சீனாவை ஒதுக்க முடியுமா?

சீனாவிற்கு எதிராக இருக்கும் நாடுகள் ஒன்று சேர்ந்து சீனாவை ஓரங்கட்ட முடியுமா?

(ஆங்கிலத்தில் வாசித்ததை மொழி மாற்றம் செய்துள்ளேன்)

ஆங்கிலத்தில் ஒரு சொற்றொடர் கூறுவார்கள். You can like me!, you can hate me!, but you can never ignore me. இதன் தமிழாக்கம் நீங்கள் என்னை விரும்பலாம்!அல்லது வெறுக்கலாம் !ஆனால் என்னைத் தவிர்க்க இயலாது. இதுதான் சீனா. இங்கு நாம் கோபத்தினால் சீன பொருட்களை அனைத்துத் தேசங்களும் தடை செய்ய வேண்டும் என்று கூறலாம் ஆனால் இது எத்தனை தூரம் சாத்தியம் என்று இப்பொழுது பார்க்கலாம். கீழ்வரும் அட்டவணையில் சைனாவிலிருந்து முக்கியமான 15 நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியாகும் பொருட்களின் சதவிகிதம் மற்றும் அதன் மதிப்பைப் பார்ப்போம்.

Corona கொரானா வைரஸ்

Corona Update

தமிழகத்தில் சுற்றுலாத்தலங்கள் எங்கே சென்றாலும் அங்குள்ள அனைத்துக் கடைகளிலும் சீனப் பொருட்கள் தான் ஆதிக்கம் செலுத்தும். பொம்மைகள், விளையாட்டுப் பொருட்கள் என்று தொடங்கி தெய்வச் சிலைகள் என்று எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் சீனமே.

கிராமங்கள், நகர்ப்புறங்கள் என்ற பாரபட்சமின்றி அனைத்து பேன்சி கடைகளும் சீனத்தின் உதவியால் மட்டுமே இங்கே தொழில் செய்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். பேன்சி கடை நண்பர்கள் விழி பிதுங்கிப் போய் நிற்கின்றார்கள்.

தொடர்ந்து செய்திகளைக் கவனித்துக் கொண்டு வந்த போது தமிழகத்தில் சீனப் பொருட்களை மட்டுமே நம்பி இயங்கிக் கொண்டிருந்த வியாபாரிகள் பெரிய பாதிப்பைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள் என்பதனை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. எனக்குத் தெரிந்த சென்னை நபர் மாதம் இரண்டு கண்டெய்னர் என்கிற ரீதியில் வரவழைத்துக் கொண்டிருந்தார். இப்போது ரெஸ்ட் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

பத்து ரூபாய்க்கு வாங்கும் பொருட்களை மனசாட்சியே இன்றி நூறு ரூபாய்க்கு விற்றுக் கொண்டிருந்தவர்கள் இப்போது விழிபிதுங்கிப் போய் இருக்கின்றார்கள். இன்னும் ஒரு மாதம் இந்த வைரஸ் பகவான் அருளாசி புரிந்தால் இந்தியா மட்டுமல்ல உலகமே பெரிய பாதிப்பைச் சந்திக்கப் போகின்றது. நாம நல்லாயிருக்கிறதுக்கு அவர்கள் நல்லா இருக்கனுன்னும் வேண்டிக்கத்தான் வேண்டும். மேட் இன் இண்டியா, மேக் இன் இண்டியா எல்லாமே தூத்துக்குடி பக்கம் உள்ள கடல் இருக்கிற திசையில் காத்து வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. எங்கெங்கும் சீன இந்தியா தான் இப்போது இங்கே கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கிறது.

திருப்பூர் ஏற்றுமதி தொழில் சீனத்தை நம்பித்தான் உள்ளது. குறிப்பாக ஆடைகளுக்குத் தேவைப்படும் உப பொருட்கள் சந்தையில் சீனர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றார்கள். ஆனால் முழுமையாக இல்லை என்பதோடு வட இந்தியர்களும் இதில் இருப்பதால் இதுவரையிலும் பெரிய பாதிப்பு உருவாகவில்லை. ஆனால் விரைவில் உருவாகி விடும் சூழல் உள்ளது.

