறுவான்’. அதுதான் அடையாளத்தைப் புறம் தள்ளி வாழும் வாழ்க்கை.

பெரிய அளவில் செய்யப்படுகின்ற ஊழல்கள் கண்டுகொள்ளப்படுகின்றன. சிறிய அளவில் பொதுமக்களின் ஒத்துழைப்புடன் நடக்கும் கையூட்டுகள் ஏன் பேசப்படுவதில்லை? ஊழல் நம் வாழ்வின் அங்கமாக மாறிவிட்டதோ?

ஊழல்கள் கண்டுகொள்ளப்படுவதும், கண்டுகொள்ளப்படாமல் போவதும் அவரவர் தேவையைப் பொறுத்த விஷயமாக ஆகிவிட்டது. இன்று ஊழல் இல்லாத அரசு அமைப்பு என்று ஒன்று கிடையவே கிடையாது. அரசு மருத்துவமனை, ஆர்.டி.ஓ. அலுவலகம், தாசில்தார் அலுவலகம், அனைத்திலும் ஊழல் புரையோடிப் போயிருக்கிறது. “நான் பணம் தருகிறேன், வேலையை சீக்கிரம் முடித்துத் தாருங்கள்”, என்று பொதுமக்களே முன்வந்து லஞ்சம் கொடுக்கும் நிலை வந்துவிட்டது. அப்படி கொடுத்த காசுக்கு அவர் வேலை செய்தால் அவர் நல்லவர்! லஞ்சம் வாங்குவது தவறு என்பதெல்லாம் என்றோ மாறிவிட்டது. ஏன் சிறு சிறு ஊழல்கள் கண்டுகொள்ளப்படவில்லை என்றால், அதனால் யாருக்கும் எந்த அறம் சார்ந்த பாதிப்பும் ஏற்படுவதில்லை என்பதால்தான். தன் கடமையை செய்ய ஒருவர் லஞ்சம் வாங்குகிறார் என்றால் ஒரு அமைப்பாக நாம் எந்த அளவிற்கு சறுக்கியிருக்கிறோம்?

பலர், குறிப்பாக நடுத்தர வர்க்கத்தினர் நாட்டின் தலையாயப் பிரச்னையாக ஊழலைப் பார்க்கிறார்கள். அதை அரசியல்படுத்தி ஆம் ஆத்மி போன்ற கட்சிகளும் ஊழலை நாட்டின் மிகமுக்கியமான பிரச்னையாக முன்னிறுத்துகின்றன…

ஊழல் நிச்சயமாக இந்நாட்டில் ஒரு பிரச்னைதான். ஆனால் அது தலையாயப் பிரச்னை அல்ல. ஊழல்தான் நாட்டையே கெடுக்கிறது, என்று நாமாக உருவகம் செய்துகொள்கிறோம். ஆனால் இந்திய கிராமங்களில் இன்றும் அன்றாட வாழ்க்கை முறையே அவலமான நிலையில்தான் இருக்கிறது. வாழ்வாதாரம், கல்வி, சுகாதாரம், வேலைவாய்ப்பு, மின்வசதி, குடிநீர் போன்றவை இன்னும் முழுமையாக அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. சாதியமைப்பு இன்னும் தளரவில்லை. இந்தப் பிரச்னைகளையெல்லாம் அரசியல் மேடையில் தீவிரமாகப் பேசுவதற்கு யாருமே இல்லை. அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு கவர்ச்சிகரமான கோஷமாக ஊழல் மட்டுமே இருக்கிறது. நீங்கள் ஒரு கிராமத்திற்குச் சென்று கேட்டுப் பாருங்கள். ஊழலை ஒரு தலையாயப் பிரச்னையாக அவர்கள் சொல்ல மாட்டார்கள். ஐம்பது வருடங்களாக ஒரு ஆஸ்பத்திரி கூட இல்லையே, பதினான்கு நாட்களுக்கு ஒரு முறைதான் மோட்டர் போட முடிகிறது, இது போன்றவைதான் அவர்களின் குறையாக இருக்கும். ஆனால் ஊழல்தான் நாட்டின் தலையாகப் பிரச்னையாகக் காட்டப்படுகிறது. பிற பிரச்னைகளைப் பற்றிப் பேசிவிடக்கூடாது என்று அரசாங்கமும் தெளிவாக இருக்கிறது.

ஒரு துணைக் கேள்வி. கடந்த பத்தாண்டுகளாக ஓட்டுக்குப் பணம் வாங்குவது, என்பது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவிற்கு அதிகரித்திருக்கிறது. இந்த உளவியலை எப்படித்தான் சரி செய்வது?