அங்கே 50 ரூபாய் என்றால் இங்கே 500 ரூபாய். பட்ஜெட் தாங்குமா?

#கொரானாசூனாமி

சீனா -- கண்ணீரில் தொடங்கும் வளர்ச்சி

"காம்ரேட்ஸ், இந்த கிராமத்தில் உள்ள அனைவரும் ஒரே இடத்தில் கூடுங்கள்.  நாம் பேச வேண்டும்."

ஒலிபெருக்கியின் வாயிலாக அழைப்பு விடுக்கப்படுகின்றது. அரசாங்கம் தீர்மானித்தபடி, கிராமத்திற்கு வந்துள்ள சார்பாளர் அல்லது கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அந்த பகுதியின் தலைவர் வந்து கிராமத்து மக்களிடம் பேச்சு வார்த்தையை தொடங்குகின்றார்.

முட்டல் மோதல், பரஸ்பரம் வாக்குவாதம் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருக்கின்றது.

"நாங்கள் எங்கள் இடத்தை விட்டுத்தர மாட்டோம்."

"அரசாங்கம் உரிய இழப்பீடு தரவில்லை."

"எங்களுக்கு விருப்பமில்லை."

"காவல்துறை எங்கள் கிராமத்தை சுற்றி வளைத்து எங்களை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்குகின்றது."

ஆனால் காட்சிகள் மாறத் தொடங்குகின்றது.

"நான் இந்த ஊரில் வாழ விரும்பவில்லை."

"எனக்கு பணம் அதிகம் தேவைப்படுகின்றது."

"நிறைய பன்றிகள் வளர்த்தால் நிறைய பணம் கிடைக்கும்."

"என் குழந்தைகளை நல்ல பள்ளியில் சேர்க்க விரும்புகின்றேன்.  இந்த ஊரில் இருந்தால் அந்த வாய்ப்பு எனக்கில்லை. நான் ஏதாவது ஒரு பெரிய தொழிற்சாலையில் பணிபுரிந்து நிறைய சம்பாரிக்க விரும்புகின்றேன்."

"நான் என் ஆண் நண்பருடன் பெரு நகரங்களுக்குச் செல்ல விரும்புகின்றேன். இரவு டிஸ்கோத்தே வுக்கு அவனுடன் செல்ல முடியும்."

"நான் இந்த விவசாய வேலையை விட்டு வெளியே வர விரும்புகின்றேன். அதிகாலையில் எழுந்து இரவு வரைக்கும் உழைக்க வேண்டிய இந்த வேலையை விட்டு வெளியே வர விரும்புகின்றேன்."

மேலே உள்ள ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் இந்த ஆவணப் படத்தில் ஒவ்வொரு இடத்திலும் வந்து போகின்றவர்கள் பேசிய வார்த்தைகள்.

இந்தியாவின் அருகே இருக்கும் சீனா டிராகுலா போல விஸ்வரூபம் எடுத்து விரைவாக வளர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றது என்பதை படிக்கும் போது, மாறிய சீனா இன்று பெற்றுள்ள வளர்ச்சிகளைப் பார்க்கும் போது நாம் நம் அரசியல் தலைகளின் கையாலாத்தனத்தை அங்கலாய்ப்புடன் பேசிக் கொள்கின்றோம்.  

ஆனால் சீனாவின் ஒவ்வொரு வளர்ச்சியும் கண்ணீரில் தான் தொடங்குகின்றது.  

ஒரு கிராமத்தை பலிகிடாவாக்கி, அந்த மண்ணின் மக்களை வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றி, ஆசை வார்த்தைகள் காட்டி, நுகர்வோர் சக்தியைச் சொல்லி, விவசாய பூமியாக இருக்கும் பொழுது உண்டான விலையை தொழிற்சாலையாக மாறிய பின்பும் உருவாகும் விலை என்று கிராமத்து வாழ்க்கையில் ஆசைகளை உருவாக்க அங்கே ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்குள் அடிதடி உருவாகி விடுகின்றது.

ஒவ்வொன்றையும் சொல்லியே அவர்களை அந்த இடத்தில் இருந்து அப்புறப்படுத்தி குறுகிய காலத்திற்குள் புதிய நகராக மாற்றிக் கொண்டு வருகின்றார்கள்.

"தானும் படுக்க மாட்டார்கள். தள்ளியும் படுக்க மாட்டார்கள்" என்று கம்யூனிஸ்ட் கொள்கைகளை இன்று வரைக்கும் கிண்டலடிக்கும் நபர்களை சீனாவின் பொருளாதார கொள்கைகளைப் பார்த்தால் தங்கள் எண்ணங்களை மாற்றிக் கொள்ளக்கூடும்.  

வேர் என்பது மட்டும் கம்யூனிஸ்ட் சிந்தாந்தம்.  ஆனால் தரைக்கும் மேல் தெரியும் மரத்தில் உள்ள அத்தனையும் அக்மார்க்க மேற்க்கித்திய கலாச்சார சாயல் கொண்ட பொருளாதாரம்.  

அனைத்தையும் மாற்றிவிட வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு அரசாங்கத்தின் கரங்கள் ஒவ்வொரு கிராமத்தையும் காங்கீரிட் காடுகளாக மாற்றிக் கொண்டு வருகின்றார்கள்.

ஏழைகளின் கண்ணீர் சாம்ராஜ்யத்தை கவிழ வைக்கும் என்பது பழைய பழமொழி.  ஆனால் இன்று எப்படி மாறியுள்ளது தெரியுமா?  

இழந்தவற்றை மறக்க பிறந்த நாள் கொண்டாட்டம், இரவு நேர ஆட்டம், தூரத்தில் மகன் மகள் கொண்டாடும் சந்தோஷங்களை ஸ்கைபே வழியாக பார்த்துக் கொள்ளும் குடும்பத்தினர் மனதில் எந்த பழமொழியும் தோன்றுவதில்லை.  

பழசை மறந்து புதிய மனிதர்களாக மாறி விடுகின்றனர்.

சம்பாரிக்க என்ன வழி? என்ற மொழியை சீன அரசு தேசிய மொழியாக மாற்றியுள்ளதால் சீனர்களின் கண்களில் இருந்து வழியும் கண்ணீரை அவர்களே உணர நேரமிருக்காமல் ஓடிக்கொண்டிருக்க பழகி விட்டார்கள்.

இந்தியா, சீனா போன்ற வளரும் நாடுகள் மட்டுமல்ல. 

வளர்ச்சி என்ற வார்த்தைகள் எல்லா நாடுகளிலும் மந்திர வார்த்தை போல உலகமெங்கும் ஒவ்வொருவரையும் இயக்கிக் கொண்டிருக்கின்றது.

முந்தினால் முன்னேறிவிடுவாய்.

யோசித்தால் ஒதுக்கப்பட்டுவிடுவாய்.

இது நாட்டுக்கு மட்டுமல்ல.  

இன்று தனி மனிதர்களின் வாழ்க்கையும் இப்படித்தான் மாறியுள்ளது.

தொடர்புடைய பதிவுகள்

சீனா -- மாயவலையும் மந்திர வேலைகளும்

தட்டு ஏந்தி வரும் கணவான்கள்

1960 ம் ஆண்டு: இந்தியர்களின் வயிற்றுப் பசியைப் போக்க இந்தியா வெளிநாடுகளில் இருந்து வரும் கப்பல்களை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது.

ஆனால் 1990 ஆம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நிலைமை தலைகீழாக மாறியது. இந்திய விவசாயத்தில் அதிகப்படியான மகசூல் காரணமாக இந்தியாவிலிருந்து அந்நிய நாடுகளுக்கு உணவுப் பொருட்கள் ஏற்றுமதியாகத் தொடங்கியது. ஆனால் இன்றோ விவசாய நாடான இந்தியா, உணவுப் பொருட்களை வெளிநாடுகளில் இருந்து இறக்குமதி செய்யும் சூழ்நிலைக்கு மீண்டும் தள்ளப்பட்டு இருக்கிறது.