மிகக் கடினமான வேலை! ஊழலில் தான் அடித்த பணத்தை மக்களுக்குப் பங்கு கொடுப்பது மாதிரியான காரியம்தான் அது. அதை வாங்குவதன் மூலம், தன் தொகுதி எம்.எல்.ஏவையோ எம்.பி.யையோ மந்திரியையோ தட்டிக் கேட்கும் தார்மீக உரிமையை மக்கள் இழக்கிறார்கள். ஒரு திருடன் தன் திருட்டுப் பணத்திலிருந்து பங்கு கொடுக்கிறான். ஏன் பங்கு கொடுக்கிறான்? “இனியும் நான் திருடுவேன், அதற்கு முன்கூட்டியே உனக்குப் பங்கும் கொடுத்துவிட்டேன், அதனால் என் திருட்டை நீ கேள்வி கேட்காமல் சும்மா இருக்க வேண்டும்”, என்று தர்க்கத்தின் அடிப்படையில் கொடுக்கிறான். நாளையே “நீ ஏன் தண்ணீர் சப்ளை தரவில்லை, ரோடு போடவில்லை, தெருவிளக்கு மாட்டவில்லை” என்று கேள்வி கேட்டால், “அதான் ஓட்டுக்குக் காசு வாங்கிட்டேல்ல, அதோட அமைதியா இரு”, என்று பதில் வந்தால், என்ன அறத்தோடு மக்களால் பதில் கேள்வி கேட்க முடியும்?

இந்த ஓட்டுக்குப் பணம் கொடுக்கும் கலாசாரம் இன்று நேற்று வந்ததல்ல. 1929, 30-களில் ஓட்டுக்குப் பணம் கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்று ஆனந்த விகடனில் ஒரு செய்தி வெளியாகியிருக்கிறது. 1962-ல் காஞ்சிபுரத்தில் அண்ணா தோற்கடிக்கப்பட்டு நடேச முதலியார் வென்றது ஓட்டுக்குப் பணம் கொடுத்துதான். அப்போது அது எவ்வாறு நடக்கும் என்றால், ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் கஷ்டப்படும் மக்களுக்குப் பணம் கொடுத்து, எங்களுக்கு ஓட்டுப் போடுங்கள் என்று வேண்டுகோள் விடுப்பார்கள்.

ஆனால் நீங்கள் சொன்னதுபோல், கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தப் பழக்கம் நிறுவனமயப்படுத்தப்பட்டு, வெளிப்படையாக, கூச்சமின்றி நடக்கிறது. ரேஷன் அட்டையின் அடிப்படையில் இந்த வீட்டில் இத்தனை ஓட்டுகள் இருக்கின்றன என்று கணக்குப் போட்டு, அறிவியல்பூர்வமாகத் திட்டமிட்டு இன்று பணப் பட்டுவாடா நடைபெறுகிறது. மேலும், முன்பெல்லாம் ஓட்டுக்குப் பணம் கொடுக்கச் சென்றால், எதிர்கட்சிக்காரர்கள் சண்டைக்கு வருவார்கள். ஆனால் இப்போது அவர்களும் ‘இவ்வளவு தருவோம்’ என்று ஒரு ஒப்பந்தம் போட்டுக்கொண்டு சரிசமமாக இந்தத் தவறில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

சமீபத்தில் நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலிலும் அதற்கு முன்பு நடந்த பாராளுமன்றத் தேர்தலிலும் “நீ ஏன் பணம் கொடுக்கவில்லை?”, என்று மக்களே கேட்டதுதான் கொடுமையின் உச்சம். “இவர் நல்லவர், அதனால் இவருக்கு ஓட்டுப் போட்டால் பணம் கிடைக்காது”, என்ற மனநிலைக்கு மக்கள் வந்துவிட்டனர். இது ஜனநாயக சீரழிவு. இது குறித்து கவலை கொள்பவர்கள், ‘அந்நியர்கள் வரக்கூடாது, நாய்கள் ஜாக்கிரதை’ என்று போர்டு வைப்பதைப்போல், தேர்தல் நேரத்தில் அவர்களின் வீட்டின் வெளியே ‘ஓட்டுக்குப் பணம் வாங்க மாட்டோம்’, என்ற பிரச்சாரப் பதாகையை வைத்து, சக பொதுமக்களுக்கு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். தமிழகம் முழுக்க இது ஒரு பிரச்சாரமாக மாறினால் மட்டும்தான் நாம் இப்பிரச்னையில் தீர்வை நோக்கி நகர முடியும். இல்லையென்றால் இதை ஒழிக்கவே முடியாது.

அரசியல் போராட்டங்கள், இயக்கங்களின் போராட்டங்கள் பலவற்றை இன்றைய தலைமுறை கவனிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அரசியல் சார்பற்ற ஒரு இளைஞர் போராட்டமும் இப்பொழுதுதான் நடந்து ஓய்ந்திருக்கிறது. அரசியல்வாதிகளை இறுதிவரை அவர்கள் உள்ளே விடவேயில்லை. இந்த இரண்டு போராட்டங்களிலும் உள்ள சாதக பாதகங்கள் என்னென்ன?

அரசியல் சார்பற்ற போராட்டம் என்று ஒன்று இருக்கவே முடியாது.

மன்னிக்கவும், அரசியல் கட்சிகளற்ற போராட்டம் என்று கேட்க நினைத்தேன்.

பரவாயில்லை. அவர்கள் அரசியல்வாதிகளை உள்ளே விடவில்லை; அரசியல் கட்சிகளை சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் அங்கே அரசியல் இருந்தது. அங்கே பன்னீர் செல்வம் விமர்சிக்கப்பட்டார், சசிகலா விமர்சிக்கப்பட்டார், நரேந்திர மோடி விமர்சிக்கப்பட்டார். இன்னும் சொல்லப்போனால் எதிர்கட்சிகள் கூட விமர்சிக்காத அளவிற்கு அவர்கள் மிகக் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டார்கள். அதிகப்படியான அரசியல் ஆர்வமும், அதிகப்படியான அரசியல் அறிவும் இருப்பவர்களால்தான் கட்சி அரசியலை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுப் போராடமுடியும். அவர்கள் அரசியல் தெரியாமலோ அரசியல் ஆர்வமில்லாமலோ போராடவில்லை. “இந்தக் கட்சிகளை உள்ளே விட்டால் நம்முடைய அரசியலை இவர்கள் கெடுத்துவிடுவார்கள்”, என்பது அவர்களுக்கு மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கிறது. இதைவிட ஒரு பண்பட்ட முடிவு வேறென்ன இருக்க முடியும்? இப்படிப்பட்ட இந்த மாணவர்கள் ஏதோ அரசியல் ஆர்வமில்லாமல், ஆர்வக் கோளாறுகளாய் போராட்டம் செய்தார்கள், என்று சொல்வதே இந்த மாணவர்களைக் கொச்சைப்படுத்துவதாகும். 

அரசியல் கட்சித் தலைவர்களையும் அரசியல் அமைப்புகளையும் அவர்கள் உள்ளே விடாமல் இருந்தது ஒரு நல்ல விஷயம்தான். ஆனால் அதே நேரத்தில் ஒரு போராட்டம் என்றால் அதற்கு ஒரு ஒழுங்கு இருக்க வேண்டும். அதற்கென்று ஒரு கட்டுப்பாடான தலைமை அல்லது கூட்டுத் தலைமை, போராட்டத்திற்கென்று ஒரு ஒன்றுபட்ட கோஷம், மையப்புள்ளி ஆகியவை இருக்க வேண்டும்.

அந்த மாணவர்கள் தங்களுக்கான தலைமையையும், போராட்டத்திற்கான மையப்புள்ளியையும் உண்மையில் கட்டமைத்திருந்தார்களானால், கடைசி நேரத்தில் களேபரங்கள் நடந்திருக்காது. அரசியல் இயக்கங்களின் போராட்டங்களில் ஒரு பெரிய சாதகம் என்னவென்றால், சரியோ தவறோ, ஒரு தலைமை முடிவெடுக்கும், அதற்கு அந்த இயக்கம் கட்டுப்படும். மாணவர் போராட்டத்தில் இந்தத் தலைமை இல்லை. குறைந்தபட்சம் ஒரு பத்து, பன்னிரண்டு மாணவர்களின் கூட்டுத்தலைமையையாவது உருவாக்கியிருக்கலாம். அரசியல் இயக்கப் போராட்டங்களில் தலைவன் கவிழ்ந்தால் போராட்டம் பிசுபிசுத்துவிடும். அதே நேரத்தில் இத்தனை பேர் ஆர்வமாக இருந்தாலும் அவர்களின் சக்தியை செலுத்துகிற ஒரு ஆள் அல்லது ஆட்கள் அமையவில்லை. அமைப்பு இல்லாமல் எந்த ஒரு போராட்டமும் முழுமையாக, நற்பெயருடன் வெற்றியடையாது.