எங்கே தவறு செய்தோம்?

ஒவ்வொரு வருடமும் இந்தியாவில் 7.5 லட்சம் ஹெக்டேர் பரப்பளவு விவசாயம் செய்யாமல், தொழிற்சாலைகளாகவும் வீட்டு மனைகளாகவும் மாற்றப்பட்டுக் கொண்டு வருகின்றது. கடந்த 40 வருடங்களாக நிலத்தில் போடப்பட்ட செயற்கை ரசாயன உரங்களின் தன்மை இப்போது தான் அதன் வேலையை முழுமையாக காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. ஏறக்குறைய மலட்டு நிலங்களை வைத்துக் கொண்டு தான் இங்கே பலரும் விவசாயம் என்ற பெயரில் மாரடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நகர்புறங்களுக்குச் சென்றால் பிழைத்துக் கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் மக்களின் மனதில் ஆழமாக பதிய நகரங்களில் சேரிகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிக் கொண்டேயிருக்கிறது. திட்டமிடப்படாத நகரங்களில் இன்று மக்கள் தொகை பிதுங்கி வழிகின்றது. இன்று இந்திய மொத்த ஜனத்தொகையில் 30 சதவிகித மக்கள் தங்களின் ஒரு வேளை பசியைக் கூட போக்க முடியாமல் பட்டினியோடு தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு வருடமும் நமக்குத் தேவைப்படும் விதைகளின் அளவு 48 மில்லியன் குவிண்டால் விதைகள். ஆனால் நம்மிடம் ஏறக்குறைய 11 மில்லியன் குவிண்டால் அளவுக்கே கைவசம் இருக்கிறது. மேலதிக தேவைக்கு, தரமான விதைகளுக்குப் பதிலாக போலிகளும் ஊடுருவதால் பற்றாக்குறை அப்படியே வளர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. கவர்ச்சிகரமான விளம்பரங்களுடன் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் கொண்டு வந்து சேர்த்துக் கொண்டிருக்கும் மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட விதைகள் விவசாயிகளை சுண்டி இழுக்கின்றது. விவசாயிகளும் வேறு வழி தெரியாமல் அவற்றையே பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

வினையே இங்கேயிருந்து தான் தொடங்குகின்றது. இதன் பலனைத்தான் இன்று அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கின்றோம்.

இந்திய உணவுக்கழகம் என்றொரு அமைப்பு இந்தியாவில் உள்ளது என்பது எத்தனை விவசாயிகளுக்குத் தெரியும்?

இவர்களின் செயல்பாடுகள் மொத்த இந்திய விவசாயத்திற்கும் அல்லவா இருக்க வேண்டும். ஆனால் இவர்களின் பார்வையென்பது ஹரியானா மற்றும் பஞ்சாப்பில் உள்ள விவசாயிகளுக்கு மட்டும் என்கிற நிலையில் உள்ளது. தென்னிந்தியாவின் பக்கம் இவர்களின் பார்வை திரும்புவதே இல்லை. அரிசி உற்பத்தியில் முன்னிலை வகிக்கும்  

ஆந்திரா,தமிழ்நாடு,கேரளா,கர்நாடகா போன்ற மாநிலங்களை இவர்கள் கண்டு கொள்வதே இல்லை.

நம்முடைய மத்திய அரசாங்கமும் கோதுமைக்கு கொடுக்கும் மரியாதையைக் கூட அரிசிக்கு கொடுப்பதில்லை. அரசாங்கம் கொடுக்கும் மதிப்பீட்டுத் தொகையை பார்த்தாலே இந்த ஓரவஞ்சனை பளிச்சென்று தெரியும்..