மீண்டும் ஒரு துணைக்கேள்வி. முதன்முறையாக இன்றைய தலைமுறை தெருவில் இறங்கிப் பெருந்திரளாகப் போராடியிருக்கிறது. இந்த நிலையில் அவர்கள் அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை என்னென்ன? அரசியல்வாதிகள் அந்த இளைஞர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை என்னென்ன?

ஒரு தேதி குறித்து, நேரத்தை அறிவித்து, மாலை போலீசார் விட்டுவிடுவார்கள் என்ற தைரியத்தில், அதற்கேற்றவாறு ஒரு ஐந்து மணிநேரம் திட்டமிட்டுப் போராடும் அரசியல்வாதிகள் இருக்கும் காலகட்டத்தில், எப்பொழுது போராட்டம் முடியும் என்றே தெரியாமல், குறிக்கோளை அடையும் வரை வீட்டிற்கு செல்ல மாட்டோம், என்ற மன உறுதியுடன் போராடினார்களே இளைஞர்கள், அதுதான் அரசியல்வாதிகள் இந்த இளைஞர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான பாடம்.

உறுதியான கட்டமைப்புடன் ஒரு போராட்டத்தையோ இயக்கத்தையோ எவ்வாறு உருவாக்கி செயல்படுவது, என்பதை இந்த இளைஞர்கள் அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இந்த இளைஞர்கள் முதன்முறையாக அரசியலை சுவைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் அரசியல் புரிதலை மேலும் ஆழப்படுத்த அவர்களுக்கு என்னென்ன புத்தகங்களைப் பரிந்துரைப்பீர்கள்?

1. பெண் ஏன் அடிமையானாள்? - தந்தை பெரியார்
2. சாதியை ஒழிக்க வழி - அண்ணல் அம்பேத்கர்
3. வாழ்க்கை குறிப்புகள் – திரு.வி.க
4. தென்னாட்டுப் போர்க்களங்கள் - கா.அப்பாத்துரை
5. தமிழக வரலாறு: மக்களும் பண்பாடும் - கே கே பிள்ளை

அப்படியே நீங்கள் படித்து வியந்த, உங்களின் மனதிற்கு நெருக்கமான புத்தகங்களையும் பகிர்ந்துகொள்ளலாம்.

மேலே குறிப்பிட்ட திரு.வி.க.வின் வாழ்க்கைக் குறிப்புகள்தான்! என்னுடைய வாழ்க்கையில் அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய மிக முக்கியமான புத்தகம் அது. அதை பலமுறை மறுவாசிப்பு செய்திருக்கிறேன். 1920-கள் முதல் 1950-கள் வரை ஒரு பத்திரிகையாளராக, ஒரு அரசியல்வாதியாக, ஒரு சமுதாய சீர்திருத்தவாதியாக, ஒரு பெண்ணியவாதியாக, ஒரு தொழிற்சங்கவாதியாக, ஒரு தமிழாசிரியராக இயங்கிய திரு,வி.க.வைப்போல் ஒரு பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஆளுமை தமிழக அரசியலில் அவருக்கு முன்பும் யாருமில்லை, பின்பும் இதுவரை வரவில்லை. அவர் விட்டுச்சென்ற எழுத்துகளை நாம் கட்டாயம் வாசிக்க வேண்டும். இப்புத்தகம் இரண்டு பாகங்களாகக் கிடைக்கும்.

உள்ளாட்சித் தேர்தலை மே 14-க்குள் நடத்த வேண்டும் என்று உயர்நீதிமன்றம் சொல்லியிருக்கிறது. சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு மக்கள் தரும் முக்கியத்துவத்தை ஏன் உள்ளாட்சித் தேர்தலுக்கும் தர வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள்?

இந்திய ஜனநாயகத்தின் அடித்தளம் என்பது உள்ளாட்சித் தேர்தல்தான். நாடாளுமன்றம் சட்டமன்றம் என்ற இரட்டைக் கட்டமைப்பைத் தாண்டி, உள்ளாட்சி அமைப்பு என்று ஒன்று வந்ததால்தால் அடித்தட்டு மக்களும் மக்கள் பிரதிநிதிகளாகும் வாய்ப்பு உருவானது. உள்ளாட்சி அமைப்பால் கிடைக்கப் பெறும் அதிகாரத்தின்மூலம், தங்களின் இடத்தில் தாங்களே சில மாற்றங்களை செய்ய முடியும், என்ற சாத்தியம் பிறக்கிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை இன்றைய இளைஞர்கள் முதல்கட்டமாக உள்ளாட்சித் தேர்தலில் பங்கெடுக்க வேண்டும். அவர்களின் எந்தக் கனவுகளும் உடனே நாடாளுமன்றத்திலோ சட்டமன்றத்திலோ நிறைவேறிவிடாது. ஆனால் அவர்கள் ஒரு கவுன்சிலராகவோ ஒரு பஞ்சாயத்து யூனியன் பிரசிடென்டாகவோ ஆகும்போது, ஒரு குறைந்தபட்ச அதிகாரம் அவர்களை வந்தடைகிறது; அந்த அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டு அவர்களால் தங்களைச் சுற்றியுள்ள இடத்தை முன்னேற்ற முடியும். ஊரை சுத்தம் செய்ய முடியவில்லை என்றால் குறைந்தபட்சம் தன் தெருவை சுத்தம் செய்ய முடியுமல்லவா? ஒரு 20 கவுன்சிலர்கள் கொண்ட நகராட்சியில் பத்து கவுன்சிலர்கள் நல்லவர்களாக வந்துவிட்டால், அவர்கள் ஒன்று கூடி பலவற்றை சாதிக்க முடியும். 

மேலும் அரசியல் கட்சிகளின் தயவின்றி, அவற்றின் சின்னங்கள் இன்றி, உள்ளாட்சித் தேர்தலில் நிற்க முடியும். பெரும் செலவும் செய்ய வேண்டியதில்லை. ஒரு சட்டமன்றத் தேர்தலில் பெரும் பணபலத்துடன் களத்தில் இறங்கும் கட்சிகளுக்கு எதிராக ஒரு சாமானியரால் நடைமுறையில் நிற்க முடியுமா? அல்லது பாராளுமன்றத் தேர்தலில்தான் நிற்கமுடியுமா? ஆனால் ஒரு சிறிய வார்டு எலக்‌ஷனில் ஒரு இளைஞர் நிற்கும்போது, தன் கனவுகளை நிறைவேற்ற சிறு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. இன்று தமிழக மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளைக் கூட நிறைவேற்ற முடியாத நிலையில்தான் அரசு நிர்வாகம் இருக்கிறது. சாக்கடை, கொசு போன்ற தொல்லைகள், மருத்துவ, பள்ளிக்கூட வசதியின்மை போன்ற சின்னச் சின்ன பிரச்னைகளை சரிசெய்ய, அல்லது கட்டுப்படுத்த உள்ளாட்சி அமைப்பு தருகிற அதிகாரம் போதுமானவை. இவற்றை இளைஞர்கள் உடனடியாகக் கைப்பற்ற வேண்டும். வருங்காலத்தில் அவர்கள் சட்டமன்றத்திற்குள் நுழைய உதவும் பாலமாகவும் அவை இருக்கும். எதார்த்தத்தின் அடிப்படையிலேயே பார்த்தால்கூட, சட்டமன்ற, நாடாளுமன்றத் தேர்தலை விட உள்ளாட்சித் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வென்று, தன் கனவுகளை நிறைவேற்றுவதுதான் நடைமுறையில் சாத்தியமாகக்கூடியது. எனவே இளைஞர்கள் அதை உதாசீனப்படுத்தாமல், அதற்கு முக்கியத்துவம் தந்து பங்கேற்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

கூடங்குடம் போராட்டம், மீத்தேன் எரிவாயு போராட்டம், இப்போது நெடுவாசல் போராட்டம் - விவசாய, மீனவ மக்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படுகிறது என்பது ஒரு வாதமாகவும், எரிசக்தி கிடைக்கிறது என்பது மாற்று வாதமாகவும் வைக்கப்படுகிறதே? புதிதாக அரசியலைப் பார்க்கும் இளைஞர்கள் இதை நியாய அநியாய அடிப்படையில் எவ்வாறு அணுகுவது?

இல்லை. விவசாயிகள் மற்றும் மீனவர்கள் சார்பாகப் போராடுபவர்கள் எரிசக்தியை எதிர்ப்பவர்கள், என்ற பொருளை இக்கேள்வி தருகிறது. அப்படி அல்ல. இதுபோன்ற பெரிய திட்டங்களில் முதலில் அரசாங்கத்திடம் வெளிப்படைத்தன்மை இருக்க வேண்டும். ஏன் இந்தத் திட்டம் கொண்டு வரப்படுகிறது, இந்தத் திட்டத்தினால் என்ன பயன், இதனால் சுற்றியுள்ள மக்களுக்கு ஏற்படும் நன்மையும் இழப்பும் என்ன, அந்த இழப்பை அரசாங்கம் எவ்வாறு ஈடுசெய்யப்போகிறது, இவையெல்லாம் அங்கு வசிக்கும் மக்களிடையே எழும் நியாயமான கேள்விகள். அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலை வெளிப்படையாக வழங்கி, அம்மக்களுக்கு இருக்கும் சந்தேகங்களைத் தீர்க்கும் பெரும் பொறுப்பு அரசாங்கத்திற்கு இருக்கிறது.