நம்முடைய மற்றொரு அமைப்பு இந்திய விவசாய ஆராய்ச்சிக்கழம்,

இவர்கள் நோக்கம் எப்போதும் ஆராய்ச்சிக்கு மட்டுமே. தாங்கள் கண்டுபிடித்த விசயங்களை இந்திய விவசாயிகளிடம் கொண்டு சேர்ப்பதே இல்லை. இவர்கள் இதுவரைக்கும் கண்டுபிடித்த ஒட்டு ரக வீரிய விதைகள் எத்தனை சதவிகிதம் நம்முடைய சந்தைக்கு வந்துள்ளது. 30 வருடங்களுக்கு முன் விவசாயத்தில் நாம் எந்த தொழில் நுட்பத்தை பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தோமோ அதைத்தான் இன்று வரையிலும் கடைபிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால் நம்முடைய அமைச்சர்களும், அதிகாரிகளும் இந்த தொழில் நுட்பத்தை கற்று வருவதற்காக வெளிநாட்டுக்கு வருடம் தோறும் பறந்து கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள். எப்போது விவசாயிகளிடம் வந்து சேருமோ தெரியவில்லை.

மொத்தத்தில் நம்முடைய பாரம்பரிய விவசாய முறை அழிந்து கொண்டிருக்கின்றது. முறைப்படியான விதைகளையும் நாம் பயன்படுத்த முடியாத நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோம். காரணம் இந்தியாவில் வந்து இறங்கிக் கொண்டிருக்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் மரபணு மாற்றப்பட்ட விதைகள் முக்கிய பங்கை வகிக்கின்றது. மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட விதைகளின் மூலம் பெறப்படும் மகசூல் என்பது ஒரு தடவைக்கு மட்டுமே விளைச்சலை கொடுக்கும். விளைச்சல் மூலம் வரும் விதைகளை அடுத்த முறை பயன்படுத்த முடியாது.

அடுத்த முறை விதைகள் வேண்டுமானால் அந்தந்த நிறுவனங்களையே நாம் சார்ந்து இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் தான் இந்த மரபணு மாற்றப்பட்ட விதைகள் இந்திய விவசாயத்தை பாடாய் படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றது.

இந்தியாவின் கூட்டுறவு விவசாய சங்கங்கள் என்பது பெயரளவுக்குத் தான் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. நம்முடைய விவசாயத்துறை முடங்கிப் போனதற்கு முக்கிய காரணம் அக்கறை இல்லாத அமைச்சர்களும், ஆர்வம் இல்லாத அதிகாரிகளுமாக கூட்டணி சேர்ந்து கொண்டு நமது விவசாயத்தை அழிவுப் பாதையில் கொண்டு போய்க் கொண்டிருக்கின்றனர். இந்த கூட்டணியினர் ஒவ்வொரு வருடமும் இந்தியாவிற்கு உலக வங்கி கொடுக்கும் பல கோடி ரூபாயும் கடைக்கோடி விவசாயி வரை வந்து சேரவிடுவதில்லை.

உதாரணமாக மகாராஷ்டிராவில் உள்ள விதர்பா பகுதியில் மழை இல்லாத காரணத்தால் விவசாயம் செய்ய முடியாத விவசாயிகளுக்கு கிடைக்க வேண்டிய உதவித் தொகை அவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. ஆனால் இதே மகாராஷ்டிராவின் மேற்கு பகுதியில் உள்ள திராட்சை விவசாயிகளுக்கு இந்த (கடன் தள்ளுபடி) உதவித் தொகை எளிதாக கிடைக்கின்றது. இதில் உள்ள குளறுபடி என்னவென்றால் திராட்சை தோட்டம் போட்டவர்கள் வைத்திருப்பது வெறுமனே மூன்று ஏக்கர் அத்துடன் ஆழ்குழாய் போன்ற சகல வசதிகளும் அவர்களிடம் உள்ளது.

அரசாங்க கணக்கென்பது இத்தனை ஏக்கர் இருந்தால் இருந்தால் மட்டுமே நிதியுதவி என்ற நோக்கத்தில் இருக்கிறது. இதன் காரணமாக மானிய உதவித் தொகைகள் வசதியான திராட்சை தோட்ட முதலாளிகளுக்குப் போய்ச் சேருகின்றது. இது ஒரு மாநிலத்தில் மட்டுமல்ல. இந்தியா முழுக்க இதே போலத்தான் இருக்கிறது. முறையான மானியத்தொகை தேவையான நபர்களுக்குச் செல்வதே இல்லை. பாதிக்கப்படுபவர்கள் மேன்மேலும் நடுத்தெருவுக்கு வந்து கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள்.