ஆனால் எந்தத் திட்டத்திலும் அரசாங்கம் பொறுப்புடன் மக்களை அணுகுவதில்லை என்பதே உண்மை. எல்லாவற்றையும் இவர்கள் இரகசியமாக, காதும் காதும் வைத்தது போல் செய்கிறார்கள். அரசாங்கம் செய்வது பல நூற்றாண்டுகளுக்கு நன்மை பயக்கும் விஷயமாகவே இருக்கட்டும்; எரிசக்தியோ வளர்ச்சியோ எங்களுக்கு வேண்டாம், என்று யாரும் சொல்லவில்லை. அசம்பாவிதம் ஏற்படுமாயின் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் என்னென்ன, என்பதுதான் கேள்வி. அதற்கு அரசாங்கம் வெளிப்படையாக பதில் சொல்ல வேண்டாமா? மிகப்பெரும் பங்களாக்கள் எல்லாம் பூட்டப்பட்டு வசிக்க ஆளின்றிக் கிடக்கின்றன, அந்த பங்களாவினால் ஒரு பயன் இருக்கிறதா? அதுபோல் நாடு என்பது மக்களுக்காகத்தான். அந்த மக்களே அழிந்துவிட்டால் அந்த நாட்டிற்கு என்ன உயிர் இருக்க முடியும்?

கூடங்குளத்தில் இருபது வருடங்களாகப் போராட்டம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆரம்பத்திலிருந்தே அரசாங்கம் வெளிப்படையாக நடந்துகொள்ளவில்லை. மக்கள் என்று ஒரு முடிவு கிடைக்கும்வரை வெளியே போக மாட்டோம் என்று உட்கார்ந்தார்களோ, அப்பொழுதுதான் பக்கம் பக்கமாக தினமும் அறிக்கைகள் வெளியிட்டு, அப்துல் கலாமை அழைத்து வந்து, மக்களை சமாதானப்படுத்துகிறேன் என்று போலீசை வைத்து மிரட்டி, அத்தனையையும் செய்தது. அரசாங்கம் செய்வது சட்ட விரோதமான காரியம் இல்லையென்றால், அதை ஏன் சட்ட விரோதமான காரியம்போல் மூடி மறைக்க வேண்டும்? அறிவியல் இரகசியங்களையா கேட்டார்கள்? அவர்களுக்கு இருக்கும் அச்சத்தைப் போக்க வேண்டும், என்ற நியாயமான குரலின் வெளிப்பாடே அந்தப் போராட்டம்.

சுற்று வட்டார மக்களிடம் கருத்து கேட்க வேண்டும், என்பது அடிப்படை. ஆனால் நியாயப்பூர்வமாக எந்தத் திட்டத்திற்கும் அரசாங்கம் மக்களிடம் கருத்து கேட்டதே கிடையாது. இல்லையென்றால் கண்துடைப்பாக ஒரு இருபது பேரை வைத்துக்கொண்டு, ஒரு பந்தல் போட்டு, அதைப் புகைப்படம் எடுத்து, ஒரு மணிநேரத்தில் கூட்டத்தை முடித்துவிட்டு, கருத்துக்கேட்புக் கூட்டம் நடத்தினோம் என்று கணக்கு காண்பித்துவிடுகிறார்கள். 

எங்கோ நடக்கும் ஜல்லிக்கட்டிற்கு ஆதரவாக சென்னையில் போராடியதுபோல் இதுபோன்ற விஷயங்களுக்கு ஏன் தலைநகரில் போராட்டம் நடப்பதில்லை?

அந்த போராட்டங்களின் உளவியல் என்ன? பீதியினால்தானே போராட்டம் செய்கிறார்கள்? கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்தின் ஒரு கிளையை சென்னை மெரினா கடற்கரையில் இன்று துவக்குவோம்; அடுத்த நாளே மக்கள் போராட்டம் நடக்கும்! அப்பொழுதுதான் தெரியும் ஒரு அணுமின் நிலையத்தின் அருகே வாழ்வதென்பது நம் மனநிலையை எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடியது என்று. கல்பாக்கத்தில் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாகப் பிறக்கும் குழந்தைகள் ஆண்மைக் குறைபாடு, புற்றுநோய், ஊனம் போன்றவற்றோடு இருப்பதற்கு என்ன காரணம், என்று அரசாங்கம் சொல்ல வேண்டும். அந்தக் குழந்தைகளும் இந்த நாட்டின் குடிமக்கள்தானே? அவர்களின் சுகாதாரத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் ஒரு அரசாங்கத்தால் இருக்க முடியுமா? அப்படி இருக்க முடியுமென்றால் அது எப்படிப்பட்ட ஒரு அரசாங்கம்? சாதாரணமாகக் கடலில் எண்ணெய் கொட்டியதற்கே வாளியின் மூலமாகத்தான் வெளியேற்றினோம். இதே மாதிரியான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள்தான் கூடங்குளத்தில் இருக்கிறது என்றால், மீத்தேன் குழாய்களிலும் நெடுவாசலிலும் இருக்கும் என்றால், எத்தனை லட்சம் மக்களை இந்தத் திட்டங்களுக்காக பலியிட முடியும்?

இந்த  சந்தேகங்களுக்கும் அச்சங்களுக்கும் பதில் சொல்லும் பொறுப்பு அரசாங்கத்திற்கு இருக்கிறது. அரசாங்கத்திற்கு வேண்டுமானால் இதுபற்றிக் கவலை இல்லாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் தன்னார்வல அமைப்புகளுக்கும், சமூக அக்கறை கொண்ட தனிநபர்களுக்கும், அங்கே வசிக்கும் பொதுமக்களுக்கும் இந்த சந்தேகங்கள் வந்தால், அவர்கள் கேள்வி கேட்கக்கூடாதா? இவற்றிற்கெல்லாம் பதிலளிக்க இந்த அரசாங்கத்திற்கு என்ன தடை இருக்க முடியும்? இதில் வெளிப்படைத்தன்மை இல்லை, அதனால்தான் இந்தப் போராட்டங்களே நடக்கின்றன, அவ்வளவுதான். சொல்வதற்கு வேறொன்றும் இல்லை.

காவிரி பிரச்னை, முல்லை பெரியாறு அணை விவகாரம் போன்றவற்றில் நம்முடைய உரிமைகளை மீட்டெடுக்கப் போராடுவது என்பது ஒரு புறம். ஆனால் அப்படி அடித்துப்பிடித்துப் பெறும் தண்ணீரை நாம் சரியாகப் பயன்படுத்துகிறோமா? தமிழ்நாடு நீர்மேலாண்மையில் எந்த நிலையில் இருக்கிறது? 

வெளிப்படையாக சொல்ல வேண்டுமென்றால் நீர்மேலாண்மை குறித்த அக்கறையோ, விழிப்புணர்வோ தமிழகத்தில் கிடையவே கிடையாது. காவிரி, முல்லைப் பெரியாறு, பாலாறு, கிருஷ்ணா போன்ற பிரச்னைகளில் அண்டை மாநிலங்கள் சம்பந்தப்பட்டுள்ளன. ஆனால் நம்முடைய மாநிலத்திற்கு உள்ளேயே நீராதாரத்தைப் பெருக்குவதற்கான என்ன நடவடிக்கைகளை நாம் மேற்கொண்டோம்? மழை வரவில்லை என்று சாக்கு சொல்லாமல், அப்படி மழை வந்தால் அதை சேமிக்க கிராமங்களில் கண்மாய்களை, ஊரணிகளை, வாய்க்கால்களைத் தயார் நிலையில் வைத்திருக்கிறோமா? அதுவும் இல்லையென்றால் சொட்டு நீர் பாசனத்தின் மூலம் நீர்ப்பற்றாக்குறையை சமாளிக்கும் விதமாக தொழில்நுட்ப ரீதியாக சிந்திக்கிறோமா? அல்லது உற்பத்திப் பரப்பை அதிகப்படுத்துவதற்குத்தான் திட்டங்கள் ஏதேனும் வகுத்திருக்கிறோமா? அரசாங்கம் ஒன்று, மேலோட்டமான, ஒன்றுக்கும் உதவாத இலவசத் திட்டங்களை அறிவிக்கிறது. அல்லது, நதிகளை இணைப்பது, கடல்நீரைக் குடிநீர் ஆக்குவது போன்ற கனவுத் திட்டங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது. குறைந்த காலத்தில் நம் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யக்கூடிய, நடைமுறைக்கு எளிதில் ஒத்துவரக்கூடிய திட்டங்கள் எவற்றையும் அரசாங்கம் இதுவரை முன்வைக்கவில்லை. நீர்மேலாண்மை என்னும் விஷயத்தைப் பற்றிய அடிப்படை அறிவே முதலில் அரசாங்கத்திற்கு இருக்கிறதா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது.