இதைவிட மற்றொரு ஆச்சரியம் நம்முடைய இந்திய அரசாங்கத்தின் அமைச்சகங்களின் செயல்பாடுகளை குறிப்பிட வேண்டும்.

பொதுவாக விவசாயம் என்பதை நாம் ஒரே வார்த்தையில் சொல்லி விடலாம். ஆனால் இதைச் சார்ந்த சுற்றுப்புறம், வனம், பாசனம், நீர்வளம், ஆராய்ச்சி என்று ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனியாக அமைச்சகம் இருக்கிறது. தனித்தனியான அமைச்சர்கள் மற்றும் கொள்கைகள், கோட்பாடுகள், நோக்கங்கள், செயல்பாடுகளில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடித்தட்டு விவசாயி நலன் சார்ந்த ஒரு தேசிய கொள்கை உருவாக்குவது அத்தனை எளிதல்ல. இவர்கள் முடிவு எடுத்து முடிப்பதற்குள் அடுத்த வருடம் வந்துவிடும். காலசுழற்சியில் நம்மை விட மேலைநாடுகள் பல் காத மைல்கள் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மேலும் நமது அரசாங்க கொள்கைகள் விவசாயிகளிடம் வந்து சேரும் போது அது காலத்திற்கு ஒவ்வாத நிலைக்கும் வந்து விடுகின்றது.

ஆனால் இவர்கள் அத்தனைபேரும் ஒரே ஓரு புள்ளியில் ஒன்று சேர்வார்கள். எப்போது தெரியுமா?

அது பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு அனுமதி கொடுக்கும் விசயத்தில் மட்டுமே.

இன்றைய சூழ்நிலையில் சந்தைப் பொருளாதாரம் என்பது உலக அளவில் ஏற்றுக் கொண்டே தான் ஆக வேண்டும் என்கிற சூழ்நிலையில் ஒவ்வொரு நாடுகளும் இருக்கிறது. ஆனால் இந்த சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் பலன்கள் எதுவும் பாடுபட்டவனுக்கு கிடைப்பதில்லை.

வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளின் ஒவ்வொரு நிர்ப்பந்தங்களும் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் நாடுகளில் நேரிடையாகவோ மறைமுகமாகவோ திணிக்கப்படுகின்றது

அமெரிக்கா இல்லாவிட்டால் இந்த அளவுக்கு கணினி சார்ந்த திறமைகளை நாம் பயன்படுத்த முடியுமா? ஐரோப்பிய நாடுகள் இல்லாவிட்டால் நமது ஏற்றுமதிக்கு இத்தனை மாரியாதை கிடைத்து இருக்குமா? இன்று உலகளவில் இந்தியா அந்நியச் செலவாணி கையிருப்பு வைத்திருப்பதில் முன்னிலை வகிக்கின்றதே இதற்கு காரணம் உலகத்தோடு ஒத்து வாழ்ந்த காரணத்தினால் தானே? என்று படித்த பொருளாதார மேதைகள் நமக்கு பாடம் நடத்துவதைப் போல அவர்கள் சொல்லாத விசயங்களும் ஏராளம் உண்டு.

முந்தைய அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் புஷ் ஒரு அற்புத வசனத்தை சொல்லியிருந்ததை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கலாம்.

சீனா மற்றும் இந்தியாவிலும் நடுத்தரவர்க்கத்தின் வாங்கும் திறன் அதிகமாகிவிட்டதால் உலகளவில் உணவுத்தட்டுப்பாடு அதிகமாக உருவாகின்றது என்றார்.

இங்கே தட்டுப்பாடு என்றால் ஏன் அமெரிக்கா தட்டு ஏந்திக் கொண்டு உள்ளே வரவேண்டும்?

பகுதி ஒன்று

பகுதி இரண்டு