போலி மதச்சார்பின்மைவாதிகள் மீதுதான் எங்களுக்கு விமர்சனம், என்று பாஜக-வினர் சொல்கிறார்கள். அந்த விமர்சனத்தில் நியாயம் இருக்கிறதா?

மதச்சார்பின்மை பேசுபவர்கள் இஸ்லாமிய, கிறித்துவ விழாக்களில் கலந்துகொள்வது வாக்கு வங்கி அரசியல்தான். ஒருவர் நோன்புக் கஞ்சி குடித்துவிட்டு விநாயகர் சதுர்த்தியை விமர்சித்தால் அவர் போலி மதச்சார்பின்மைவாதியில்லாமல் வேறு யார்? என்னைப் பொறுத்தவரை எந்த மதத்தையும் சாராமல் இருப்பதுதான் மதச்சார்பின்மை, அனைத்து மதங்களையும் சமமாக மதிப்பது அல்ல. மற்றபடி சிறுபான்மையினரின் வாக்கை இவ்வாறு பெறுகிறார்களே என்பதுதான் பாஜக-வுக்கு இதில் பிரச்னை. மதச்சார்பின்மையிலோ, போலி மதச்சார்பின்மையிலோ உள்ள நியாய அநியாயங்களைப் பற்றிப் பேச பாஜக-விற்குத் தகுதி இல்லை, ஆனால் அது இரண்டாம்பட்சம்தான். பாஜக-வின் அந்த விமர்சனத்தில் நியாயமும் உண்மையும் இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. இதனால் அடிபட்டுப் போவது மதச்சார்பின்மை என்ற அந்த உயரிய கருத்தாக்கம்தான்.

டிரம்ப், ல பென், ஷின்சோ அபே, மோடி - உலகமே வலதுசாரிக் கொள்கையை நோக்கிச் செல்வதுபோல் இருக்கிறதே? 

ஒருவருடைய நோக்கம் பணம் சார்ந்ததாக மட்டுமே இருக்கும்போது, அவர் வலதுசாரியை நோக்கிதான் செல்வார். நாம் என்று நம்முடைய கொள்கைகளையும் அறத்தையும் விட்டுவிடுகிறோமோ, அப்போது நம்முடைய குறிக்கோள் வெறும் பணமாக மாறுகிறது. அப்படிப் பணம் என்ற நோக்கத்திற்காக ஒவ்வொருவருடைய மனோபாவமும் மாறும்போது, அங்கு டிரம்ப்தான் ஜெயிப்பார், இங்கு மோடிதான் ஜெயிப்பார்.

இல்லை நான் பொருளாதாரம் சார்ந்து மட்டும் கேட்கவில்லை... 

நான் பணம் என்று சுட்டிக்காட்ட விரும்புவது வளர்ந்து வரும் நம்முடைய சுயநலத்தைத்தான். அந்த சுயநலம்தான் பணத்தாசையாக வெளிப்படுகிறது. சுயநலம் பிரிவினைவாதத்திற்கு வழிவகுக்கும். அந்தப் பிரிவினைவாதத்தை இந்த வலதுசாரி சக்திகள் சாதியின் பெயரால், மதத்தின் பெயரால், இனத்தின் பெயரால், பழமைவாதத்தைப் புனிதப்படுத்துவதன் மூலம் ஊக்குவிப்பார்கள். நாம் ஒன்று சேர்ந்துவிடக்கூடாது, என்ற வலதுசாரிகளின் தந்திரம் அது. அனைவரும் ஒன்றுபடுவோம் என்பதே இடதுசாரி சிந்தனைதானே? சமூகத்தை ஒரு கார்ப்பொரேட் நிறுவனமாக மாற்றும் அந்த சூழ்ச்சியின் வெற்றிதான் டிரம்ப் மாதிரியான ஆட்கள் வெற்றி பெறுவது.

கடைசி கேள்வி. ஊடகத்துறையில் எத்தனையோ பேருக்கு நீங்கள் ஆதர்சம். உங்களுக்கு யார் ஆதர்சம்?

எனது பள்ளிப்பருவ காலத்தில் இவர்களது எழுத்துகளை முதன்முதலாகப் படிக்கிறேன். சொல்ல வேண்டிய கருத்தை எப்படி ஆதாரங்களுடன் சொல்ல வேண்டும் என்பது சின்னக்குத்தூசியிடம் இருந்தும், எப்படி அழுத்தமாகச் சொல்லவேண்டும் என்பதை இன்குலாப்பிடம் இருந்தும் கற்றுக் கொண்டேன்.

நன்றி. http://vishnuvaratharajan.blogspot.in/2017/03/blog-post_87.html?m=1